Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Siedzą we mnie diabły,
oczy mi zbladły,
nie wierzę w boga.
Jestem zamknięta w piwnicy i dłubię palcem w ścianie.

Pytasz - co słychać?
- u mnie nic,
nie oglądam telewizji i gazet nie czytuję - tak jakoś litery mi się rozbiegają,
nie zrobiłam prania, mielone spaliłam.

Jest we mnie coś nie dobrego,
boję się,
wariuję.
Już przestałam marzyć.
Nie zostawiaj mnie,
nie zostawiaj mnie dziś,
zgubiłam drogę do piwnicy i nie mam się gdzie podziać,
nie mogę znaleźć szczotki,
zgubiłam się kotku,
nie umiem normalnie żyć,
nie potrafię ci zrobić obiadu,
już się wypaliłam.
Mam w oczach łzy -
- jakaś cząstka duszy dała o sobie znać.
Twoja miłość mi nie pomogła.

Opublikowano

bezradność, neurastenia,
moja psiapsiółka miała kiedyś
podobnie i pekińczyka,
chciała mu bardzo pomóć,
ale weterynarz powiedział,
żeby poszła do okulisty,
okulista zapisał soczewki i wszystko
wróciło do normy

pozdrawiam

Opublikowano

dobrze jest wyrzucić z siebie negatywne emocje, krzyknąć, tupnąć czasem
ale napisać o tym wiersz to już całkiem inna bajka
Pytasz - co słychać?
- u mnie nic,
nie oglądam telewizji i gazet nie czytuję - tak jakoś litery mi się rozbiegają,
nie zrobiłam prania, mielone spaliłam.
- ten fragment do mnie trafił, reszta przeszła obok
czekam kolejnych, więc proszę pisać
pozdrawiam
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   Wiersz mówi do kogoś, kto stoi w miejscu i potrzebuje nie rozkazu, lecz łagodnego pchnięcia. Światło w przedostatniej strofie (pokażesz się w świetle) to nie reflektory - to  wyjście z cienia, w którym się chowamy. Niepotrzebnie bo jesteśmy wszyscy na podobieństwo ... Bardzo refleksyjny. 
    • Dziękuję Violu. Pisałem szczerze i od serca, również po to, żeby być może ktoś przypomniał sobie jak wielkim dziedzictwem kulturowym i historycznym jest dla nas -Polaków- Lwów. Dla przykładu: przed WW2 były dwie najbardziej liczące się szkoły matematyczne, a jedną z nich była właśnie Szkoła Lwowska (reprezentowana przez takich polskich geniuszy matematycznych jak: Stefan Banach czy Hugo Steinhaus). Drugą była Szkoła Warszawska (Wacław Sierpiński, Kazimierz Kuratowski, Alfred Tarski). Straciliśmy Lwów przez m.in. te okoliczności, które opisuję pod koniec w "Balladzie o Dywizjonie 303". Ile tragedii wydarzyło się wśród polskich elit lwowskich to aż za serce chwyta (to jest jakby rozszerzenie tematu zbrodni wołyńskiej). Niewątpliwie temat na kolejny, niepoprawny politycznie, ale opowiadający prawdę wiersz... ale napisać mi go będzie ciężko... o ile w ogóle mi się uda.. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • @lovej   To wiersz czuć całym sercem - chaotyczny jak życie, szczery jak mało co. Ten łabędź rozkładający skrzydła zostanie ze mną długo a taniec w kaloszach podczas suszy to szczyt poetyckiego absurdu i jednocześnie niezła metafora życia. :)
    • Przez całe życie, aż do pewnej chwili, byłam samotna mimo, iż mnie lubili. Wracać do domu mi się nie chciało, gdyż tam łóżeczko tylko czekało. Kolory wyblakły, słoneczko zaszło, mimo ciemności nie mogłam zasnąć. Dym do płuc leciał, pamięć zanikła, trafiłam na dno; przypinka " DZIWKA ". *** Jaskrawe światło, brunatny odcień, dotarł do oczek, rozjaśnił głowę. NIE w TAK przemienił, w życiu namieszał, amnezja to przeszłość, powraca " BESTIA ". Swym dobrem nastraja zniszczoną głowę, samotność rozumie, że nadszedł koniec. Czystą miłością, udowadnia stale, że skończymy razem na piedestale.
    • @A.Between   Ten wiersz jest delikatny jak to co opisuje - kilka słów w wiadomości, chwila na mokrym bruku, spojrzenie które mówi więcej niż chciało powiedzieć. "Usłyszałem twój ukryty los" - piękne! Ktoś kto tak patrzy na drugiego człowieka pisze cudne wiersze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...