Zgłoś

Stoję tam, jestem i słyszę wszystko uważnie. Zebrała się cała sala. Sędzia marszczy czoło. Uderzenie młotka podbija tłum. Licytują, mówią coraz głośniej. Wyskakują oferty jak zające z nor. – Kto da więcej! Kto... – Pan w cylindrze! – Jeden, dwa, trzy... Sprzedane!   Tłum milknie, szczypią się po rękach, nie wierzą, że to nie oni są nabywcami. Idzie, powoli, widzi mnie, przez okulary błyszczą oczy. Wchodzi na podest i kiwa głową. Jest tuż obok, nowy pan. – Perfekcja! – Za ten obraz oddałbym cały majątek.   Odwracam się i dociera do mnie, że w ramie nie ma płótna, ani papieru, jestem za to ja nienazwana. Konstrukcja wyobrażenia

[w odpowiedzi na wiersz "Pozory." autorstwa Achilles_Rasti]   chciałam cię dobrze myślałeś stuknięt-, znaczy: stłuczone  talerze - miały być na szczęście nie po wino miałeś iść winę miałeś ponieść by uzyskać odpowiedź — po nią — stałeś w drzwiach z pustymi rękami - w tym jednym jesteśmy zgodni nie wszystko co popsute trzeba naprawić czasami wystarczy pogodzić się ze zmianą zastosowania mrugam raz długo i jeszcze raz i jeszcze... słowo zaczyna się na "o" :) chciałeś znieść pozory a ja po prostu  chciałam zjeść ozory wystarczyło pociągnąć mnie za język

@Sara Gieniusz "Do skruszonych w sercu" lub  "Do skruszonych sercem"   gieniusz nie - geniusz tak  

Że ty... zbierają: są jare i bzy też.    

Ma tu: masz to?