Czternastego dnia lutego

[James Cybulski]

Chciałem banalnie to ująć, lecz się nie dało
Określić to wszystko co się dziś działo
Dzień ten zbyt sztuczny bo wymuszony
Niech nikt nie każe mi chodzić wzruszonym

Dni trzysta sześćdziesiąt pięć mamy w roku
A jeden ze wszystkich jest solą w oku
Bo jakże wymierne jest określenie
Wyznanie miłości, w dzień symbol - to lżenie

Dlatego nie warto iść razem z tłumem
Czcić, chodzić, oglądać ze zbytnim dziś szumem
Bo to co najszczersze jest dziś w nas samych
Dziękuję postoję, wśród cichych i śmiałych

Nie jest to zawiść, nie rozgoryczenie
Nie jest to także błędne życzenie
Lecz trzeźwo myśląc, oddaje te słowa
Miłość prawdziwa nie jest jednodniowa