Lenartowiczowi - niedziela

[Anna_Para]

złotniczeńku mój, dla ciebie
chciałam pisać srebrne strony.
a ty zimny, beznamiętny,
zawsze piórnie napuszony.

hulaj z wiatrem. ja przycupnę
cichą skargą za kominem.
tańcz z gwiazdami. ja się smutnym,
ja się przyoblekłam kirem.

chciałeś mnie wydrążyć drążem -
sarkastycznie chłodnym piórem.
już nie zdołasz, już nie zdążysz.
chociaż tacy jak ty – górą!

każdą miłość można zdeptać.
nawet taką, co płonęła.
to potrafisz, jak niewielu.
ja bezwolna – ja niedziela.

noc napisze pełny nocnik,
dzień się pustką uzupełni.
czarny kot wypił atrament
naszej wiersznej schizofrenii.

[Agnieszka_Horodyska]

Anno,
wreszcie, spełniwszy nierzetelnie pewien obowiązek, znalazłam dłuższą chwilę na zagłębienie się w ten oto utwór :)
Doszukuję się w nim wielu interpretacji na raz, a może tylko dwóch (po wyeliminowaniu tych najbardziej pierwszych). I podoba mi się! Zwłaszcza: "hulaj z wiatrem. ja przycupnę/cichą skargą za kominem./tańcz z gwiazdami. ja się smutnym,/ja się przyoblekę kirem." (Mam nadzieję, że ten wiersz przetrwa falę skojarzeń z "Tańcem z gwiazdami" :P)
I "wierszna schizofrenia"! Cieszę się, że piszesz. I czarny kot pijący atrament.
Tylko nocnik mnie trochę wytrąca z zachwytu, może dlatego, że nie rozumiem ;)
Pozdrawiam!

[Anna_Para]

Agnieszko,

bo dziennik pisany nocą - to "nocnik":)
W całym smutnym wierszu - jeden żart.

Buziaki, cieplutko,

Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Ojej, no pewnie, że nocnik. A ja jestem tępa jak tępy nóż :D

[Anna_Para]

Nie jesteś. W tak poważnym, smutnym tekście - nagle "nocnik"! To było ... dziwne!

Cmokam,

Para:)