Alicja_Wysocka

@LeszczymCoś tak jakby. Wiesz, chciałam poprawić humorek sobie i innym :)

@MigrenaDzięki, no nie wiem czy się udało, ale chciałam się tak zagmatwać słowami, żeby nie wiadomo było o co chodzi, taki kłębek, a w środku nic. Już kiedyś próbowałam tego, no i teraz dokończyłam. Będę siedziała teraz cicho, bo za dużo gadam, znaczy piszę.

@LeszczymMichał, uczę się od Ciebie. Ty masz coś takiego w swoim pisaniu, co przywołuje mi uśmiech. A tego przecież czasem trzeba, pozdrawiam :)

@Nata_KrukAle skąd takie wziąć? Można sobie życzyć, ale to nie jest proste. dziękuję Nato, pozdrawiam ślicznie :)

@Leszczym Nieogarnięta jak ja :)

(żeby się pogubił jeszcze bardziej niż ja - co jest wyczynem) Piszę, chociaż może nie, bo miałam nie pisać, a potem jednak tak, tylko nie wiedziałam od czego zacząć, więc zaczęłam od środka, bo początek się schował, a koniec uciekł z przecinkiem. No i teraz mam problem. Bo miało być coś mądrego, a wyszło... coś w rodzaju mnie. Trochę chaotyczne, trochę w poprzek, trochę w stylu „gdzie ja położyłam sens?”. Właściwie to chciałam tylko powiedzieć, że coś się dzieje, tylko nie wiem co, i że może Ty wiesz, albo nie wiesz, ale przynajmniej udajesz z wdziękiem. Pióro się potknęło na Twoim imieniu, a litery zaczęły uciekać w bok - jedna w górę, druga w herbatę, trzecia poszła się zamyślić. Czy ja już mówiłam, że to do Ciebie? Bo jak nie, to mówię teraz. Albo może nie, bo jeśli to nie do Ciebie, to po co miałabym mówić, że to do Ciebie, jeśli to jednak nie do Ciebie? W każdym razie - jesteś. Tam, między słowami, które się trochę przewróciły, a trochę zasnęły ze śmiechu. I chciałam napisać: pozdrawiam serdecznie, ale wyszło: pozdrawiam nieogarnięcie. Więc już nie poprawiam. Bo może właśnie o to chodzi - żeby w tym całym bałaganie było widać, że mi się chciało. P.S. Jeśli znajdziesz tu sens - oddaj, proszę, bo zgubiłam. Ale jeśli znajdziesz uśmiech - to zostaw sobie. Pasuje Ci bardziej. @Leszczym dla M.L., który lubi się gubić równie dobrze jak ja

@infelia Takie wyzwiska się długo pamięta. Ale żeby tak samemu do siebie? Też tak miewam, wtedy mówię do siebie po nazwisku, wiesz, żeby doprowadzić się do względnego porządku. Zostało mi to z dziecięcych czasów. Jak nauczyciel mówił do mnie po imieniu - wiedziałam, że mnie lubi - jak po nazwisku - o, chyba będzie gorzej.

@lena2_Dziękuję Leno, spokój, to nadal coś, czego potrzebuję i bardzo cenię. Pozdrawiam serdecznie :)

@tie-break Zatrzymałam się przy tej Lawinie. Są takie utwory, które nie pojawiają się przypadkiem.

@P.Mgieł, dziękuję :)

@violetta No wiesz? Może Ty jesteś jak Messalina? Oj, Violka, weź coś na uspokojenie :)

@P.Mgieł Szkoda, że nie na cudzych, te własne jednak dużo kosztują.

@violetta W haremie? Ale tam, nie Ty wybierasz.

@violetta + @Migrena Kochani, umawiajcie się ciszej, na Prywatnej Wiadomości, bo za Jackiem, sznurek dziewczyn pojedzie i co Ty wtedy Fiołku Leśny, znaczy Violu, zrobisz? Dobranoc :)

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Waldemarze, pozdrawiam empatycznie :)

@viola arvensis Ale się rozkręciłaś, żyjesz? No wiesz, na łeb na szyję, dlatego tak lecisz schodami, po jednym słowie, po dwa, byle szybciej na dół i te potwory, ogień, piekło. No nie wiem czy zasnę :) Pozdrawiam :)

@Sylwester_Lasota Sylwestrze, coraz lepiej, pozdrawiam :)

@Deonix_ Witaj Deo, trochę się przemalowałam, a co :) Dziękuję i pozdrawiam :)

@Annna2 Też szukam i Aniu, i znajduję odpowiedź, że to wszystko przecież dla nas :)

@MIROSŁAW C. Faktycznie, śmierć zbiera żniwo, niczym grzybobranie, nikomu nie odpuszcza. NIenasycona :(

@Marek.zak1Dziękuję Marku, i teraz jest prawie jak sarenka. :) To też jest cud. @viola arvensisTak Violu, strach i ból jest destrukcyjny, zniekształca psychikę i w ogóle człowieczeństwo.

@huzarc, @Migrena, @Annna2, @Robert Witold Gorzkowski, @Leszczym, @viola arvensis Czytam Was i myślę, że to też jest cud - że ludzie potrafią się spotkać w słowach. Dziękuję, że zostaliście przy mnie na chwilę.

@Migrena Czytam i milknę. Bo są wiersze, po których nic już nie trzeba mówić. Ten pachnie utratą, ale i miłością, która nie zdążyła się pożegnać.

Tak, Aniu. Przez miesiące, a nawet lata żyjesz w stresie, coraz większym, on także powoduje dodatkowe komplikacje i już żyjesz na granicy obłędu, to wszystko trwa niemiłosiernie długo. Leki nie pomagają bo szybko przestają działać. Więc kiedy przychodzi w końcu spokój, ta zgoda na, a niech dzieje co chce - to jest niczym cud. I myślałam sobie, trudno, jeśli umrę, przynajmniej nie będę cierpiała. @Robert Witold Gorzkowski Właśnie tak, Robercie, dziękuję za zrozumienie :) @Leszczym, dziękuję za zajrzenie.

@Migrena Nie bardzo lubię się aż tak otwierać, bo to coś, co przypomina mi publiczny striptiz, to już nie jest abstrakcja, fantazja. Wiersz Bereniki sprawił, że muszę, że nie mogę zostawić tego tylko dla siebie, bo może komuś też pomóc w rozumieniu i przyjmowaniu, tego, co przynosi nam życie.