Apel.

[maciej ryszka]

Wzywam Miłość,
która umęczona umiera
ścięta zimnym ostrzem nocy,
napełniając powietrze
zapachem bezruchu.

Rozwiany koszmar
nieskończonej bezsenności,
pragnienie, co w złotym kurzu
wznosi się
ponad balkonami Nieba.

Przychodzę namaszczony do żródeł,
gdzie życie ma wagę
tysiąca narodzonych
i tyleż samego tysiąca
umarłych z ręki kamieniarza.

Wzywam Miłość,
przybrany we własną żałobę.