„Dni ostatnich myślenie”

[Jacek Kolczyński.]

1
Kiedy zawiodą cię ludzie, zawiedzie miłość.
I zostanie li tylko samotności pustka.
Nie licz na ludzi współczucie, nie licz na zażyłość.
Do nieba, to pierwsza twoja jest przepustka.
Smutkiem ogarnięta dusza, okryta mroku całunem.
Umiera pośród obojętności takiego jak ty człowieka.
Dziś bliźni złowrogim jest tylko piorunem.
Na szczęście, na nadzieję, na to się tylko już czeka.
Wiary już nie masz, pusty z godności obdarty.
Bez szans na jutro, które nie dla ciebie.
I wiesz już, że diabła ogarek jest warty.
Głowę położyć ci przyjdzie na niczyjej glebie.
W krainie krążysz jakiejś zapomnienia.
Gdzie nikt dostrzec nie chce, że jesteś człowiekiem.
Podobnym jesteś do ludzkiego cienia.
Sam jesteś chorobą i sam jesteś lekiem.
Choć piękno dostrzegasz nie cieszy cię ono.
Barw wachlarz nie wzrusza już duszy.
Za obcych obojętność zapłacisz cenę słoną.
To jednak nikogo; nikogo nie poruszy.
Chociaż łzy płyną niby deszczu strugi.
Choć oczy patrzą błagalnym spojrzeniem.
Obojętność wszędzie jak świat szeroki i długi.
By było dobrze twoim tylko jest marzeniem.

BYDGOSZCZ. 25/03/2003

[sub]Tekst był edytowany przez Jacek Kolczyński. dnia 28-08-2004 16:56.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Jacek Kolczyński. dnia 28-08-2004 16:57.[/sub]