Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

****

Portier
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/143028--/

Rekomendowane odpowiedzi

Portier

Portier

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Bo może coś ukrywa
Ciężkie rany zadane głęboko chłodną ręką
które nigdy wyjść nie miały z jego
serca, duszy, umysłu i świadomości
o których nie wie nawet bóg tego świata
z wygrawerowaną literą es przeciętą na pół
na zielonym tle

Bo może coś ukrywa
może śmiech z dzisiejszego świata
ogarniętego modą, armią konformistów
którzy nie wiedzieć dlaczego idą w marszu
nie wiedząc dokąd nie wiedząc po co
lecz nie po świadomość tu przyszli
bo po co świadomość

Bo może coś ukrywa
sam nie wie co sam nie wie dlaczego
może ukrywa to już tak długo
tak bezmyślnie bez zasad wierząc w fatum
którego słodki smak zapomnienia stał się narkotykiem
stał się życiem, snem i śmiercią której
zwieść nie można

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/143028--/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      negatyw dotyku

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   zdziwiony nie jestem, że to akurat Ty przeczytałaś mój wiersz tak jak należy.   być może, że jest trudny bo to brutalny zapis emocjonalnego wycieńczenia.   pisany strumieniem świadomości z małymi pęknięciami oddechowymi.   dojrzałość jego dno.   wystarczy.   dziękuję Nika.      
    • Berenika97
      forma i treść w quasi satyrze

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Bardzo błyskotliwe!  Pozdrawiam. :)   Ciało to tylko ciasny garnitur, co z czasem traci fason i strukturę. Dobrze, że dusza nie zna miary, i wciąż przerasta ciasne wymiary.
    • Berenika97
      negatyw dotyku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Twój wiersz jest tak nasycony metaforami, że w głowie mam same obrazy. Większość ludzi  kojarzy biel z czystością lub spokojem (ewentualnie z poddaniem się). U Ciebie biel jest opresyjna - to biel wapna w grobie, biel fosforu, biel stołu sekcyjnego. Zrobiłeś z bieli kolor bólu, który nie daje schronienia, lecz obnaża każdą, parzy. Połączyłeś uczucia z fizjologią. Miłość i strata są tu procesami fizycznymi - rzeźnią, pękaniem żył, wyrywaniem tętnic. Ciekawy jest fragment- „tam Bóg składał broń i milczał”. To sugeruje, że potęga namiętności (lub bólu) jest większa niż instancja boska. To nadaje tej relacji wymiar niemal metafizycznego buntu. Końcowa "czarna szczelina" to świetne domknięcie. Pokazuje, że absolutna jasność i absolutna ciemność spotykają się w tym samym punkcie - w punkcie ostatecznej utraty. Opisałeś fizyczny rozpad świata po kimś, kto był słońcem, a stał się gwoździem wbitym w mózg. Naprawdę wstrząsający tekst.  Pozdrawiam. 
    • Proszalny
      Mleczne drogi

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Berenika97    Mleczne drogi. Nie jedna - ta na niebie. Na ziemi są także. Dlatego tak łatwo pomylić drogi. Widzę, że Miaukot robi karierę. Łukaszowi także się podobał. będzie go więcej. Tymczasem mam kolejny wiersz, naszpikowany metaforami po czubek uszu. Nadal próbuję... szukam drogi.  
    • Poet Ka
      Czasem

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Poezja to życie lapidarnie, a poetycko (końcówki w wyrazach powstrzymuję, żyję)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...