Dziękczynienie..

[lucjan1949 bieniecki]

Dziękczynienie...

Nadziei w beznadziei gdym uparcie szukał,
Wiatr wiał w oczy,na życie w bezdrożach.
Gdym do serca Twojego wątpiący zapukał,
Dotykała możności zawsze Łaska Boża.

Niosłeś krzyż mego życia,twarz chustą otarłeś,
Dżwigałeś upadłego z prochu tej ziemi.
I na moje bezceństwo oczy me otwarłeś,
Z przywarami i nędzy wadami wszystkimi.

Nie odtrącasz i dzisiaj,kiedy chodzić mogę,
I jak Jan uprzątasz życiowe badziewie.
W skrzyżowaniach wskazujesz prawidłową
drogę
Jesteś moją potrzebą-w mej każdej potrzebie.

Po morzu rozhukanym nauczyłeś chodzić,
I wino pić zatrute,które nie poraża.
Z myśli Ducha korzystać,które we mnie rodzisz,
Serca głód zaspokoić u Twego Ołtarza.

Dziękować-za co winnym od początku świata,
I na ustach Twe Imię nosić nieustannie.
Zawsze myślą twórczą,każdym razem wzlatać,
Za Cud w Tobie dany- Przenajświętszej Pannie.

Józef Bieniecki