Ponura autorefleksja

[miki033]

Dawno temu, tak zacząłbym baśń
Lecz nie krwiście opławioną waśń
Czego się boję? Niczego się nie lękam
I nie cieszę wcale, to moja udręka.
Niedawno w pełni puzzle ułożone,
Teraz rzeką płyną krople słone
Stało się, bo zabrakło jednego,
Jedynego, tego najważniejszego.
W śnie brudna mara przychodzi
Budząc się pytam, czy się odrodzi?
Odzew nieba, czarne chmury, gromy,
Bez odpowiedzi, nasz los niewiadomy.

Żywot świętych staje się żałosny
Powiew wiatru nadchodzi bezlitosny
Odbywa się długa droga krzyżowa,
Syzyfowa praca zaczyna się od nowa.
Brak jakichkolwiek maleńkich chęci
Na ostrym zakręcie nikt nie skręcił.
Co bylo niedawno, teraz zakopane
Przeblyskow groby mocno podeptane
Należy właściwie docenić szczęście
W swoim czasie odpowiednie miejsce.
Wciąż żyję ,będąc jeszcze młodym
Należy zbierać drobne życia płody.

Spowalniając odpływam jak rzeka,
Zegar tyka, czas szybko ucieka.
Patrzę na kartkowaną metrykę,
Ona nie jest prawdziwym życiem,
To tylko parę sztywnych słów
Pisanych bez malujących łzów.
Pamiętasz co wtedy zrobiłem?
Zamknąłem drzwi czy otworzyłem?
Retrospekcyjnie przeżyłem raz
W duchu cofnięty złoty czas.
Na koniec może się skupisz?
I tak w proch się obrócisz.

[Baba_Izba]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dużo napisane, ale niestety, nie mogę pochwalić,
początek słabiutki, koniec jeszcze słabszy:
"To tylko parę sztywnych słów
Pisanych bez malujących łzów." - jeśli już, to powinno być "łez".
Radzę dużo czytać, pisz krótsze teksty, stosuj autokorektę.
Przeczytaj głośno, oceń sama (sam), jak to brzmi.
Nie zniechęcaj się, jeśli tylko będziesz chciała - miki033 -
będzie coraz lepiej, czego życzę życzliwie,
serdeczności
- baba