Prawdy niechciane

[B.A.C. Stork]

Fragment do Prawd niechcianych

Któregoś z powszednich dni tygodnia, jak zwykle siedziałem w moim sklepiku przy laptopie. Pogrążony pracą przy książce nawet nie zauważyłem wchodzącej do sklepiku klientki. Dopiero ciche szuranie stóp przywróciło mnie do rzeczywistości. Z mojej męskiej oceny ta kobieta, klient miała trochę więcej niż siedemdziesiąt lat. Włosy rozczochrane, ale usta umalowane na karminowy kolor. Ubrana w dość pospolite ciuchy z którymi wyraźnie kontrastowały kłaki psiej sierści.
Przyczyną tego stanu rzeczy jest trzymany na kościstych rękach, rudego koloru, czworonożny zwierzak. Oprócz, nie oszukujmy się, niezbyt ładnej, rudej, podpalanej sierści, uwagę przyciągają duże, wyłupiaste oczy i tak już zdecydowanie dziwnego zwierzaka. Mimo brzydoty coś w tych wielkich oczach jest… jakby ukryta radość, taki niby ironiczny uśmiech wymieszany z ciepłotą usposobienia ich posiadacza. Żeby wszystko było jasne, tym czworonogiem jest pies dziwnej rasy… prawdę mówiąc diabli wiedzą z czym mieszaniec czegoś niedającego się w żaden sposób zdefiniować. Kobieta stawia to coś na podłodze przed ladą i grożąc palcem wskazującym wydaje rozkazującym głosem polecenie:
- Stój tu i nie ruszaj się.
Pies nie był zmilitaryzowany więc nie posłuchał swojej pani i nie wykonał polecenia tylko zaczął myszkować po zakamarkach sklepowych znajdujących się przed ladą czyli po stronie pomieszczenia przeznaczonego dla klienta. Zerkam na psa, bo mam dość poważne obawy czy nagle nie nasika mi na stojący, przeznaczony dla starszych osób fotelik lub któryś z narożników ścianki działowej dzielącej pomieszczenie główne od zaplecza. Klientka nie odczytawszy moich myśli, nie przejmuje się higieną mojego sklepu toteż nie zwraca na swojego pupila najmniejszej uwagi.
Bardzo jestem ciekawy co by powiedziała, gdyby to niuchające coś nasikało w moim sklepiku…? Czy wyraziłaby wolę posprzątania i poniesienia kosztów zniszczonej psią uryną farby na ścianie? A może ja przesadzam. Może moje obawy są na wyrost bo piesek jest wyuczony załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne poza domem? Szukając niejako potwierdzenia swoich myśli, zerknąłem na właścicielkę myszkującego psiaka, ale w jej twarzy niczego takiego nie zauważyłem. Ona była już zajęta towarem leżącym na półkach. Obserwując beztrosko regały z żarówkami i całą resztą towaru w końcu wydusiła z siebie:
- Żarówki to Pan ma?
- Mam. A jakie leżą w Pani zainteresowaniu – pytam by uściślić zakres asortymentu.
- No wie pan…
- Niestety nie wiem… gdybym wiedział nie pytałbym o to.
- No… takie małe… najlepiej matowe – sprecyzowała.
- O, dawno Pani nie była na zakupach bo matowych żarówek nie produkują już od trzech lat.
- Jak to nie produkują…?
- Nie dość, że rzadko przychodzi Pani do mojego sklepu to jeszcze telewizji Pani nie ogląda?
- Ja nie oglądam telewizji…?
- Z całym szacunkiem, na to wygląda…
- Panie kochany… żadnemu serialowi nie popuszczę… wszystkie brazylijskie, kolumbijskie i meksykańskie oglądam po kilka razy. Oprócz nich na wszystkie debaty polityczne, dzienniki i wiadomości patrzę choćby i o głodzie…
- O rety… co za poświęcenie… to jest Pani zagorzałą fanką telewizji… a pies też ogląda politykę – zażartowałem.
- Ogląda, a jakże. Tylko jak Donald Tusk ma debatę to szczeka jakby się wściekł…
- Mądra psina… chociaż on jeden zna się na ludziach…
- E tam… za mądry to on nie jest… ale ujada na polityków za całe stado psów – wyznała.
- Widać, że nie zna Pani swojego pupila…
- Znam, znam… zgłupiał na stare lata bo na nikogo innego tak nie ujada jak na polityków…
- Chyba wezmę po nim szczeniaczka…
- Na dzieci to on już za stary – wyraziła wątpliwość.
- Wielka szkoda – odparłem zawiedziony.
- To ma Pan te żarówki…?
- Niestety nie mam… Unia Europejska zabroniła produkcji wielu żarówek – wyjaśniam starszej kobiecie.
- Zabroniła…? A to niby dlaczego – zapytała z wyrazem bezgranicznego zdziwienie na twarzy.
- Podobno szkodliwe dla ludzkiego i psiego zdrowia, a także dla otoczenia… poza tym chodzi o oszczędności energii.
- Toteż ja oszczędzam bo chciałam taką małą żarówkę – to mówiąc pokazuje mi palcami dłoni jej rozmiar.
- Małych mlecznych też nie mam – informuję klientkę spokojnym głosem.
- A te co tam stoją – pyta niedowierzając.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć spostrzegłem, że pies mieszaniec zaczyna przyglądać się gumowym lejkom leżącym spokojnie w pudełku na podłodze pod ścianą. Te lejki tak naprawdę nie są lejkami tylko taką gumą redukcyjną służącą do połączenia rury wychodzącej ze spłuczki i wchodzącej do miski sedesowej. Po chwili namysłu bierze jeden z nich i zaczyna go swoim rudym pyskiem obrabiać. Na szczęście klientka zauważyła zapędy kulinarne swojego pupila i zaraz przystąpiła do zniechęcania go w działaniu konsumpcyjnym.
- Fu, a fu… Czeguś, Czeguś… zostaw tą wstrętną gumę…
Ze zdziwieniem spostrzegłem, że tym razem pies o imieniu Czeguś posłuchał swojej paniusi i natychmiast porzucił moją własność na podłodze... zaś właścicielka psa podniosła lejek i położyła na swoje miejsce.
- A te w niebieskich pudełkach nie są matowe – zapytała ponownie patrząc na mnie wyczekująco.
- Nie, nie są – odparłem powstrzymując zniecierpliwienie.
- A w których pudełkach są matowe – pytała nie rozumiejąc co powiedziałem o unijnym zakazie produkcji.
- Mam jeszcze kilka matowe w czerwonym opakowaniu.
- Mogę zobaczyć… ?
- Tak, oczywiście – mówiąc to wziąłem z regału jedno pudełko, rozpakowałem i podałem klientce.
- Jakieś małe – te żarówki.
- Przecież prosiła Pani o małą żarówkę… ta jest średnia, troszkę większa od małej ale mniejsza od standardowej.
- Mnie się wydaje, że te niebieskie są mniejsze – wskazując palcem inne pudełka, wyraża dociekliwie swoje wątpliwość.
- Są takie same jak ta, którą trzyma Pani w dłoni.
- A tamte niebieskie nie są matowe…?
- Już mówiłem i to nawet kilka razy, że matowych nie produkują… a tą którą podałem jest wprawdzie matowa, ale tylko dlatego można ją jeszcze kupić ponieważ mój sklepik jest małym sklepikiem osiedlowym i nie zagląda do niego ogromna rzesza klientów.
- Wie Pan… ale ta niebieska jest mniejsza – upierała się.
- Skoro Pani tak uważa to niech tak zostanie. Ja nie mam już cierpliwości z tej błędnej oceny Pani wyprowadzać…
- To ma Pan te małe kulki matowe czy nie…?
- Ja nie mogę… przecież mówię, że nie mam.
- Nie rozumiem dlaczego Pan nie ma takich żarówek.
- Nie lubi mnie Pani, czy co…?
- Jaaaa…? Skąd Panu to przyszło do głowy?
- To dlaczego mnie pani męczy…? Już wcześniej mówiłem, że Unia zabroniła produkcji mlecznych żarówek. Jeśli się to Pani nie podoba proszę napisać zażalenie do Parlamentu Europejskiego – wyrzuciłem z siebie jednym tchem.
- Wcale Pana nie męczę. Trzydzieści lat temu… kto wie… może i bym chciała pomęczyć – zażartowała zalotnie.
- Dziękuję za komplement – wydusiłem.
- Wie Pan…? Ja nawet darzę Pana sympatią…
- Właśnie widzę i słyszę… to musi być szczególna odmiana sympatii. Nie słucha Pani co do niej mówię, męczy mnie bezsensownymi pytaniami… Czeguś pożera moje gumowe lejki, obwąchuje narożniki wpędzając mnie tym zachowaniem w lęk przed ich osikaniem…
- Proszę Pana… bez obawy. Czeguś jest dobrze wychowany i potrafi cały dzień nie sikać – rozwiała moje obawy.
- Doprawdy…? A może ma przerost prostaty i dlatego nie może biedak częściej sikać – w drodze rewanżu za męczenie postanowiłem z niej zakpić.
- Nie do wiary. Na prostatę to mój świętej pamięci mąż zmarł… ale żeby psy chorowały na to paskudztwo…
- Proszę Pani… dzisiejsze psy jedzą ludzkie jedzenie, noszą ludzkie ubranie, śpią w ludzkich lóżkach, potrafią terroryzować właścicieli to i nic dziwnego, że na ludzkie choroby chorują – ciągnąłem dalej swoją kpinę.

cdn. następnym razem