Czarne myśli

[W Nowak]

Czarne myśli
Depresja moja czarna towarzyszka,
To ona przywiązuje mnie do łóżka.
Ręce drżą, dusza płacze,
Ja jej tego nie wybaczę!
Ja jej tego nie wybaczę!
Choć uciekam zawsze mnie dopada,
I do kości mnie objada.
Mówi : nigdy Cię nie zdradzę,
Ja zawsze z tobą poradzę.
Ona jak cień za mną chodzi,
Kto mnie od niej oswobodzi?
Nie mam siły, moc moja maleje,
A ona coraz silniej, coraz mocniej szaleje.
Z nią nie wygram choć ciągle próbuje,
Ona wciąż jest obok, wciąż atakuje!
Choć tabletki połykam garściami,
To wciąż ja i ona zostajemy sami.
Wciąż się ukrywamy, wciąż się maskujemy,
Lecz wszyscy o tym wiedzą, że razem żyjemy.
Wiem że jestem chora, to zdrową udaje,
Bardzo uciążliwe to dla mnie się staje.
Ja długo można robić coś czego się nie chce?
Ja już dłużej żyć tak nie chcę!
Ciągle jestem czujna, wciąż się kontroluję,
Takie życie już nie cieszy, już nie smakuje.
Cztery pory roku kiedyś mnie bawiły,
Teraz już tylko jesień, na nią nie ma siły.
Kiedy w gardle ściska i słów brakuje,
Wtedy wiem, że dusza moja nie żartuje.
Kiedy serce drżą a serce kołacze,
Unikam ludzi, popadam w rozpacze.
Wtedy czarne myśli do głowy przychodzą,
Pukają, stukają, jeszcze nie otwieram wiec odchodzą.
Nie wiem ile siły będę jeszcze miała,
Bo tak naprawdę żyć bym jeszcze chciała.

[makarios_]

zapętlenie czarnych myśli
wciąż do siebie nienawiści
wmawianie sobie niemocy
życie bez trafnej pomocy

daruj sobie tak jak innym
przerwij wstążkę poczerniałą
nie czyń siebie tylko winnym
i rozwesel sposępniałą

jasnych myśli szukaj wokół
nie oczekuj cudu z nieba
oczy wytęż jako sokół
Słowa trzeba ci jak chleba

całkiem zrezygnuj z perfekcji
przestań się czepiać wszystkiego
codziennie uczestnicz w lekcji
zważając na wzór Dobrego

powrócą cne pory roku
wiosna lato jesień zima
jeżeli u twego boku
będzie poezja rodzima

pierwsza o przyjaźń zabiegaj
czekając odwzajemnienia
w czynieniu dobra ubiegaj
dobro zło nawet odmienia

skoro żyć pragniesz odmiennie
odmieniaj myśli zmyślone
przestań rozpaczać bezdennie
znasz prawdy wszak objawione

[Łukasz Ratajczak]

iskra płomienia
gdy
ją znajdziesz wtedy o nią dbaj
w nadziei,w ludziach,w Bogu ucieczki szukaj
gdy
znów przyjdą czarne chmury
blaskiem serca i czułości
powiedz sobie,że twój krzyż wystarczy do anielskich okien
i idź nie poddawaj się by czasem krzyża nie skrócić
bo może zabraknąć jemu wysokości tak jak Tobie wytrwałości
ciesz się tym,że twoi bliscy nie cierpią tego co Ty
Tyś skarbem człowieczeństwa,
Milijonem jesteś bo za miliony cierpisz katusze...


Pozdrawiam i wszystkiego dobrego życzę