Alicja_Wysocka

Wcale nie fastrygowany, szyty na miarę, wturlał się we mnie jak szpuleczka po niciach. Zagrałaś na mojej fantazji po nutkach uśmiechu :)

@wierszyki Inspiracją czuję się zaszczycona - mnie też inni poeci inspirują, to jest cudne. Powiem tak - "Żelazo, ostrzy się żelazem" a poetę - poetą. Dziękuję :) @Waldemar_Talar_TalarWaldemarze, to chyba od pogody ducha się bierze, dzięki :) - również pozdrawiam.

@huzarc Aj, dziękuję, mam w sobie dużo z dziecka - sukienki wyrosły, a ja nie. No i wcale się tego nie wstydzę i nie pozwolę sobie tego odebrać. Dziękuję :)

@wierszykiDziękuję za poetyckie spojrzenie :) Dołączam pozdrowienia, słoneczne i jesienne, razem z liściem na kałuży, który właśnie spadł.

jaki problem, kochani czemu głowy was bolą? przecież panny źrenice odbijają nam kolor buraczkowy z buraczka jakby zmierzch malinowy, a groszkowy - jest groszek który w ustach się słowi oliwkowy w oliwkach tak się światłość przelewa... a blask rzęsy przymruża zieleń z żółcią chce śpiewać zaś od piórek gołębia przywłaszczono - gołębi, mokry jak ranna rosa choć spokojny - to ziębi butelkowy - z butelek fal zielonych i ciemni morski wstał wprost po burzy pośród nocy zagłębin popielaty - z popiołu seledyny w nefrytach jeśli nie wiesz i nie znasz, od księżyca pożyczaj karmelowy, jak ciepło pomarańczę - od słońca bo przebiera w dobranoc każdy promień na końcach

@MigrenaCzytam Twój tekst i czuję, że to naprawdę opowieść o świecie przesadnie powiększonym, a jednak wcale nie przerysowanym. Może nie każdy to zobaczy, może nie każdy będzie chciał - ale ja widzę, jak w absurdzie polityka odbija się codzienność pacjenta. Dziękuję za ten energetyczny huragan słów.

@Radosław, dziękuję

Ja też nie.

@Migrena Migreno, umiesz zaczarować słowem. Ale Ty to już wiesz. Czytam i wierzę - jak w opowieść, która jest bardziej prawdziwa niż życie. A potem zostaje we mnie świadomość przepaści między słowem a codziennością. Pisz dalej - to są opowieści, których się słucha jak bajek. Nieprawdziwe, a ciekawe.

@MIROSŁAW C. Mirosławie, bardzo poetyckie obrazy - jesień u Ciebie nie tylko pachnie, dotyka, ale patrzy. Twój wiersz ma oczy i widzi więcej niż zwykłe opisy pór roku. Zdjęcie bardzo dobre, ale o jakość mi idzie - nie o obiekt. Berenika musi być ze mną jakoś spokrewniona ;p

@Wiesław J.K. Najpierw pomyślałam, że ktoś ważny dla Ciebie - odszedł. No i chyba po trosze tak jest. Czytam też, jak epitafium dla Czasu. My mamy tylko jego skrawki - w pamięci i w chwili TERAZ. Czas sam w sobie nie ma początku ani końca - może dlatego jest dla nas tak nieuchwytny.

@Toyer Toyer, to modlitwa - prawdziwa, bo osobista. Każdy z nas ma swoje, inne - radości i smutki, swoje zażalenia i dziękczynienia. U Ciebie czuć rozmowę, nie deklarację - to daje siłę.

@aniat. Ania, stworzyłaś jesienną miniaturę - kilka wersów, a tyle obrazu. Liście, mgła, złoty jeż - wszystko lekkie, kruche, a jednak gęste jak powietrze przed deszczem.

@Berenika97 Bereniko, pięknie pokazujesz, jak przeszłość staje się kurzem na półce pamięci. Zostają tylko wspomnienia, marzenia już należą do przyszłości - obie krainy rozmyte, jakby za szybą, na której osiada kurz.

@Nata_Kruk Ale ładnie, nawet mi pasuje do koloru włosów :)

@Waldemar_Talar_Talar Jak nie Twój, Waldemarze, zobaczyłam ten obraz. Z pozdrowieniem :)

@Jacek_Suchowicz zachwyty mają otwarte oczy i serce tkliwe, otwarte dłonie, muszą być głodne, dobrze wyspane żeby co warte do kogoś donieść :)

@Jacek_Suchowicz mam w środku nocy jechać na portal nocne taryfy są przecież drogie mnie nie smakują gęsciutkie wiersze wszystko za gęste przypala ogień i nie smakuje tak jak powinno mała tęsknota bywa przyprawą sypiesz za dużo tracisz apetyt poezja nie chce być zapchajdziurą :)

@Jacek_Suchowicz ja mam zazwyczaj gorącą głowę coś jakby raptus, żadna alpaka lama czy baran, w każdej za ciepło łapie gorączka przedziwna jakaś blokuje bramy na perspektywy, zamyka dostęp do wolnej myśli celnik nie stawia wizy w paszporcie - wtedy nic nie chce nawet się przyśnić :)

No ja nie wiem czy mogłabym zostawić, porzucić... Zresztą, czy samo życie, nie jest nałogiem? No chyba tak, popatrz jak chory człowiek, resztkami sił, gramoli się do życia. (nie mówię tu o ludziach z zaburzeniami) każdy nawet robaczek, ma życie wtłoczone w siebie.

@sam_i_swoi Rozumiem, doceniam Twój komentarz i szanuję Twoją granicę - nie wchodzę w osobiste wybory, tylko cieszę się Twoją refleksją.

@sam_i_swoi Masz rację, pięknie podsumowanie. Dzięki za rozmowę i inspirację :)

@sam_i_swoi Temat ogromny, a ja malutka, ale patrzę tak: narzędzia są po to, żeby wspierać, nie zabierać. Wciąż wiele zależy od nas, od naszych wyborów. Co będzie dalej - trudno powiedzieć, ale jeśli zachowamy wolność i świadomość, możemy iść swoją drogą, nawet w świecie pełnym nowości.

@sam_i_swoi Każdy postęp niesie ze sobą trochę lęku - to normalne. Kiedyś ludzie bali się elektryczności, potem pralek automatycznych, a dziś - sztucznej inteligencji. Znam kobietę, która do tej pory nie kupiła pralki automatycznej, bo uważa, że „nie dopierze jak gotowanie bielizny”. Mentalnie została w XIX wieku, a jednocześnie w salonie stoi telewizor z płaskim ekranem. Paradoks? Trochę tak, ale to pokazuje, jak działa strach przed nowym. W gruncie rzeczy każde narzędzie powstaje po to, żeby nas wesprzeć - pralka chroni ręce, komputer czas, AI wyobraźnię. Narzędzie nie zabiera człowieczeństwa, tylko pozwala więcej z siebie dać. Postęp jest jak proteza: nie zastępuje życia, tylko daje możliwość, żeby iść dalej. I lepiej mieć protezę niż stać w miejscu – bo wtedy można znowu chodzić, zamiast siedzieć w wózku :) Tak ja to czuję, patrząc na AI. A klipy, które robisz - nawet jeśli teraz wydają się „półautomatem” - wciąż są Twoje. To Ty wybierasz, co w nich jest, co mówią, jak wyglądają. AI tylko pomaga to poskładać.