Odpowiedź...

[Irmina Osińska]

Choć byś tematu głębię całą,
Podała na swych myśli dłoni,
Prawda nie będzie doskonałą,
Firana życia ją zasłoni.
Ja ni Vivaldim ni Chopinem,
Już nie zostanę,nawet nie chcę,
Będąc ubogim serafinenem,
W pokładach duszy swe intencje mieszczę.

Za swe cierpienia sam zapłacę,
Kredytu nie chcę,moja wola,
Czy stracę więcej niż dziś tracę,
Byc może,taka moja rola...
I jeszcze jedno dziś Ci powiem,
Dawno się wzniosłem nad fasady,
Nie wiem na pewno,lecz się dowiem,
Co nucą życia serenady.

Czy stać Cię na dwa krótkie słowa,
Mam wątpliwości,moja wina,
Czy warto wszczynac wciąż od nowa,
Temat co przeszłość w nawias spina.
Jedno pytanie,tak babalne,
Dziś postawiłem,gdzie odpowiedź,
To życie jest tak wirtualne,
Duszy nie zbawi żadna spowiedź...

[sylwiam71]

Człowiek, który się kaja przyznaje, że Bóg naprawdę posiada cudowną moc wybaczania grzechów, wraz z przyjęciem tego cudu przeszłość nie stanowi dłużej ciężaru nie do uniesienia. Boże przebaczenie przerywa łańcuch przyczyn i skutków, i wyzwala nas od zasupłanych w ludzkim sercu więzów, których sami nie jesteśmy w stanie rozluźnić.Myślę, że spowiedź zbawi, bo w nas potęga wiary i potrzeb, potrzeb natury czysto psychologicznej, wtedy lżej, na przysłowiowej duszy, a i lęki znajdują ujście dla swojej niewiedzy, dobry wiersz na poczekaniu.

[Irmina Osińska]

Sylwiam,podzielam Twoje zdanie co do skutków natury psychologicznej,różnie można
do tego podchodzić,dla mnie osobiście tylko dusza nie jest kwestią umowną,
spowiedź...to ja znam najlepiej swoje sumienie,jesli juz to przed samym sobą,wtedy
wiem ze nie skłamię,czy każdego stać na to ?Ja mam wątpliwosci...