Chwile

[Hanna_Werdenowska]

Tak wielu słów nie powiedziałam
Chociaż okazji było tak wiele
Tak wiele uścisków przepadło
Tak wiele wtorków i niedziel

Nie nadrobimy tej chwili
Bo chwila już się skończyła
Bo chwila to tylko chwila
A chwila za krótka była

I chciałabym się przytulić
Jak dziecko, tak bez powodu
I patrzeć w twe mądre oczy
I nie czuć Twojego chłodu
I poczuć dłoń na mej głowie
Co szuka spinki w warkoczach
I zapach twych papierosów
I odgłos kroków na schodach
Ale za późno, na próżno
Szukam chwil pogubionych w niebycie
Lecz one się nie zgubiły
Chwile ukradło nam życie.

[łysy taytańczyk]

chwile ukradło nam życie, albo też innymi słowy, my ukradliśmy chwile życiu. Bo życie do człowieka przychodzi, rozkłada swoje wdzięki, różnorodne materiały, a ludzie co robią? Mówią - brzydkie, potem będzie lepiej. A wartościowa w życiu jest każda właśnie chwila, a nie tylko te niektóre "piękne". Dziękuję Ci serdecznie Hanno, za materiał do przemyśleń. Z cześcią, taytańczyk

[Gość]

Bardzo ładnie na niwie poetycznej (chociaż anafory w pierwszej zwrotce są o wiele lepsze niż w drugiej). W kwestii warsztatowej: pod koniec gubi się niestety rytm, powtórzenia różnych wersji zaimka "twój" to cecha charakterystyczna poezji miłosnej z monologiem skierowanym do obiektu uczuć, ale jednak nie jest to rozgrzeszenie. Poza tym przypadło mi do gustu :)

--
Pozdrawiam
Michał Małysa
http://www.mojwierszownik.pl