"Myśliciel".

[Diego Farmaego]

"Myśliciel".

Gdzie jest początek wewnętrznej walki,
czym opowiedzenie po stronie podziału,
kto decyduje, "czyj świat" jest lepszy,
odczuwając mądrość jedności banału.

Jak niewolnik reguł, co z umysłu tworu,
stworzył swój fundament - obraz tożsamości,
myśl i emocję opakował w daty,
kreując podwaliny życiowej krucjaty.

W ucieczce przed bólem, oddany iluzji -
nadziei, co wypiera smak przynależności,
ku prawd i ich zaprzeczeń fuzji,
na bazie cudzych wierzeń, mądrości,

w pogoni za odkryciem, co złagodzi brak,
wypaczając Prawdę tkwiącą w teraźniejszości,
wypluwa swoje racje, druzgocze jak rak,
zasłaniając odwieczny fakt doskonałości

- poczucie radości i własnej żywotności,
dar od przyczyny wszelkiego życia.
Kto raz wejrzy w oczy Świadomości,
nie ma nic więcej już do odkrycia.

Próba opisu źródła istnienia,
jest z góry skazana na niepowodzenie.
Kiedy go doświadczasz nie widzisz pragnienia
"splamienia jej obrazu" obecnością słowa cienia.

Bazując na idei, że czegoś Ci potrzeba,
zaprzeczasz hojności samego nieba.
W twoich oczach ewolucja jest sposobem na życie -
obrazem godnym unicestwienia.

Myślicielu, który żyjesz życie - nie istniejesz,
wszystko co przejawiasz odejdzie w zapomnienie.
Możesz wytężać się do zachodu słońca,
ale pamiętaj: Nie "zdarzy się" nic, aż do końca.

[Hauru]

Przyznam się bez bicia. Przeczytałem tylko raz, więc trochę może zgubiłem; ale czytając to czułem się jakby ktoś mi wpychał salceson w zadek. Zbyt ciasno spakowany jest ten wiersz.
Za dużo rzeczowników, za dużo czasowników, za dużo słów, za dużo wszystkiego, i jasna cholera nie ma na dodatek rytmu co sprawia że czytało się to jak Nietzschego.
Nie sposób mi ocenić merytoryki jednak widać było że zębatki się kręcą i mechanizm działa. Co smuci to właśnie to że wiersz jest anty-czytelniczy i raczej przeważnie chodzi o to aby dało się to co ktoś napisze przeczytać, a najlepiej aby dało się dotrwać do końca; czego mi się prawie nie udało.
P.S. Rymy zupełnie nie potrzebne.