czas

[Fly Elika]

minuty są krótkie a bywa że stoją
lub tymczasowo się zatrzymują
na uszkodzonych tarczach zegarów
w długie zimne lata

sprężyna mechanizmu odkształca się
jak gorąco chłodem
zaplata zdania w czyste wstęgi
by zapisać cokolwiek trwale
w oknie tabula rasa

[Mateusz]

Fly Elika:Nie źle z tą końcową puentą wyszedł Tobie ten krótki wiersz.

-"w oknie tabula rasa",czyli z (łac. "niezapisana tablica")

Pozdr. b;


J.S

[Fly Elika]

tak niezapisana tablica
nie wiedziałam, że pisze, ale jak piszę to może też znaczyć, że pisze...
tak myślę, a wątpliwości zawsze się pojawiają, no trudno
po wątpliwościach wiem, że bywało inaczej... szkoda
to również za myślą i skrótem, co nieco tu tylko rozwijając
:)))

dzięki za komentarz, że wiersz niezły

pozdrowienia !!!

[Zdzisław_Chciwiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

....dodałbym jeszcze pochwałę za co najmniej " ciekawą " nietuzinkową alegorię :)))) pozdro

[Fly Elika]

Dziękuję ponownie. Trochę wybraźni z weny i ryzyka jednak pomaga,
przynajmniej w zaufaniu sobie i zadanemu pytaniu... :)
Tylko odpowiedź, jak choćby małe wystarczajace tak, nie wiadomo skąd teraz wiąć.
To w kwestii przędzy, :)) i bajek, ale też i koncentracji.
Pozdrawiam

[Zdzisław_Chciwiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

....dodałbym jeszcze kamieni = tak myślę :))

" PRZYPOWIEŚĆ O DZBANIE
Pewnego dnia stary profesor został zaangażowany do przeprowadzenia wykładu o dobrym planowaniu czasu dla dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich. Wykład był jednym z pięciu przewidzianych na dzień szkolenia, tak więc profesor miał do dyspozycji tylko godzinę. Stojąc przed tą elitarną grupą - która gotowa była zanotować wszystko, czego ekspert będzie nauczał - popatrzył powoli na każdego z osobna, a potem powiedział: "Przeprowadzimy doświadczenie". Spod biurka, które go oddzielało od studentów, stary profesor wyjął wielki dzban, który postawił delikatnie przed sobą. Następnie wyciągnął około dwunastu kamieni wielkości piłki tenisowej i ostrożnie jeden po drugim włożył je do dzbana. Gdy dzban był wypełniony po brzegi i już nie można było dorzucić ani jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich studentów i zapytał: "Czy dzban jest pełny?" Wszyscy odpowiedzieli: "Tak". Poczekał kilka sekund i dodał: "Na pewno?" Potem pochylił się znowu i wyjął spod biurka naczynie wypełnione żwirem. Powoli wysypał żwir na kamienie, po czym lekko potrząsnął dzbanem: żwir ułożył się między kamieniami... aż do dna dzbana. Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i znów zapytał: "Czy dzban jest pełny?" Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć. Jeden z nich odpowiedział: "Prawdopodobnie nie". "Dobrze" - pochwalił stary profesor.
Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Uważnie przesypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolną przestrzeń między kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał: "Czy dzban jest pełny?" Tym razem bez wahania znakomici studenci odpowiedzieli chórem: "Nie". "Dobrze" - powtórzył profesor. I tak jak się spodziewali, sięgnął po butelkę z wodą, która stała na biurku, i napełnił dzban aż po brzegi.
Profesor podniósł wzrok i zapytał: "Jaką wielką prawdę pokazuje nam to doświadczenie?" Nie-głupi i najbardziej rezolutny z uczniów, pamiętając o temacie wykładu, odpowiedział: "To pokazuje, że nawet gdy myślimy, że w naszym kalendarzu już w ogóle nie ma miejsca, jeżeli naprawdę chcemy, możemy zmieścić więcej spotkań czy innych rzeczy, które mamy do zrobienia". "Nie - powiedział stary profesor. - Nie o to chodziło. Wielka prawda, którą wam przedstawiłem za pomocą tego doświadczenia, jest taka: jeżeli najpierw do dzbana nie włożymy kamieni, później już się tego nie da zrobić". Zapanowało głębokie milczenie, każdy myślał o tym, jak oczywiste jest to stwierdzenie. Stary profesor pytał dalej: "Co stanowi kamienie w waszym życiu? Własne zdrowie? Rodzina? Przyjaciele? Zrealizowanie marzeń? Robienie tego, co jest waszą pasją? Uczenie się? Odpoczynek? Czas dla siebie? A może jeszcze co innego?
Musicie zapamiętać: najważniejsze jest to, żeby swoje kamienie włożyć do własnego życia najpierw, inaczej ryzykujecie, że przegracie... swoje życie. Jeżeli damy pierwszeństwo drobiazgom, takim jak żwir i piasek, to wypełnimy swoje życie drobiazgami i nie wystarczy nam cennego czasu, żeby poświęcić go na ważne sprawy w życiu. Nie zapomnijcie więc zadać sobie pytania: "Co stanowi kamienie w moim życiu?" A później włóżcie je na początku do dzbana waszego życia". Przyjaznym gestem dłoni stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił salę... " ....pozdro :))))

[Fly Elika]

Dziękuję bardzo za ciekawy przykład.
I część znałam, rozwinięcie również mądre i ważne.
Warto ten wywód przypominać i o nim pamiętać. Z takim podejściem jest łatwiej w życiu, a i szybciej o lepsze samopoczucie, przy ubywaniu w rozwiązywaniu problemów i układaniu życia z powagą kolejności dla bardziej ciążących, czyli zaczynając od tych kamieni. Zapewne każdy jakieś tam ma, a omijanie rzeczy najważniejszych jest wielkim błędem, gdy nie chce się komplikować sobie życia. Zajmując się małymi drobnostkami, można zbudować sobie nie zauważajac nowe duże kamienie z większych drobnostek.
Tak więc rozneznanie i mądrość życiowa we własnym priorytecie.

Pozdrawiam