Zgłoś

Anioł przycupnął na drewnianej chacie. W powietrzu skrzy się niebo, ciężkie, jakby ołowiane.   Nie śmiałem zapytać, co z lotu go wytrąciło. Dzień przecież spokojny, wiatru silnego nie było.   Spogląda na mnie kobiecym, zawadiackim wzrokiem. Kiedy podszedłem bliżej, zobaczyłem, że to anioł o bladych licach.   Spogląda w mą stronę i anielski pył rozdmuchuje. Pomyślała pewnie, że ja latać próbuję, że ja jestem Ikar.   Nogi opuściła i poczęła się wytwornie kiwać, prychać i cmokać, i do mnie wzdychać, jakby nie była goła i to nie ona.   Poszedłbym pewnie i uciekł do chałupy. Lecz zamiast tego obok usiadłem. Spojrzałem na nią, a ona na mnie.   — Jestem Ilona. Ja jej, że ja to nie Ikar.   Na progu chałupy pojawiła się żona, i anielica uciekła spłoszona.   Ech, na progu chałupy pojawiła się żona i anielica... uciekła spłoszona.

@Poezja to życie @Waldemar_Talar_Talar Mi też !!

Witam - Uśmiecham się do chmur, które z wiatrem grają w berka. - romantycznie to brzmi - tak lubię -                                                                                               Pzdr.wieczorowo.

Witaj -  gdy wstaje świt ubrany w marzenia - każdemu życzę takiego świtu - miły wiersz -                                                                                                                   Pzdr.

Witaj - mi się podoba -                                             Pzdr.