zmęczony motyl przestaje machać skrzydłami

[sława_zaczek]

Przychodzi taka chwila, kiedy dochodzisz do wniosku,
że wszystko co do tej pory zrobiłaś nie ma znaczenia.




grudzień śnieg
świat nabiera nowej perspektywy
bardziej oddala się na północ
w stronę dębu za którym zielone światło
daje nadzieję kobiecie w kamiennym domu
została ze swoim proszę ja ciebie pocieszeniem
że to nic takiego
tylko jaakiśtam którego trzeba zradializować

sterydową twarzą dyskretnie spogląda zza firanki
i udaje że jest na wschodzie swojego życia
tam gdzie ów dąb potężne ramiona wznosi do nieba
też by tak chciała - wiary na wiosenne przebudzenie

na kawałku szyby odbijają się jej myśli
musi ukryć za plecami jasne światło
czy woła?

zagryza usta i tłumaczy wnukom
dlaczego motyle przestają machać skrzydłami

[aluna]

Stasiu , tytuł , teść i puenta - wspaniale!
Wiem, wiem o co ,o co ....

Uściski!
Hania

[sława_zaczek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:):) HANIU, UKŁONY:))

[Baba_Izba]

Pięknie, delikatnie opowiedziana historia, ciekawy wiersz, daje nadzieję na "wiosenne przebudzenie".
Stasieńko; w "wiosenne" i w 13 - "patrz" - brakuje po literce?
Cmoki - smoki
- baba

[sława_zaczek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

och, babuniu Izuniu, z ukłonami i przytupem:))

[teresa943]

pięknie opowiadasz o trudnym doświadczeniu niemocy...zamyślona nad głębią przekazu zanurzam się w codzienność.

serdeczne uściski, Stasieńko :))))
Krysia

[sława_zaczek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Krysiu, jaki lirycznie poetycki komentarz, pięknie dziękuję, moja ty kochana poetko:))

[Anna_Para]

Jak tu wytłumaczyć młodzieży niemoc, skutki choroby, przemijania...
Podejmujesz trudny temat i robisz to sprawną formą, ładnym językiem z elementami kolokwialnego stylu.

Z podobasiem, Autorko! Brawo.

Cieplutko,

Para:)

[sława_zaczek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

o tam Anno, to bardzo trudne,pogodzić się z losem...
a za miłe słowa dziękuję z ukłonem dla twojej twórczości:))

[Anna_Para]

Wdzięczne dzięki, cieplutko,

Para:)

[Oxyvia]

Bardzo smutny wiersz. Odczytuję jako obraz uczuć kobiety, która niespodziewanie została sama. Nie wiadomo, dlaczego, ale została sama i nie potrafi tej samotności oswoić - powoli traci życie, przestaje "machać skrzydłami".
Zrobił na mnie ogromne wrażenie, więc dla mnie jest bardzo dobry.

[sława_zaczek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jest ciężko chora, lekarze mówią, że nie doczeka wiosny, a ona miejmy ndzieje, doczeka drugiej wiosny....
dzi>ęki Joaśko:))

[Oxyvia]

Strasznie smutne. No tak: radializacja, sterydy - nie skojarzyłam w pierwszym momencie. Ale nastrój tworzysz świetnie.

[Nata_Kruk]

Dobrze oddany stan, rezygnacja, zwątpienie, może nawet niechęć do bycia wśród innych, bo jest coś,
co "zgniata" i być może odbiera wiarę na wiosenne przebudzenie.
Dobry akcent w puencie - dzieci, nauczmy je dostrzegać smutniejsze strony życia.. innych ludzi.
Pozdrawiam.