****

[Portier]

Ludzie już nie pytają dlaczego...
Może dlatego, że nikt im nie odpowie?
Może boimy się pytać,bo wolimy błądzić
Przecież nikt nam nie zwróci uwagi, bo
błądzi każdy. Błądzić jest rzeczą ludzką.
Pytać też nią było jednak Sokrates, dziś
żyje bez twarzy, chowając się pod maską
pozornego bezpieczeństwa w anonimowości.
Sądy skazujące za głód wiedzy wymarły,
działały zbyt dobrze. Dziś już nie ma głodu.
Wewnętrznego głodu, który kazałby nam
szukać odpowiedzi, dążyć do celu i zdobyć go.
Dziś nawet Machivelli na swoim blogu
sprawdza komentarze i pyta samego siebie:
"Czy warto zdobyć wszystko skoro dziś
szczyt sukcesu będzie wirtualny, a księciem
obwołuje się każdy"

[Anonimowy Huzur Mirahi]

To jest tylko twój sposób myślenia, innym proszę go nie wciskać.
Nikt pana nie zmusza błądzić ani nie pytać.
Zamiast interesować się innymi, zainteresuj się sobą, wówczas i inni się zmienią.
Jeśli błądzić jest rzeczą ludzką to dlaczego by nie zaprzeczyć własnemu człowieczeństwu już teraz? i tak będzie musiał to zrobić każdy w odpowiednim czasie!

[Portier]

Dziękuję za odpowiedź na wiersz. Nikomu niczego nie wciskam. Opisuje tylko moje przemyślenia względem świata. I Pan jako oceniający wiersze powinien wziąć pod uwagę to że wiersze są subiektywnymi przemyśleniami, dzielenia się nimi nie może Pan nikomu zabronić. Z zasady nie tłumaczę swoich wierszy więc o treści nie będę się wypowiadał. Ostatnich dwóch zdań Pańskiej wypowiedzi nie rozumiem. Błądzić jest rzeczą ludzką więc po błędach można odróżnić człowieka od maszyny. Nie mówię, że wszyscy mamy być idealni i nie błądzić. Co będzie musiał zrobić każdy w odpowiednim czasie:
jeśli wyprzeć się człowieczeństwa to nie sądzę
jeśli popełnić błąd to tak ma Pan rację
Nie mniej jednak ciesze się, że wiersz wywołał u Pana emocje, bo po to je pisze. Ciesze się, że nie przeszedł Pan obok niego obojętnie.

[Anonimowy Huzur Mirahi]

Ahh..

Zaprzeczyć człowieczeństwu musi każdy, choćby gdy przyjdzie śmierć. Bo po prawdzie nie jesteśmy ciałami, nie jesteśmy niczym, co można byłoby określić. Lecz znacznie lepiej jest to zrobić za życia, -umieraj za życia. Chodzi mi o to aby stać się zbyt wzniosłym ażeby być kobietą, zbyt wolny żeby być mężczyzną. Mówię o człowieku doskonałym, o nad-człowieku. Wielu mistyków, poetów, mędrców głosi i głosiło taki stan, unifikacji wewnętrznej. Urzeczywistnienia w sobie samym Boga, odsłonięcia zasłon w które spowici jesteśmy.