Alicja_Wysocka

@piąteprzezdziesiąteTo jest jak Święto Babek :)

@vioara stelelorDziękuję za ilustrację, nawet błędne ogniki widzę, jak latarenki krasnoludków :) @Waldemar_Talar_TalarJa Ciebie również, Waldemarze :)

@Berenika97 Bardzo przejmujący wiersz. Czytam go jak opowieść o samotności, która nie chce się przyznać do swojego imienia i wciąż udaje codzienność. Ten drugi kubek i klucz zostawiony w drzwiach – jak ciche czekanie na kogoś, kto może już nie wróci. Serdeczności :)

@violetta Twoja Wola, Violu, może jeszcze zmienisz zdanie.

@hollow manZ bratem trzeba trzymać sztamę :)

@Marek.zak1Dziękuję Marku, że zajrzałeś nie pozazdrościłam lecz podpatrywałam jak czerwiec kwiatami jej łąkę wyścielił bo miłość się mnoży i wiem to na pewno i ma się najlepiej gdy szczęściem się dzielisz Pozdrawiam, Jacku :)

@Nata_Kruk Piękne wspomnienie. Babcie mają w sobie takie ciepło, które zostaje z nami na całe życie. Czy ten szósty palec był prawdziwy czy symboliczny – chyba nie ma znaczenia. Najważniejsze są te słowa: „wszystko jest po coś”.

@violettaWszystkie tęcze poprawiają mi humorek. Violka, ty rozbłyskasz jak iskierka, a czekam na dłuży fajerwerk :)

@Myszolak No popatrz, co wiosna robi z nami :) A czy to tablet był niebieski jak oczy chłopaka?

@hollow man Możliwe, serdeczności :) Lubię wiersze Leśmiana.

@Simon Tracy Twój wiersz jest mocny i szokujący – odrażający, a jednocześnie. Łączy ekstazę życia z nieuniknionym gniciem, pokazując miłość i śmierć w najbardziej surowej formie. Sorry, nie dla mnie.

@Waldemar_Talar_Talar I tak trzymaj, Waldemarze, zawsze mogło być gorzej.

@huzarcNo bo ona jest dróżką na łące, a on czerwcem, może majem - tylko maj maj miał za mało sylab, dzięki :)

@huzarc Drobna codzienność – kawa, wiosna – zostaje przewrócona przez dramat wojny. Nawet najbardziej zwyczajne przyjemności tracą wtedy swoją lekkość i smak. Wiersz pięknie to pokazuje – delikatnie, a jednocześnie boleśnie.

rozkochał się czerwiec w dróżce zagubionej, tak wdzięcznie się wiła wśród dzikich rumianków codziennie jej znosił oczy zamgliszczone i upojną wodę w kryształowym dzbanku szeptali ze sobą siejąc ciszę wokół kwiatem usta stulał niesłyszalnym zamilcz gdy stopy całował za każdym muśnięciem zczerwieniałe ślady patrzyły makami przez zakrótkie noce pomiędzy ogniki pod dziurawym niebem by drogi nie zmylić uroczym manowcem nie wiedzieć którędy na pewno ze sobą razem spać chodzili

@vioara stelelor „Chcę być dla ciebie czystą łagodnością” To deklaracja. Nie opisuje siebie takim, jaki peel – tylko takim, jakim chciałby być. I to jest bardzo ludzkie. Burza jest gwałtowna, niemal erotyczna w obrazie „zrywania sukni”. Jakby mówi: nie chcę być tym, co rani i przeraża. Tutaj już brzmi jak spowiedź człowieka, który wie, że bywa gwałtowny emocjonalnie. Moja droga, wiesz co? Poeci prawie zawsze tak robią. Piszą nie o tym, jacy są. Piszą o tym, kim próbują się stać. Jeśli to prawda, to ja Ci życzę, żeby peel z wiersza - stał się takim, a nie tylko chciał. Serdeczności :)

@A.Between Najmocniejszy jest właśnie wers: „że warto oszaleć chociaż zaboli kolejny raz”. Jest w nim odwaga uczucia - zgoda na ryzyko, na ból, który jest wpisany w prawdziwą bliskość. To zdanie brzmi jak ciche wyznanie: lepiej przeżyć miłość do końca niż chronić serce w bezpiecznej pustce.

@vioara stelelor Peel idzie w góry, oddycha zimnym powietrzem i powoli układa siebie od nowa. To trochę jakby powiedzieć: Nie wszystko się udało ale życie wciąż płynie. Więc idę dalej. I jeszcze to miejsce, w którym peel mówi, że nie chce żeby było zbyt łatwo. To mnie też zatrzymało, może dlatego, że łatwe rzeczy niczego nie uczą Puenta jest piękna – bez wielkich deklaracji. Tylko: będę zmęczony i gdzieś położę głowę pod gwiazdami.

@Berenika97 Cisza i brak w tym wierszu uderzają mocniej niż obecność - pokazują traumę wynikającą z tego, czego nigdy nie było, wiersz o emocjonalnym zaniedbaniu i cierpieniu.

@Nata_Kruk @Nata_Kruk Myślę, że to wiersz o kimś, kto szykował się na wielkie emocjonalne starcie, a dostał w twarz zwyczajnością i poczuł, że cała para zeszła z kotła.

@MIROSŁAW C., Dziękuję :)

@Waldemar_Talar_Talar Nie zabijaj - mówi przykazanie, a w rzeczywistości ktoś podnosi rękę i mówi: „oddaj życie za ojczyznę, oddaj życie za czyjeś ambicje”. Niebo dla tych, którzy giną? Niebo nie jest warunkiem, życie jest – i nikt nie ma prawa nim rozporządzać. Każdy dzień jest wartością, a nie kawałkiem politycznej lub militarnej układanki.

@A.Between Było napięcie, nadzieja, ale przestrzeń między nimi malała, możliwości bycia razem kurczyły się. Czytam w tym wierszu o czymś co mówi o rozminięciu się potrzeb i droga do tego miejsca już się zamknęła. Smutny, ale piękny.

@andrewWolności bardzo pragniemy, oj jakby to było fajnie, robić to, co się komu podoba. Tylko nie chcemy żeby konsekwencje odbijały się na nas :)

@Waldemar_Talar_Talar "Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu”. Księga Wyjścia 33:20 (Biblia) Prądu też nie widzisz, przyciągania ziemskiego... to, że czegoś nie widać, nie znaczy, że tego nie ma. Rozumu w głowie też nie widać, a jednak jakiś - każdy ma. Pozdrawiam Waldemarze, serdecznie :)