Tam, gdzie jest wiatr, kiedy nie wieje

[Gość]

Między domami
zagubił się wiatr.
Po trawie sunąc
niechcący mlecz potrącił.
Od chłodu jego dotyku
zadrżał chowając się
w nadchodzącym chmur cieniu.
Szczekaniem psa wystraszony
cichutko przysiadł
w rogu ogrodu.
Z pomarańczowego sznura
bezwiednie wiszące pranie
spojrzało na niego z pogardą.
Za brak pomocy w szybki powrót
do szaf i komody.
Także krzew róży ku niemu
złowrogie spojrzenie posłał,
za tą torebkę foliową
w jej kolce wplątaną.
A on cichutko w rogu wciąż siedział.
W pamięci poranek
na nowo odtwarzał.
To, jak z liści drzewa uczesał.
Jak bawił się
piłką na trawie porzuconą.
Huśtawką zakręcił,
dzwoneczki w oknie poruszył.
Śmiech i zapach znad grilla
do ogrodów sąsiadów zaniósł.
Nie pytał o zgodę.
Wolny duch, tak już od wieków.
Nie pytając zabierał,
czasem prosząc dawał.

Siedząc tak
myśl coraz to
przez niego przenikała :
"Czy ktoś wie,
gdzie jestem,
kiedy nie czuć
mojego dotyku?"

...ja wiem.
I Ty już też. A.Z.

[Agnieszka_Horodyska]

Tak, już wiemy! Jak fajnie (to pierwsze słowo, które przyszło mi do głowy, bo weszłam w ten wiersz tak od siebie), jak fajnie tak wewnętrzyć się w wiatr, poznać jego myśli, jego możliwości, jego sposób działania, korzyści z bycia wiatrem, tęsknotę...
Nie pyta nikogo o zgodę. No nie pyta. I nikt tak naprawdę nie może mu mieć tego za złe. Nawet jeśli... ale to nie jest przecież wiatr-tornado, tylko ten nasz wiatr.
Masz rację, podoba mi się :)
Pozdrawiam!

[MIGUEL]

musnęłaś ;)
pozdr. M