Niczego sobie

[WiJa]

Jak sobie tak patrzę na ludzi, to widzę i dochodzę do wniosku, że miłość (można mylić z życiem rodzinnym) najpierw (po pierwsze) jest wyzwaniem, a potem (po ostatnie i przedostatnie) to głównie obowiązki i wyrzeczenia względem i dla tej miłości (rodziny). Dlatego nigdy nikomu nie zazdroszczę (a przynajmniej staram się nie zazdrościć), a choćby dlatego, że co to mam/miałbym zazdrościć komuś tego, czemu po prostu nie mogłem i nie mógłbym sprostać. Zostaje więc mi, tyle życie, co lawirowanie z ludźmi i miedzy ludźmi, czyli zasadniczo wypełnianie dni, czym się tylko da, choć w sercu i duszy ciągle mi świta, że chyba stać mnie na coś więcej (żeby z niczego nie rezygnować, a co najmniej z żadnych starań, że nigdy na nic nie jest za późno). Ale i tak myślę sobie, że ze mną jeszcze nie jest tak źle, przynajmniej dopóki potrafię się cieszyć szczęściem innych (no i że nie będzie źle, dopóki mnie drażnią, choćby tacy ludzie, którzy są jak psy ogrodnika).

P.S.
Co tu dużo mówić, mimo wszystko brakuje mi Twojej wiary i Twojego oddania się Miłości i miłości (jeżeli między nimi jest różnica). Co więc mi pozostaje, chyba tylko niczego sobie nie brać do serca.