Zgłoś

@Waldemar_Talar_Talar   Piękne, ciepłe zakończenie - "ta obok jest wolna" rozładowuje wzruszenie humorem, ale nie psuje magii. :) 

@hollow man   Ładne, zwłaszcza te mrówki i kolor - to mój ulubiony. :)) 

@Posem   "Myśl rozwiązuje język jak alkohol" - świetne porównanie na otwarcie. Ciekawe zestawienie fizycznego skwaru z wewnętrznym niepokojem. Podoba mi się, jak skwar lipca staje się metaforą czegoś głębszego - napięcia między ludźmi, które "ulatuje" i "ciągnie za sobą żar". Pozdrawiam! :))

@Toyer   Mocna, mroczna symbolika - kruki, harpie, syreny jako metafory zdrady. Ten świat ptasich obrazów naprawdę buduje niepokojący nastrój. "Nigdy nie odrosną złamane skrzydła" - ból zdrady świetnie ujęty w metaforze.

@Łukasz Jurczyk   To znakomite i na wskroś współczesne studium żołnierskiego losu. Narratorem jest cyniczny i zmęczony najemnik. Na początku jest obraz nudy i bezsensu. Fort jest żałosny, a porównanie do „starych psów” sugeruje, że żołnierze - zaprawieni w bojach, są już zgorzkniali i bez złudzeń. Postać Mechanikosa wprowadza element groteski.   Przejście od nudy do tragedii jest gwałtowne. Wieść o masakrze jest ukazana genialnie - „zadyszana, potknęła się na progu”. Reakcja narratora na rzeź swoich rodaków jest wstrząsająca - Grecy giną „jak bydło w rzeźni”. Śmierć na wojnie to mechaniczny ubój, a piach pochłania wszystko bez różnicy. Tytułowe „Kości bogów” to gra słów - oznaczają zarówno kości do gry (ślepy los, hazard), jak i kości ludzkie (szczątki).   Jedni zginęli, inni nie , „bo ktoś źle narysował mapę”. Bóg losu to hazardzista, który rzucił kośćmi i po prostu zapomniał o tej konkretnej jednostce. Ich życie to błąd w boskim systemie.   W ostatniej strofie jest spojrzenie na Aleksandra Wielkiego. Król może być „wybawcą” albo „grabarzem”. Dla najemnika zostaje tylko bierne, fatalistyczne czekanie.   Fantastyczny , uniwersalny tekst!