Pod obronę nieba i ziemi

[Fly Elika]

Z inspiracji wierszem "Poeta pragnie szaty niebios" Wiliama Yeats'a Butlera



Nie miałbym światła, ni lampy
ni progu jasnego bym nie przeszedł,
gdy zmrok przed się chowa
za zasłonami w chromatyce, pod
niebem zieleniejącej się z ziemi.

Kiedy drzewa piją wodę z ziemi,
a lód wzbiera w liściach szronem,
czekanie zaślepia goryczą wina,
nie potrzeba jej, gdy cierpkością
otwiera pokoje, jak swoje.
Sól rozpływa się na zgięciach
założeń zabiera tyle, ile oczy
na codzień pragnień wonnych.

* * *

Lecz, gdybym napisał o tym
z początku, jak o chlebie,
bez jego potrzeby pieczenia,
nie miałbym ni lampy, ni chleba,
ani jego formy bym nie miał,
człowieka, którego życia bez
wody sławi nie jego pojęcia.










.

[WiJa]

Muszę przyznać, że gdy pierwszy raz zetknąłem się z Yeatsem (z trzydzieści lat temu, Nobel pewnie zachęcił), jego twórczość liryczna (zwłaszcza ta filozofująco-religijna) była dla mnie zaskoczeniem. Ale była dopóki się nie stykałem z inną twórczością metafizyczną (głownie poetów angielskich), by jednak dopiero w twórczości Emily Dickinson (Amerykanki) znaleźć to, co mnie w pełni zadowoliło i zadawala po dziś dzień. Tak, że twórczość Yeatsa to dla mnie już raczej przeszła rzecz (a w każdym razie nie żyję nią). A co do Twojego wiersza to powiem tak, że jeżeli Ty to tak widzisz i czujesz, jak właśnie napisałaś, to dlaczego by tak nie miało być. W końcu tak czy inaczej (acz inspirowany, bo inspirowany) to jest jednak Twój wiersz. Inna i nie inna sprawa, jak bardzo w Twoim stylu, co do formy wewnętrznej i zewnętrznej (treści i ram), czyli co do tego, co jednego ogranicza, a drugiego wzbogaca. Ja bez uwag, tym bardziej negatywnych odbieram ten Twój wiersz. A w każdym razie doceniam (choćby i to), że kogoś inspiruje to, co mnie po prostu nie kusi (czy to do dobrego, czy złego). Reasumując, należy się tylko cieszyć, że poezja żyje i uzupełnia się (co istotne), nie na jedną miarę, nie na jeden deseń. Pozdrawiam

[Fly Elika]

Dziękuję bardzo WiJo za twój obszerny komentarz, będę mieć okazję to poczytam poezję Emily Dickinson,
zainteresowałeś mnie. To cieszy kiedy czyta się taki komentarz i że poezja żyje, to są niezapomniane chwile,
które nie pozwalają myślom i marzeniom umrzeć.Przynajmniej chociaż to właśnie.
Jest tylko coś co boli w tym, ale nie potrafię jasno powiedzieć tutaj, co to jest.
/tak często się odzywa/, a z drugiej strony - lubię i marzę.
Pozdrawiam