Tak na zakończenie

[Krzysztof Kwiatkowski]

Tak na zakończenie nic już nie zostało
Kurtyna wzniesiona, świece zapalone
Światło przez szczelinę sennie się dostało
Oczy już zamknięte, serce spopielone

Cisza wokół martwa brzmi tylko nieznośnie
Byt gdzieś uciekł, gdzieś sam duch pozostał
Serce mimo czasu nie śpiewa radośnie
Duszy skrawek nieba jedynie się ostał

Miłość bezgraniczna w falach utopiona
Żar gorący stłumił wiatr ze wschodu
Tęsknota znów boleśnie jest zraniona
Melancholia wciąż w okowach lodu

Tak na zakończenie sztuki tej pierwszej
Wszyscy rozeszli się do domów na zawsze
Wszyscy po premierze pamiętają jeszcze
Kto zaklaskał pierwszy, a kto ostatni klaszcze

Nic już nie zostało
Czas gdzieś się zapodział
Chwil niezmiernie mało
A życia troszkę szkoda

[Dora Leguska]

dla mnie to wzruszający wiersz.Podoba mi sie.No i bliski jakiś...dziekuję autorowi.Są rózne rzeczy do szlifowania ale... ale niech taki pozostanie czas jakiś.
Dora.