EWA_SOCHA

"obarczam czas zegarem krzyżuję wskazówki na przekór głupocie pędzonej w tryby" na dobry początek dnia;) bardzo ładne (tudziesz trafne) słowa:) uwielbiam takie tłoki myślowe:) pozdrawiam eva

"lepiej czuć jak stygnie czas na ganku gruszką cieknie po brodzie" pozdrawiam serdecznie eva

prezentuję zatem bardziej optymistyczną wersję słynnego prześmiewcy Stefana Rewińskiego: z naręczem kwiatów czekam kolejnego specjalnego dnia -przychodzą cierpliwie stoją w kolejce jedne całują inne wchodzą łagodnie głębiej symbiotyczne zrośnięta człowiek kobieta

przemyślę to jutro Lilko:)) dziękuję, jesteś niezawodna:)

nie bardzo wiem, czym mogłam zaimponować, ale dziękuje, miło mi;) pozdrawiam serdecznie eva

zmieniłam zdanie:) - pojęłam w czym rzecz;)

zacisnęłam KLĘPY w dłoniach;) coś mi dzis fantazja szpankuje byłoby mniej imiesłowów - uffff a dziękować, dziękować pa;)

panie Michale, Lilko, Mag Ost; dzięki za wgląd pozdrawiam serdecznie evka

BOŻĄ KRÓWKĄ jestem i hasam na pastwiskach;)

z chęcią Lilko:)

misie obie:) bardziej pierwsza, bo mogę kombinować z myślotłokiem pewnie znowu będziesz marudziła coś pod nosem, a kwękaj sobie babo;)- zabieram ten wiersz ze sobą!!! tak sobie myślę (odświętnie) cobyś została przy tytule: ułóż dłonie wokół ciszy buźka!

ok:))))

myślę jeszcze nad wersyfikacją i brzmieniem ostatniej strofy lepiej chyba jest tak: zakradłeś się w oczy by wynieść mnie w wiechy wysokie i tam całopalić w trawach

Bartku, Anno, dziękuję:) Stefanie Prześmiewco, korci mnie by wstawić też twoją wersję:) co ty na to? pozdrawiam eva

pomyślę nad jakimś substytutem, a póki co wywalę:))) ok miałaś rację, napiłam sie kawy i teraz na spokojnie przeczytałam, jest lepiej:) prosto i lekko:)

rozłogiem obłędnej zieleni słońca zerwałeś brzaski zacisnęłam kępy w dłoniach chmury zaklęły wzrok grzbiet rozpostarty nad moim łukiem kopułą złotą zasłonił granice wkradłeś się w oczy by wynieść mnie w wiechy wysokie i tam całopalić w trawach

a jakby tak oddzielić ostatni wers? podoba się:) pozdrawiam eva

i jałowych bezskrzydłym pokoleniem wiele co zatrzymać może tak wiele jest że uciekam bardzo mi się podoba kompozycja:gorą lekka, im niżej tym cięższa - jak samo drzewo;) a wprowadzenie i zakończenie świetne:) poczytam i jeszcze wpadnę; pozdrawiam ekva

z naręczem piołunu czekam kolejnego krągłego dnia - niejeden przychodzi z całą watahą jedne oblizują rany inne wgryzają się głębiej symbiotycznie zrośnięta półczłowiek półbydlęcie

e.. nooo... ja wiem, ze może mój gust jakiś nietengenst, no ale nie przesadzaj:))))

cieszę się, że obie wersje sie podobają:) dziewuszko, nie będę Ci nic odgryzać;) przyznam jednak, że Twoja praca też wygląda ładnie:) Jego Alter Ego, dzięki za dobre słowo:)) tak sobie myślę, że w razie czego na forum p wstawię wszystkie 3 wersje;) dla każdego coś się znajdzie:)))) bardziej serio, zostanę przy wersji pod tytułem (na górze) jam jest prosta dziołcha, a wersja poprawiona jest prosta, czytelna, oku przyjemna;) no i chyba już mam do niej sentyment:))) pozdrawiam serdecznie eva

porównaj z tym:)) kulejąca wersja, specjalnie dla Ciebie:)))) zrodzona z pestek myśli jak chwastu badylek pięłam się szybko od ziemi coraz to dalej dziś tylko wiatr mną tłucze jak groszkiem o płoty z łykowatego języka strąca słowa w trawy za skrzypiącą furtką wszystko takie proste naszkicowane z perspektywy konwalii czarnobiałe drogi biegną z lewa w prawo chodząc zwyczajnie na palcach fantazji szukam spokoju w papierowych wodopojach goryczą atramentu skrapiam sobie usta jak kłusownik zakładam nocą sidła na płochliwe słowa rankiem w śniegu kartek znajduję okaleczone brzozy wszystkie moje bukiety to kompozycje z ostów

la_mal, jedno słowo i wkleję do komentarza 1 wersję:)

ta jest lepsza:)) dużo:) a z tamtej tylko brzozy uciekły;) swoją drogą, dzięki Le_mal:))))))))

Jaro, pluj ile wlezie;) dzięki za wgląd:)) pozdrawiam eva