Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nadzieja

J.M.M.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

J.M.M.

J.M.M.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czy doceniasz to czego nie widzisz ?
Czy chcesz to zobaczyć ?
Zmysły twoje zakrywa opaska ,
Prowadzonego na śmierc skazańca .
Droga jest krótsza niż ci się wydaje .
Nie widzisz ?

Promienie śłońca bezszelestnie ,
Jak odwieczne duchy .
Przedzierają sie przez zamglony poranek .
Chmury oplatają delikatnymi palcami ,
Swoją błękitną kochankę .

Wtem gwiezdną kopułe przykrywa mrok ,
Gęsty i ciężki jak smoła .
Grzmot rozdziera powietrze , niszczyciel spokoju.
Długie i zdradzieckie palce podniebnej Nemezis ,
Czyhają na nieostrożnych .

Nawałnica jednak minie w końcu ,
I przez ten jeden moment ,
Ulotny jak pył na wietrze .
Masz szanse by ujrzeć tą iskrę ,
W każdym ludzkim oku .

Patrz uważnie .
Choć nie każdemu jest pisane ,
Zobaczyć nadzieję .

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wędrowiec.1984
      Perun

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • Berenika97
      Perun

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Myszolak
      grzecznościowo?

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • Wędrowiec.1984
      Kusaki

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
    • Radosław
      W chmurach…

      Przez Radosław · Opublikowano

      Bardzo surowy werdykt. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...