Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W pustym pokoju,
o późnej porze.
Siedzę w fotelu
nieco zmęczony.
Chciałbym już zasnąć.
Lecz mój organizm
jest nieco struty
i przeziębiony.

Siedzę, rozmyślam.
Ból mnie wciąż dręczy.
A noc okrutna,
nie chce się skończyć.
Nagle, w mej głowie,
coś zaświtało.
Jakby w mej duszy
głośno coś grało.

Myśl nieprzeciętna.
Wielka i zacna.
Chcę pisać wiersze!
Już teraz zacznę!
Zaczynam pisać.
Trudne zadanie.
Lecz jakoś składam,
zdanie za zdaniem.

Tak powstał pierwszy.
Potem i drugi.
Tak powstawały,
jeden po drugim.
I pomyślałem…
Jestem poetą!
Ja piszę wiersze.
To coś wzniosłego!

Po chwili jednak,
rozsądek wraca.
Pytam sam siebie.
Jam jest poetą?
To ma być klasa?

Sporo poezji
w życiu czytałem.
Przez to poetów
wielkich poznałem.
Ich jest poezja.
Ich chwała, sława!
A ma poezja…?
To jest, zabawa.

Opublikowano

Ale pisz Duksie, pisz i baw się jeszcze
Wszak od takiej zabawy zaczynali wieszcze;-)

Pozdrawiam i macham łapką wieczornie :-)

Opublikowano

Czy dziergam berety,
Czy też jem śniadanie,
Czy smaruję kości bo
Reumatyzm łamie.
Czy jestem w pościeli,
Czy też w maków łanie
Spieszę tu do Pana
Panie Mości Panie,
Bo nie musisz dla mnie
Być żadnym Leśmianem
( z szacunkiem dla tegoż)
By w euforii chmurze
Wywołać we mnie burzę
E`moc i , do kwadratu.

Dziękuję Ci za to !

Tak poza nawiasem, to zdradzę Tobie Andrzeju, że Leśmiana kocham ;-)))

A teraz uśmiech proszę!

Opublikowano

Oj Jolu...
Ty to wiesz jak czarować faceta :-)))
A jeśli faktycznie, choć trochę pozytywnie na Ciebie wpływam
i daję Ci odrobinę radości, to jest mi bardzo miło.
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za dobre słowo.

Ps.
Szczęściarz z tego Leśmiana, nawet po śmierci jest kochany.

Opublikowano

Witaj Bezimienny przyjacielu.
Bardzo dziękuję za pochylenie się nad wierszem i za miły komentarz.
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.

Ps.
Niech wena, nigdy Cię nie opuszcza.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...