Co do ludzi - to do siebie

[WiJa]

Może i miałem, ale już nie mam żadnych wątpliwości, co do ludzi, dlaczego tacy są, jacy są. Jakimi to intencjami, kto się kieruje, a właściwie, jakie to one same kim kierują. Każdy przecież ma jakiś, swój czy nie swój, ale jakże ważny powód, takie czy inne uzasadnienie, że się zachowuje tak, a nie inaczej. Tym bardziej, że dzisiaj każdy o każdym wie wszystko, co chce wiedzieć, a przynajmniej woli jedno, od drugiego. Takie więc, a nie inne zachowanie, wywołuje taką, a nie inną reakcję. A ja, cóż, w tej sytuacji, w takich chwilach, nie jestem inny – ani lepszy, ani gorszy. Zawsze tylko powtarzam sobie, nic się nie bierze z niczego, to sam człowiek jest pozwanym i powodem wszystkiego zła, a mało czego dobrego; i nie ma co głowy chować w piasek, że jest inaczej. Bo ja wiem dobrze i ktoś dobrze wie, co robi, że robi to, a nie robi czego innego; acz właśnie tak się tylko broni. Koniec końców, jak sam uważa, przede mną, czyli przed złem. Inna rzecz, że to jest broń obosieczna.

Ale to wcale nie jest wszystko, ani najgorsze, nawet jeżeli wreszcie człowiek jest skłony, a nawet gotowy pogodzić się ze wszystkim, co go spotyka. A dlatego to nie jest takie najgorsze, bo człowiek, kim by nie był, czego nie robił, czegoś mu jednak za żadne skarby robić nie wolno. Ale już najbardziej, nie wolno dać się uwięzić tym, co sobie ktoś o nas myśli, a pewnie myśli, że z nas uzależnionych nami vel sobą, zrobi nas uzależnionych kimś vel wobec kogoś. Jak to się właśnie najczęściej dzieje, tak z tymi, którzy mają poczcie krzywdy swojej, jak i z tymi, którzy mają poczucie czyjejś (czyli wobec kogoś) winy. Niech więc sobie każdy wyprawia, co chce do woli, ale to właśnie ktoś jest zniewolony nami, kiedy za wszelką cenę dąży do odwzajemnienia się nam. I już nie ważne czy za zło, czy dobro, ani ważne czy dobrem czy złem. Bo człowiek nie powinien nigdy dać się sprowokować, wyprowadzić z równowagi, czyli po prostu zbagatelizować takiego siebie – czy ja wiem, czy tylko czy aż człowieka, jakim się jest w istocie swojej. Ale to już jest inny rozdział tej opowieści, jaką jest samo życie.

Zatem, nie od rzeczy będzie w tym miejscu powiedzieć, że nie ma takich ludzi, którzy by się nigdy nie mylili, a co gorsza, takich, których by czasami same nerwy nie poniosły, bo cóż może innego i co bardziej. I to właśnie najbardziej świadczy o człowieku, że człowiek jest, na szczęście już wiem – tylko i aż człowiekiem. Chociaż lepiej byłoby dla człowieka, żeby nas – ludzi sztuki, ponosiła, przynajmniej częściej niż nerwy, sama muza, natchnienie, przymus . Acz sam nie wiem, czy to coś bardziej rzeczowego, czy uczuciowego, ale co działa na człowieka, jak, jednym słowem – medium. A ja, cóż, nie byłbym chyba rzeczonym człowiekiem, gdybym w tym miejscu nie przyznał się do pewnego błędu, który jeszcze jest i niech pozostanie moją i czyjąś tajemnicą. Rzecz jednak w tym, że niniejsze wyznanie dedykuję pewnej osobie z tutejszego Forum Poezji Współczesnej. I tak właśnie bardzo ją przepraszam, bo kiedyś (mam nadzieję, że raz i koniec na tym) straciłem nerwy, zresztą szkoda, że nie (całą) głowę, chociaż nie koniecznie do owej osoby. Ale to ją…, jak wszyscy diabli dotknęło…, że się jeszcze odbija…, na kimże innym i bardziej…, kiedy to ja mam czkawkę…, a wolałbym już mieć poczucie winy.

[Gość]

Wie pan, niezależnie od wszystkich innych komentarzy znających się na rzeczy, to się czyta wybornie. Tu nie ma żadnej zbędnej pseudo intelektualnej nudy. Jest literatura. Pozdrawiam

[Gość]

To znaczy dopracować można, ale jest nad czym pracować, jak się ma długopis, nie? No