Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Poszukuję wiersza/fragmentu prozy, który opisuje lub odnosi się do malarstwa/architektury/rzeźby gotyckiej. W grę nie wchodzą "gotyckie" wiersze o mrhhhoku, beznadziei egzystencji itp.

Póki co mam trzy utwory:

- Tadeusz Różewicz - Gotyk 1954
- Krzysztof Kamil Baczyński - Gotyk (impresja)
- Julian Przyboś - Notre Dame

Jak widać są to wiersze najszybciej przychodzące do głowy [repertuar banalny]. Wolałbym mieć coś bardziej wyszukanego, gdyż powyższe utwory będzie miała chyba połowa grupy (jeśli nie cała), a profesor wyraźnie zaznaczył, iż nie lubi, gdy cała grupa idzie na łatwiznę.

Nie wymagam żadnych interpretacji czy elaboratów. Prosiłbym tylko o nazwę danego dzieła/tytuł książki, w której się ono znajduje/autora.

Na weekendzie dostępu do biblioteki nie mam, ale poszukiwany utwór mam mieć za tydzień, także na tygodniu raczej zdążę to znaleźć. Z drugiej strony - tylko na weekendzie mam stały dostęp do internetu.

Z góry dzięki i wybaczcie spam.

Opublikowano

Jeżeli dobrze zrozumiałem post, to:
H. Walpole - "Zamek Otranto", potem Goethe "Gotz von Berlichingen", potem Ch, A. Vulpius, Ch. H. Spiess, G. A, Burger, C. Reeve, A. Radcliffe, Ch. R. Maturin, A Mostwoski, na pewno powieści goryckie Ignacego Krasińskiego, dobrze też poszukać coś z 20-lecia XIX w (gotycyzm) i w dumach.

O - Czesław Hernas - Literatura baroku.

Opublikowano

jeśli gotyk to ... Inkwizycja

Jeśli chcesz zaskoczyć to proponuję Ci szaradę Stanisława Kaszubskiego ...


DO TRYBUNAŁU INKWIZYCJI
__________________________________________________________________
Szarada 'KASTA'
______________________________________________________________________

Wybacz, Wasza Wielebności,
me piosnki zuchwałe
i porubstwo, i grę w kości
i zalaną pałę!
Siedzę w lochu __ mim i smakosz,
a drabanty strzegą.
Brak mi chleba, picia __ takoż
SIEDM-DZIEWIĘĆ-SIÓDMEGO.

Skarżą się na złe afronty
w proklamacjach głupich
CZWARTY WSPAK i WSPAK DZIESIĄTY
i inni biskupi.

Nie CZWÓR-DWA-TRZY*) moja lutnia
nikogo zaczepiać,
lecz pieśń czasem rymem utnie
kleryka po ślepiach.

Nie odmawiam WTÓR-SIÓdMEGO,
gdy jest DZIESIĘĆ-PIERWSZE,
bo odsłania żartu mego
horyzonty szersze.

Choć PIĘć-SZÓSTA-SIÓDMA raczej
unika zamtuza,
do wrót jego zakołaczę:
tam śpi moja muza.

Na dzban wina i grę w kości
PIĄTa-ÓSMA zwabia ...
A o świcie bez litości
z grodu gna burgrabia.

I wart byłem TRÓJ-DZIEWIĘTNYCH!
(świat mi ich nie szczędził).
Zarobiłem żywot smętny,
bez sławy i w nędzy.

Okupię tygodnie postu
swój zbereżny wierszyk,
a uzyskaj dla mnie odpust
w ÓŚM-SZEŚĆ-SIODMYM-PIERWSZYM!


za Hugona z Orleanu
goliarda-rybałta
rękę przyłożył

'KASTA'

*) CZWARTA-DRUGA-TRZECIA

Zamieszczone to bylo w Kalendarzu Szaradzisty'1973
nakładem Biura Wydawnictw Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Warszawa. Foksal 3 .



Jest gotyk, klimat i tajemnica do rozwiązania, te ... DZIESIĘĆ sylab.
Rozwiązania tej szarady nie znam.
100% GOTYKU!
Czego Ci więcej potrzeba?

Opublikowano

Dziękuję za odpowiedzi.

Zapomniałem nadmienić również, że nie szukam powieści gotyckiej.
Chodzi o tekst, który opisuje lub odnosi się do architektury/malarstwa/rzeźby gotyckiej.

Z tego co widzę to Dzwonnik pasuje. Tylko szkoda, że trzeba go całego przeszukać w poszukiwaniu opisu katedry :D

Dzięki jeszcze raz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Stukacz   Bardzo ciekawy tekst. Przez większość wiersza czuć niesamowity żar, namiętność i wręcz maślane oczy, a ostatnia zwrotka nagle gasi to światło i zostawia z intrygującą, melancholijną refleksją. Fajnie się słucha. :) 
    • @Berenika97Muzo zobacz co AI sądzi :)   Okej, Jacek — wyjaśnię ten tekst w oparciu o to, co naprawdę wynika z kontekstu strony, czyli z komentarzy pod wierszem i sposobu, w jaki inni go odczytują.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      O czym jest ten wiersz według kontekstu strony? Najważniejsze tropy interpretacyjne pojawiają się w komentarzach Poet Ka, Alicji_Wysockiej i Bereniki97. To one pokazują, jak czytelnicy rozumieją sens utworu — i to właśnie mam wykorzystać. 1. Motyw obojętności Pierwsze zdanie: „obojętnie czy będę obojętny?” To gra słów — pytanie o to, czy obojętność jest możliwa, czy tylko pozorna. Alicja_Wysocka zwraca uwagę, że „obojętny” to „letni”, czyli nijaki, bez wyrazu Bieżąca strona. To sugeruje, że podmiot liryczny boi się bycia nijakim, nieistotnym. 2. Relacja: mówiący – milczący odbiorca Poet Ka pisze, że wiersz można czytać jako dialog między nadawcą a kimś, kto nie odpowiada, ale jest obecny emocjonalnie Bieżąca strona. Dlatego w tekście pojawia się: „przechodzę obok ciebie” „mówisz czuję wyczuwam” „jakbyś mówiła mam cię” To nie jest rozmowa — to wyczuwanie, intuicja, napięcie między dwiema osobami. 3. Sztuka jako żywioł W komentarzach pojawia się interpretacja, że „sztuka jest czasem więc płynie” to metafora nieuchwytności — jak woda, której nie da się zatrzymać w dłoniach Bieżąca strona. Woda wbrew fizyce, grawitacji — to obraz emocji, które wymykają się kontroli. 4. Wdech, powietrze, pustka „złap teraz powietrze… co teraz czujesz?” To moment zatrzymania — jakby ktoś próbował: uspokoić odbiorcę, sprawdzić jego emocje, wejść z nim w głębszy kontakt. Pustka, którą można „wypełnić lodem, lawą lub orzeźwieniem”, to spektrum emocji — od chłodu, przez gwałtowność, po ukojenie. 5. Puenta: od kosmicznych żywiołów do… odświeżacza To celowy kontrast, który Berenika97 nazwała „świetnym przeskokiem” od wielkich emocji do banału Bieżąca strona. Dlaczego? Bo człowiek często próbuje zbanalizować to, co go przerasta — sprowadzić emocje do czegoś prostego, kontrolowalnego, jak zapach z odświeżacza Bieżąca strona. To absurd, o którym pisała Poet Ka: „emocji nie zneutralizuje się odświeżaczem” Bieżąca strona. Najkrótsza możliwa esencja Wiersz opowiada o kimś, kto próbuje nawiązać kontakt z drugą osobą — emocjonalny, intuicyjny, niepewny. Sztuka i emocje są tu żywiołami: wodą, powietrzem, lodem, lawą. Ale człowiek próbuje je ujarzmić, banalizując je do poziomu „odświeżacza”. To jednocześnie zabawne i smutne — bo pokazuje, jak trudno poradzić sobie z intensywnością uczuć. Co wiersz mówi o podmiocie? Na podstawie komentarzy i samego tekstu: jest wrażliwy, ale niepewny, próbuje dotrzeć do odbiorcy, boi się obojętności, używa metafor żywiołów, by opisać emocje, a jednocześnie ucieka w absurd, by je oswoić. Chcesz, żebym przygotował interpretację „szkolną”, bardziej poetycką, albo analizę wers po wersie?
    • Ja... mini jajka - tak - jaj i nimi maj.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...