Oxyvia

Och, to teraz już nic nie rozumiem. :))) Pozdrawiam.

Fajnie by było, gdybyś jeszcze powstawiał te brakujące przecinki. To naprawdę nie jest trudne.

Podoba mi się wiersz - bardzo dobrze uchwycona atmosfera pustki i samotności, i żalu po utraconej dawno miłości. Podoba mi się metaforyka wiersza - bardzo obrazowa i jasna.

Teraz rozumiem, ale dopiero po Twoich wyjaśnieniach. :)

Polmanie, ładne porównanie różnych faz miłości do pór roku. Ale z tym się nie zgodzę: Niestety to tylko pobożne życzenia. Tak naprawdę zawsze jesteśmy ludźmi, którzy są niedoskonali, mają wady, zachowują się czasem niewłaściwie, czasem dają się ponieść złości, zazdrości, instynktom, czasem są zaślepieni urażoną ambicją i dumą... I mają określoną wytrzymałość - miłość wiele wybacza, ale jednak nie wszystko. Tak więc podobne maksymy - to puste słowa. Miłość trzeba szanować, dbać o nią, troszczyć się o uczucia kochanych ludzi, liczyć się z ich potrzebami, z ich prośbami, z ich zdaniem - być dla nich dobrymi, jak tylko umiemy. Inaczej bardzo łatwo zepsuć miłość, zniszczyć ją. To nie jest manna z nieba - miłość cały czas tworzą ludzie, a kiedy przestają ją tworzyć, to ona od razu umiera.

Z nieboskłonem zderza się ziemia na horyzoncie - albo morze, bo ono jest w Twoim wierszu. Ale nic mi to nie daje... Nadal nie rozumiem. No cóż, pewnie po prostu akurat ten wiersz nie jest dla mojej wyobraźni.

Metaforę trzeba odróżniać od kłamstwa i od "nowomowy", w której celowo używa się "metafor" przekłamujących rzeczywistość (jak np. w reklamach albo w propagandzie politycznej). Bardzo trudny wiersz i nie wiem, czy domyśliłabym się jego sensu, gdyby nie naprowadziły mnie komentarze pod spodem. Ale rzeczywiście coś ma w sobie, przyciąga, jest poezją.

Fajny wiersz, ale nie rozumiem pointy: dlaczego Peelka życzy wenie sczeźnięcia w piekle? Bo wena uciekła, zanim wiersz został dokończony? To ja bym raczej przyzywała tę wenę do powrotu...

@Luule @le_mal @bajaga1 @kot szarobury Ludzie kochani, co Wy się tak uczepiliście tych gwiazd! Dyskusja pod wierszem dotyczy problemu: czy gwiazdy są samotne, czy nie są! Toż wiersz nie jest utworem popularnonaukowym! Gwiazd są miliardy, dlatego Waldemar napisał, że nie są samotne -- podobnie jak ludzie, których też są miliardy na Ziemi. Dla mnie ta metafora jest jasna jak słońce (czyli najbliższa nam gwiazda). :) Podoba mi się wiersz. Człowiek, który ukrywa swoje uczucia, boi się je pokazać światu, boi się zranienia, wyśmiania, zdrady, kłamstwa i czego tam jeszcze - nie ma szans na znalezienie miłości, mimo że wokół niego są miliony ludzi - podobnie jak gwiazd na niebie. Jasne to, zrozumiałe, klarowne i prawdziwe, i metafora jak najbardziej trafiona dla mnie. Pozdrawiam Wszystkich wraz z Autorem, oczywiście.

Iiiii tam!... Chyba tylko w stalinizmie albo państwie kościelnym. ;)))

Szczerze mówiąc, nie mam tego przed oczami - nie umiem sobie tego zobrazować - nieboskłon "zderza" i "ginie w czarnej dziurze"? Poza tym czasownik "zderzać się" występuje w języku polskim wyłącznie w formie zwrotnej, czyli z "się". Nie gniewaj się, Marcinie, ale niestety Twoja metafora nie przemawia do mnie, nie wiem, co napisałeś.

A najbardziej mi żal... kolorowych jarmarków, blaszanych zegarków, cukrowej waty i z piernika chaty, motyli drewnianych, koników bujanych... itd., itp. :) Pewnie! To były czasy! Nasze dzieciństwo było zupełnie inne niż dzieciństwo naszych dzieci. Teraz nie wypuszcza się dzieciaków na podwórko, a tym bardziej nie biegają same po ulicach na inne podwórka i parki, i na jarmarki z karuzelami - nie do pomyślenia! Tylko z rodzicami wolno chodzić. A rodzice rzadko miewając czas. Dzieci siedzą w domach przy komputerach i oglądają świat przez internet. Moja córka zawsze mówiła, że zazdrości mi mojego dzieciństwa, bo dużo jej opowiadałam. Mam tyle wspomnień, tyle się działo! A ona biedna nie miała z kim się bawić, nie miała z kim wyjść na plac zabaw. :( Naprawdę źle się dzieje, skoro dzieci zazdroszczą rodzicom kolorowego życia. Bolku, fajny wiersz, ale muszę się przyczepić. :) atrakcją była nie małą - łącznie: niemałą; i nie jedną się sprzedało - znowu łącznie: niejedną; jakbym jakimś był latawcem ech - wspaniały świat dziecięcy. - brak przecinka albo kropki, a najlepiej wykrzyknika po "latawcem"; Wesoło też na strzelnicy celny strzał był premiowany - brak przecinka albo dwukropka, bez niego wygląda to tak, jakby każdy strzał był wesoło premiowany; poza tym zmieniłabym miejsca akcentów w pierwszym wersie, żeby wyrównać rytm: Na strzelnicy też wesoło, ew. żeby zachować rym: Jak wesoło na strzelnicy!; Gościowi coś nie pasuje przy strzelnicy chwiejnie stoi, - kolejny raz brak przecinka między zdaniami składowymi; poza tym zamieniłabym dwa słowa, żeby wyrównać rytm: Coś gościowi nie pasuje; Pewnie dobrze zaprawiony ledwie flintę w rękach trzyma, - znów brak przecinka między zdaniami składowymi; - Ta wiatrówka zwichrowana co za złom pan mi tu dajesz, słowo daje proszę pana w tarczę strzelam, kwiat dostaje - tu brak wykrzykników po niemal każdym wersie, czyli zdaniu; po trzecim mógłby być dwukropek, a po czwartym znów wykrzyknik; a w czasownikach w os. 1. na końcu "ę": daję, dostaję; Właściciel mu ją zabiera - Chcesz? - Z milicją się spotkamy! - brak znaku przestankowego po pierwszym zdaniu; Gapiów pełno jest w około, - łącznie: wokoło; kumple wnet go odciągnęli a robiło się wesoło widowisko ładne mieli. - brak przecinków między zdaniami składowymi; w pamięci mam te za dziecka - zmieniłabym miejsca akcentów dla wyrównania rytmu: Mam w pamięci te za dziecka; tęsknię do nich bo są inne. - brak przecinka między zdaniami: tęsknię do nich, bo są inne. Przepraszam, Bolku, ale właśnie z powodu tych niedociągnięć bardzo trudno czyta się wiersz. Pewnie dlatego narzekał na to Marcin. :) Pozdrawiam serdecznie.

Fajnie, że myślisz podobnie jak ja, Marcinie. Dobrze, że są tacy ludzie. :)

No to witaj w klubie, Bajago! Większość ludzi nie lubi śniegu i zimy, no bo zimno, ciemno, krótkie dni, śnieg trzeba zgarniać, a to ciężka praca... Ale ja i tak kocham zimę. Jest cudna.

Są różne poglądy na poezję. Zawsze tak było. Ja jestem gorącą zwolenniczką takich wierszy, które mogę zrozumieć. One robią na mnie największe wrażenie. Również ściskam. :)

To prawie na jedno wychodzi. :))) Serdeczności.

Odbieram jak odbieram - wiersz żyje własnym życiem, bo każdy czytelnik odnosi słowa do własnych przeżyć i doświadczeń. Pozdrawiam.

Eee tam! Lepiej poczytaj Mickoadamowicza. :)

Ha ha ha! Dzięki za zaufanie. Przeczytałam dyskusję pod wierszem; otóż zarówno słowo "co", jak i "bo", są jak najbardziej uprawnione do tego, aby występować w wierszach. Nie ma żadnych przeciwwskazań. A już w sielance (którą jest Twój wiersz) najlepiej pasują.

Wiem, i tym bardziej ogarnia mnie gorączka! :))) Bolku, mieszkasz w Barczewie? No to niedaleko od nas! My mamy domek we wsi Piece koło Szczytna, a bliżej Kobyłochy, nad Saskiem Wielkim - zobacz na mapie. W takim razie koniecznie musisz wpaść do nas latem! Zapraszamy Cię z rodziną na grilla!

Dziękuję, Bolku. Tamte zimy - to były zimy! Ale to se ne vrati, bo ociepliliśmy sobie klimat. No cóż, dobrze, że w ogóle jeszcze czasami sypie śnieg. Miłego! :)

Ja nie uważam, żeby ten wiersz był zły. I dla mnie to nie proza, bo cały wiersz jest metaforycznym obrazkiem: zwrot serca do sklepu w ramach reklamacji, otrzymanie nowego, nieskażonego serca. Jest to przecież poetycka metafora, i to bardzo pomysłowa. A to, że język potoczny? Że dialog? Bardzo dobrze! Bo takiej właśnie formy wymaga ta konkretna metafora - ta konkretna sytuacja liryczna! Ja nie mam uwag do tego wiersza. A rymowany wiersz Jacka jest po prostu innym wierszem.

Kocham cię i nienawidzę - znane miłosne dylematy. :) Fajny wiersz, tylko trochę jest w nim sztuczności - w jego języku. Popracowałabym nad naturalnością tego komunikatu.

Do mnie najbardziej przemawia ta złość, pielęgnowana w sobie zamiast szczęścia, psująca miłość i marnująca życie. Moja matka taka właśnie była. Nie radziła sobie ze złością, także z depresją. I też zostawiła mnóstwo sadzy na moim życiu, na mojej psychice. Przez całe życie staram się dojrzeć. Ale nie jest to łatwe, kiedy nie miało się dzieciństwa. Ciekawy i bogaty wiersz, chociaż może nie wszystko dokładnie rozumiem.

Ładny wiersz, wielkanocny, "ludowy" (bo z motywami ludowymi), ładnie i zgrabnie skrojony. Podoba mi się. Gdybym się miała przyczepić, to tylko do przecinków. Ale nie chce mi się. I tak nie zaczniesz ich stawiać hiper poprawnie. ;)))