Sylwester_Lasota

dobrze to ująłeś Zbyszku. dziękuję i pozdrawiam :)

fajny wiersz i fajnie w nim pozaszywane rymy :) pozdrawiam i do poczytania :)

ładne, ale pachnie neopogaństwem. pozdrawiam i do poczytania :)

dziękuję i również pozdrawiam :)

ale on jest! ten prawdziwy, nie kokakolowy :) http://www.deon.pl/religia/swiety-patron-dnia/art,71,sw-mikolaj-z-miry-wrazliwy-biskup.html a ja jestem wiecznym dzieckiem i ciągle wierzę w niego :) bo jak mógłbym nie wierzyć, jeśli przyniósł najcenniejszy podarunek w moim życiu, mojego syna :), co, wierzcie mi, graniczyło niemal z cudem. pozdrawiam serdecznie.

to się cieszę :) dziękuje i do poczytania :)

trudna, ale nie nudna :) dziękuję, Jacku :)

to ja dziękuję, Marku. pozdrawiam :)

dziękuję :)

dzięki :), cieszę się, że zdążyłem :). też mi jakoś nie grała. no cóż, sam pomysł, to jeszcze nie wszystko, trzeba jeszcze dostroić instrumenty ;) pozdrawiam :)

usuwam ostatnią strofkę

Nato, krótka historia tego wierszyka jest taka: na początku była tylko jedna, środkowa strofka i była ona częścią większego zbioru, którym będę chyba z Wami się teraz dzielił :) przed wysłaniem tutaj wierszyka, stwierdziłem, że jako samodzielny utwór jest on nieco niepełny, więc dopisałem mu pierwszą, niejako wprowadzającą, strofkę. chodziła mi po głowie jeszcze trzecia, która wydała mi się jednak niekonieczna, wysłałem więc dwie, o których wspominasz. gdy pojawił się komentarz stanisława praweckiego, który w pewnym sensie pokrywał się z moim pomysłem na trzecią strofkę, dopisałem ją, zamykając w ten sposób wierszyk :) dziękuję za uwagi i pozdrawiam :)

w przedostatnim wersie 'z' uciekło :) pozdrawiam i do poczytania :)

dość wyraziście narysowany obrazek. osobiście chyba dałbym mu tytuł 'na bocznicy', albo jakoś tak :). oczywiście w tekście dostrzegam więcej niż wycofane z użytku pociągi. pozdrawiam i do poczytania :)

dziękuję Emku za dobre słowo. pozdrawiam :)

dzięki Stanisławowi pojawił się dym z komina :) jeszcze raz dzięki i pozdrawiam :)

dokładnie :) dziękuję za życzliwość i pozdrawiam :)

a tam, mufta co hceta, mnie się ten wiersz podoba i jusz :) jeśli kiedyś tu jeszcze zajrzysz, to przyjmij serdeczne pozdrowienia. zawsze podziwiałem Twoją subtelną wrażliwość, którą daje się odczytać z Twoich wierszy, takich jak ten. do poczytania :)

Zmień duże J na początku, a reszta jest, moim zdaniem, bardzo dobrze napisana. szczere wyrazy uznania :) pozdrawiam serdecznie i do poczytania :) ps.: dzisiaj rano jakiś wariat rzucił farbą w obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. wydaje mi się, że w pogoni za "normalnością" dotarliśmy do drugiego bieguna nienormalności.

pomijając pewne niedociągnięcia, które daje się zauważyć, wiersz wydaję się szczery i autentyczny. myślę, że tym się broni. a pisanie może być formą autoterapii, której, niestety, większość z nas, pędzących na oszalałych wielbłądach po tym pustynnym świecie, potrzebuje. w moim odczuciu, to dobry wiersz. pozdrawiam i do poczytania :)

dobra kontynuacja. dziękuję :)

Mam kredki i karton czyściutki i biały. Dom będę rysował, ten, w którym mieszkamy. Mój dom ma drzwi, okna, dach, komin i ściany, lecz nie byłby domem bez taty i mamy. Mam kredki i karton czyściutki i biały. Dom będę rysował, ten, w którym mieszkamy. Przed domem nasz piesek i kotek łaciaty, a ja się uśmiecham do mamy i taty.

byłem, czytałem :) serdecznie pozdrawiam :)

bardzo dobry tekst. bije od niego jakaś autentyczna szczerość. chociaż wielkomiejskie klimaty są mi są zdecydowanie obce, to ten wiersz przemawia do mnie. myślę że jest w nim coś wspólnego wszystkim wrażliwym ludziom. być może jest to zwykła refleksja nad przemijaniem i nietrwałością tego świata. pozdrawiam serdecznie i do poczytania :)

w bajce jak to to w bajce, trochę bajki, a reszta to sama, gorzka prawda. myślę, że nad tekstem można by jeszcze trochę popracować, żeby go nieco ugładzić :) ale i tak jest nieźle kłaniam się i pozdrawiam Ulu :) do poczytania :)