Jacek_Suchowicz

może tak nikt się z tym nie kryje obyczaj to stary że wiosną co żyje dobiera się w pary nawet i ci starzy co swoje przeżyli powtarzają zgodnie we dwoje nam milej wobec prawd tych głębi rozchmurzcie oblicze ja u progu wiosny do pary Wam życzę więc ty także szukaj nie oszczędaj miary gdy samotność stuka znajdź kogoś do pary :)

płyną mrzonki marzenia po niebieskiej z gwiazd drodze pośród stworzeń zodiaku trzymających swą straż laska z ciachem się zeszli gdzieś na Widok nie Hożej jakiś figlarz zatrzymał im czas wyrwał z setek problemów splątał usta i ręce a zapachem zniewolił dopasował rytm ciał zakołysał na mlecznej w takt dość smutnej piosenki brał pełnymi garściami dostał więcej niż chciał zamigotał im w okno kolorowym neonem potem zgasił latarnie punktualny ów świt i z uśmiechem zezwolił na ostatnią odsłonę co i rusz szczypiąc w ramię - stale myśląc że śni płyną mrzonki marzenia po niebieskiej z gwiazd drodze coś wyrosło czy zwiędło może żyje wśród nich laski z ciachem już nie ma lecz na Widok nie Hożej to wspomnienie wciąż żyje i tkwi

potem na mostku tacy spełnieni odkryli w sobie radości tyle a woda płynie swym nurtem bystrem słońce odbija refleksem mami i przeszli cicho po ornej ziemi wpadając w bruzdy stopą co chwile na objad zjedli smażoną rybkę skryła przeszłość kojąca pamięć :) pozdrawiam Jacek

dzięki, ale w wierszu jest też nadzieja na odbudowanie tego co było pozdrawiam Jacek

trochę za mało nastroju zero weź to jakoś rozwiń i ubierz w nastrój pozdrawiam

ten spacer chociaż spóźniony milczenia nie okrył się płaszczem słowa nie dały sie ponieść a oczy niemogły napatrzeć fakt że staruszek mosteczek mógł podziw ogarnąć skrzpieniem lecz on był dyskretny przecież wyzwolil uczucia i wenę :)

czy to sugestja że trochę przegadane? dzięki i pozdrawiam Jacek

Czy możesz dzisiaj być inna? Wziąć pod rękę i szepnąć: "Chodź, wyjdźmy na spacer za miasto". Wiewiórka ruda i zwinna skacząc przecięła drogę. Na drodze czas całkiem zasnął. Zamarł w brukowych kamieniach, w sklepieniu drzew nad drogą, w liściach złocących ziemi szarość, w snujących się gdzieś wspomnieniach. Starsza pani pod drzewem spogląda na nas - to starość. Biegnijmy, dziś nas nie dogoni. Lecz czemu się odwracasz? Spójrz, a za nami ślady nasze się zeszły i zmartwień koniec. Pokonamy wykroty, a do tyłu - jest sens patrzeć? Może plany snuć powinnaś. Zostaw w końcu piekarnik. Gorący - sam upiecze ciasto. Chociaż od teraz bądź inna! Weź pod rękę i powiedz: "Chodź, wyjdziemy poza miasto!" *tekst pod tym tytułem napisałem w 2006 r zajrzałem do niego 2 lata temu myśląc puszczę go w zapomnienie a on zaczął mnie mordować. Co jakiś czas przypominał się i wrzeszczał na mnie "nie wywalaj ale popraw" - uległem

poezja zawsze jest przepiękna tylko czasem rymu za mało od wina głowa chłopu pęka lecz uwodzi kobiece ciało :)) pozdrawiam Jacek

rzeczowy dialog na kładce uśmiech słów elegancja za moment trwałe mosty a to jest tolerancja prozelita - nawrócony zastanawiam się jak w latach trzydziestych ubiegłego wieku na kreach żyli obok siebie: Niemcy (protestanci), Żydzi (judaizm), Polacy (katolicy) Kozacy (prawosławni), Łemkowie itd i nikomu krzyż w miejscu publicznym nie przeszkadzał. A dziś? pozdrawiam Jacek

temat morze a może oklepany :) dzięki pozdrawiam Jacek

Alu te ręce się juz dawno splotły od niechcenia - tzn czasem są czymś więcej niż tym czym są i nie są przypadkowe :)) dzięki pozdrawiam Jacek

o czym wiersz napisać wokół deszcz i wiatr was na forum pytam gdy pomysłu brak sam się nie napiszę o miłości wiersz pije piwo Zdzisiek i mi też się chce gdy poprawię wódką jak murgrabia graf stwierdzić muszę krótko kolorowy haft pogoda barowa :))

To samotność zaplotła nam ręce, wśród błękitu jezior i nieba, a las schował w poszycie, nic więcej, tak niewiele do szczęścia potrzeba. I żyliśmy, wraz z cichą nadzieją, że bezpieczna miłość we wrzosach, bo uczucia nie szukasz jesienią, ale wiosną się chętnie zakochasz. A tu trafił się młokos wiaterek, ten żółtodziób, nicpoń nad wyraz. Zaraz zrobił olbrzymią aferę, sytuacja, doprawdy, nie miła. Więc skryliśmy ją w sercach głęboko, przysypując liśćmi i ziemią. Kilka westchnień, sms, rąk dotyk, od niechcenia coś czasem dopełnią. Przekroczymy błękitny rubikon, rozliczeni z misji do końca. Zabierzemy; zwyczaje, nawyki, czy pozwolą jej - z nami pozostać?

ja też tak uważam najpierw one prowokują a potem my działamy i strasznie mnie śmieszy jak słysżę z ust facetów: " ale zaliczyłem " gdy tak naprawdę to ona go zaliczyła :) pozdrawiam

nie będe Ci cukrzył tak jak Ala i powiem tak pierwsza strofa super - męski nieparzysty i trzeba tak do końca nie zawsze wychodzi na zdrowie gdy w trakcie zmieniasz pozycje :)

analiza zachowań płci obojga pozdrawiam:) ps uogólnia ale dotyczy chyba większości przypadków jak ostatnio słyszałem: "jeśli suka nie dopuści, to pies nie weźmie"

Zawsze go w pole wyprowadzisz, bo każdy chłop wzrokowcem jest. Ty zakrywając coś obnażysz. Ku czemu zmierza zwiewny gest? Nad biurkiem właśnie się pochylasz, ujędrnia pierś kolisty róż. Wiaterek psotny moja miła w oku zostawił smukłość ud. Bielą koronki czar uskrzydlił wertykal z niedomówień fałd. Facet to łasuch jest przebrzydły; polizać pragnie z cukru kształt. Zaraz podchodów robi tysiąc czarując elokwencją słów, a gdy nic nie ma, mogę przysiąc, zdwaja potraja zbędny trud. Jak pająk wciąż kosmatkiem mota aż się zaplącze muszka w sieć. Spyta gdy znika mu ochota: czy warto było, aż tak chcieć?

wiem że od wiosny owiośnienie a humor z włosem jest brodaty wesołą Tuwim miewał wenę uśmiecha się do nas zza światów:)

jak czytam Twój tekst tak tak mi przyszło do głowy: zima za oknem niekompletna jakaś nie swoja szara ni pies ni wydra - woda mętna musimy coś zajarać lub obalimy po alpadze śniegu jak na lekarstwo w lesie nie warto szukac wrażeń zrobimy sobie hardcore może na mecie wyczaimy jakiś okruch jej drobny będziemy szukać śladów zimy to nic że przyszła odwilż :)

ależ Waldku zawsze twierdzę że tematy leżą na ulicy tzreba się tylko pochylić i podnieść :)

tak sobie myślę że masz rację musi być piękne niczym onyx czy aby nie ma literówki owiośniony czy owłosiony :)

granice wiersza jak parkany zamknęły słowa na podwórkach i tam kreują w rytmie znanym albo z sensami wiodą utarg czasem się zdarzy że z rozpędu któreś wyskoczy poza nawias lecz życie nie ma żadnych względów niesforne zaraz w mig poprawia :)

zawsze mnie w pole wyprowadzisz bo ja wzrokowiec znany jestem w swym zasłanianiu się obnażysz a we mnie płonie coś bez reszty ale uważaj nade wszystko gdy się zaczyna flirt od nowa chociaż w myśleniu jesteś bystrą to Cię czarują gesty słowa i cóż że potem ręce puste świat jakby zmalał jest za krótki a wśród milczących grzęzną luster rozdarte łezki i wymówki :)

tytuł jak tytuł sam mnie dorwał przewinął się już nawet w snach choć jeszcze nie zakwitła morwa nie ma co gadać było tak idę ulicą do urzędu drobniutko kropi lekko dmie obok przypadek ot bez sensu spotkały się dziewczyny dwie ta pierwsza super odstawiona a druga jakby trochę mniej jeszcze kawał małpiszona mówi wylaszczyłaś się słówko zapadło szybko w ucho i mnie męczyło długo fest w gardle robiło mi się sucho przeszło gdy powstał wyżej tekst i jeszcze jedno stwierdzić muszę że on jak każdy zwykły chłop pragnie rozebrać to co kusi nie złoży uśnie gdy ma dość :)