Zgłoś

Nie „setem” jesteś, lecz sceną, mój panie, na której dni twe grają swe tragedie; raz król w purpurze, raz błazen w kaftanie, raz cień, co własne ściga przepowiednie.   Praca — to sufler, co zza kulis szepce, byś mówił kwestie cudze, nie swe własne; aż w końcu maska tak do twarzy przylgnie, że nie wiesz, które rysy są prawdziwe.   A jeśli okno w tobie się zamyka, to nie przez rygiel świata — lecz twe dłonie; bo człek jest kluczem do swych tajemnic sam i sam się więzi w niewidzialnym tronie.   Więc strzeż się chwili, gdy przy końcu sztuki usłyszysz ciszę — zamiast ludzkiej wrzawy; bo straszniej milczy widownia niż krzyki, gdy aktor nie wie, kim był dla tej sprawy.     inspirowane Szekspirem 

@Nata_Kruk , @Rafael Marius, dziękuję  :)

@KOBIETA Jak mnie zaczarujesz, tak nas namalujesz. Wszystko w Twoich rękach: szczęście albo męka.

oto bytuję w jestem tu by mym byciem byt jest  być może też mojego bytu będzie a co by tu istnieć    

@FaLcorN     „Czy zaspokoisz każdą moją fantazję? Czy polejesz mnie wodą święconą, jeśli będzie mi za gorąco? Czy zabierzesz mnie do miejsc, których nigdy nie znałam? Po chwili o wszystkim zapomnisz  To była krótka przerwa i romans nocy świętojańskiej I zobaczysz, że czas działać dalej.”   nic nie poradzę, na moją baśniową duszę ;)))