Zgłoś

Plac Marii Magdaleny   W środku miasta jest placyk niewielki, fontanna bez wody. Odleciały gołębie. Stoi kościół Marii Magdaleny Grzesznej, a świętej.   Wakacje. Kupcy zjeżdżają się, placyk ożywa, gwar jak przed laty, ludzi tłum leniwie przechadza się. Ktoś o Chrystusie zbyt frasobliwym opowiedzieć chce. Gdy rzeźba spada, pęka skorupa, leją się łzy. Dialog obcych ludzi wybrzmiewa historią serc. Melancholijny sfinks na stoliku obok bezwiednie przysłuchuje się. Odbył długą podróż w walizce bez cła. Zachwycić nie potrafi jeszcze.   Ktoś o Horbowym opowiada, jakby wciąż z nami był. Żółty wazon zachód słońca przypomina. Nie pamiętam, skąd taki obraz znam.   Tramwaje zwalniają bieg, jakby ludzie za szybą wiedzieli więcej.   Największy smutek jaki widziałam i czyjś spokojny zachwyt xd-:) trzeba przyjść-:)

@Charismafilos Na słowo? Czyli nie wiesz. Obiecuję Ci, że się dowiesz.

@Gosława Ja tu się przychylę do zdania @LessLove- nawet bardziej. Twoje wiersze mają taką wartość projekcyjną, że jestem pewien, że Ty w ogóle nie zdajesz sobie z tego sprawy.

@hollow man bracie prawdziwie piszesz, wierzę na słowo tej prawdzie :) Pięknie, czegóż chcieć więcej?

To jest taki list otwarty  I dobrze !!!  Czasami każdy z nas musi wyrzucić z siebie to co boli i gdzieś tam w okolicach serca gniecie  Myślę że to jeszcze nie wiersz jednak widać że starasz się dobrać metafory i odejść od dosłowniści  Pisz z przyjemnością będę zerkać  Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.