Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Witam wszystkich!
Piszę na forum z nadzieję o pomoc w wyjaśnieniu pewnej kwestii dotyczącej wiersza Gałczyńskiego. Wpadł mi w ręce pewien zeszyt z 1918 roku. Jest to rękopis zawierający teksty kilku wierszy patriotycznych. Pierwszy z nich zatytułowano: "Polka" i jako autora podano Konstantego Gałczyńskiego z datą 20. VII. 18. Z tego co się orientuję pierwszy zachowany wiersz Gałczyńskiego pochodzi z 1919 r. Następnym wierszem jest "Chłopaczek nad Wartą" Pauli Wężykównej, również nie znany do dzisiaj, dalej znana "Pieśń o domu" M. Konopnickiej oraz "Wicher" Józefa Gałuszki tego wiersza również nie udało mi się znaleźć w jego twórczości. Ostatni wiersz to "Gramatyka" Wł. Syrokomli.
Wydaje mi się, że jest to dosyć interesujące i proszę o komentarze i opinie na ten temat.
Pozdrawiam

  • 4 tygodnie później...
  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

@Agnieszka_Horodyska
Wiersz Gałczyńskiego oceniała jego córka p. Kira i jednoznacznie nie potrafiła stwierdzić czy to jest jego styl czy nie. Osobiście uważam, że są to autentyczne wiersze bo po co ktoś miałby napisać wiersz i jako autora podać kogoś zupełnie wtedy nieznanego?

  • 3 tygodnie później...
Opublikowano

@Grzegorz_Glapa
Nie znam się za bardzo na tych sprawach, pewnie to się sprawdza, ale zawsze ktoś mógł sfałszować datę?
Ale super, że to córka Gałczyńskiego czytała, ta której życzył (chyba) uliczki do nieba i cierpienia dla serca. Nawet jeśli nikt się nie zgodzi z Tobą, to masz skarb.
http://galczynski.kulturalna.com/a-6644.html

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
    • A Kresilas sanie chce. I nassali serka.
    • @Gosława  Reniu, Twoje wiersze  do głos z innych przestrzeni niby do nich daleko, a jednak blisko. Pozdrawiam serdecznie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...