Zgłoś

nasze życie to węgiel jakby nie było.

Nie wieszam na ścianę   dni kiedy bolało.   Zostawiam je w szufladzie   Rozmazuję palcem        Nie szukam instrukcji   do pustych miejsc.   Jest tylko notatka   "złóż sama".       Deszcz czasem wraca.   Wiem po zapachu.   Nie stawiam parasola.   Niech spłucze ból        Nie ma mojego portretu.   Jest tylko światło   padające przez okno   na pustą ramę.        Biorę węgiel   rysuję siebie   bez wzoru.   Po swojemu.   ściany   to tylko ściany.   A ja   jestem w drodze   Sklejam się

dzień  zaczyna powoli toczyć się  zdania wstęp potem fabuła  a to poranek w poniedziałek jeszcze    proza dopada od samego rana głową jeszcze śpiąca a kawy dwie  nie don poznania powieść tygodniowa   co tu robić czego nie gdzie czas ucieka miedzy zdania włożyć wolność bilon dźwięczy dźwiękiem     od tej księgi życia odetchnąć  co jak flaszka do wypicia  ucieknę na chwile strofy wiersza wypiszę   marna to pociecha ucieczka kolejna  w słowa co życie opiszą  skaleczą dusze prawdą   z życiem konfrontacja we śnie w poniedziałek najlepsze sny  o tym co było co będzie   

@wiedźma dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno    w NIEJ drzemie … skrawek galaktyki    jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ    ma wiele szufladek  ciągle falstart  otwiera niewłaściwe  może dziś ...   najłatwiej wydać  swojemu życiu wyrok    ułaskawienie  to konieczność    nie za milion lat świetlnych    7.2026 andrew