Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Siedemdziesiąty siódmy

Karol Maścianica
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Karol Maścianica

Karol Maścianica

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Matka zimą wycierała zaparowane
Okna. Teraz nie rozpoznaje jej wnuk. Prosiła
O biały koc do trumny. "Żebym tam nie zmarzła" -
Powtarzała. I żółkła powoli jak liść w grubym

Tomie. Ostatnie mycie włosów przypominało
Modlitwę. Klęczała, cichutko popiskując.
Mocno ściskała paciorki. Ale pękła cicho
Jak pęcherzyk powietrza po przelotnym deszczu.

Siedemdziesiąty siódmy. Wakacje w Bułgarii.
Na pestce złamała sobie górną piątkę. "Zawsze
Tam wracam. Rosłeś we mnie jak arbuz. Zamknij
Oczy. Już późno. Pod tują będzie wygodnie".

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
Opublikowano

Piękny tekst. Pozwolę sobie pomajstrować przy wielkich literach, bo razi mnie niekonsekwencja.


Matka zimą wycierała zaparowane
okna. Teraz nie rozpoznaje jej wnuk. Prosiła
o biały koc do trumny. "Żebym tam nie zmarzła" -
powtarzała. I żółkła powoli jak liść w grubym

tomie. Ostatnie mycie włosów przypominało
modlitwę. Klęczała, cichutko popiskując.
Mocno ściskała paciorki. Ale pękła cicho,
jak pęcherzyk powietrza po przelotnym deszczu.

Siedemdziesiąty siódmy. Wakacje w Bułgarii.
Na pestce złamała sobie górną piątkę. "Zawsze
tam wracam. Rosłeś we mnie jak arbuz. Zamknij
oczy. Już późno. Pod tują będzie wygodniej".

Zaproponowałam także zmianę formy "wygodnie" na "wygodniej". Będzie logiczniej.

Poza tym - tylko chwalić!

Cieplutko,

Para:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      akcydens

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @lavlla nisu   Czytając Twój wiersz miałam wrażenie, że patrzę na kogoś, kto rozbiera słowa do szkieletu - i właśnie w tym szkielecie jest najwięcej życia.  Niezłe! :) Pozdrawiam. 
    • KOBIETA
      Grzeszna dama

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @lovej   Tak…chyba tylko grzmoty ;) i otchłań, ostatecznie… Pozdrawiam :) 
    • Berenika97
      pierwszy raz

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Ciekawy tekst, ale nie do końca się zgadzam. Jeżeli pomyślisz o  Judycie to...   gdy myślisz o niej - nie ma już innych kobiet, dym opada z płuc jak kurtyna, a noc przestaje być nocą bo ona nie jest jedną z nich nie jest tylko złotą postacią z obrazu Klimta - jest źródłem złota jej twarz nie wytrąca pyłu lecz światło które nie osiada na powiekach ale wypala w tobie widzenie Judyta - nie potworna w gracji lecz straszliwa w pięknie jak cisza przed wyrokiem i dotyk przed przebudzeniem jej niezwykłość nie mieści się w ramie rozsadza ornament kruszy mozaikę snu gdy ujrzysz ją pierwszy raz - i za każdym następnym - świat nie wypełni cię dymem lecz czystym, ostrym blaskiem twojego istnienia
    • KOBIETA
      Zamieć..

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      Noc była głucha, śnieżna  zamieć przerwała linie wciąż słyszę  niedokończone połączenia.      
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 38. Tancerki z Telmessos

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   W tej części połączyłeś erotyzm, rytuał i bezwzględną przemoc. Jest tu kontrastem między pięknem (taniec, kwiaty) a brutalną rzeczywistością wojny i podstępu. Taki "koń trojański", ale w wersji zmysłowej. Tancerki z Telmessos nie są artystkami, lecz zabójczyniami. „Fałszywa modlitwa” - sugeruje, że cały występ był maskaradą, która miała uśpić czujność ofiar pod pozorem religijnego lub kulturowego obrzędu. Połączone są sfery - intymna z aktem zabójstwa. Moment, w którym umierający strażnik osuwa się na ramię tancerki jest opisany tak, jakby dochodziło do miłosnego zbliżenia. Ta makabryczna czułość podkreśla tragizm zaskoczenia - ofiara do końca nie wiedziała, że ginie. „Miasto wzięte bez szturmu” - strategiczny sukces dzięki podstępowi. Ale takie zwycięstwo - oparte na zdradzie gościnności i piękna - niszczy coś wewnątrz zwycięzców. Wybór tego miejsca może sugerować, że nawet ci, którzy widzą przyszłość, nie przewidzieli zdrady ukrytej w tańcu. To utwór o tym, jak wojna deprawuje sztukę, zmieniając taniec w egzekucję, a artystkę w oprawcę. Tekst wyśmienity!    Czy taki fakt zaistniał, czy to licentia poetica?  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...