Oxyvia

Oxyvio, gdybym wcześniej zapoznał się z Twoimi upodobaniami j.w., pewnie nie zerknąłbym na ten wiersz - a byłaby to moja strata, bo wiersz dobry. Niby sama oczywistość, a ciekawie przekazana. Gratuluję i pozdrawiam Dlatego nigdy nie należy bezwzględnie polegać na opiniach innych ludzi. :-) Dziękuję serdecznie za przychylny koment, bardzo się cieszę i pozdrawiam.

Stasiu, nie dla Ciebie taki pomnik, bo Ty jesteś "poczytelna" i wielu "poczytelników" Cię lubi! :-) A scenariuszy nikt z nas nie ma... Nie na obroty Ziemi ku wyspom szczęśliwym i rajom. Zresztą po co? Buźka! Oxy.

Tak, im więcej rozumiejących czytelników, tym lepiej. Ale wiesz, że nie można liczyć na tłumy w naszej "branży"... Co innego metal - tam to tłumy są i rosną. Ale za to nasza sztuka jest elitarna i nie mniej potrzebna, a nawet śmiem sądzić, że dużo silniej wpływa na rozwój świadomości i kultury ogólnej, choć mniej ludzi to widzi. Oj, bo wpadnę w nudziarski wykład! Dość. Buziaki i uściski, Kochana. :-) Oxy.

Normalnie "Madzia w Krainie Czarów"! ;-D Czuję się, jakbym była śniona przez czarowną Czarowniczkę! Razem z kilkoma innymi osobami z cyganerii poetyckiej, które też nie są w tym śnie sobą, ale za to jaki mają urok baśniowy! W dodatku pojawili się nawet Nieobecni! A nowy komentator MARZKOB doskonale parodiuje podwójne osobowości niektórych sklonowanych poetów Orga, zwłaszcza Zetki. ;-))))) Buziaki, Magdo z Tamaryszku! :-*** :-)

Ładne i smutne. A powinno być w tym dniu radośnie... I tego życzę Autorowi.

"Pociąg zwany pożądaniem"... Ładne. No właśnie: marzenia zbyt długo niespełnione po prostu zaczynają boleć i męczyć, wreszcie stają się obsesją...

Bardzo ciekawa recenzja. Zazdroszczę Ci przeżycia. :-)

Aż mnie dreszcz przeszedł... Ależ Ty potrafisz w kilku słowach oddać całą głębię jakiejś wieczności, jakiegoś absolutu! Bo nie tylko w tym wierszu to widziałam! Jesteś Mistrzynią króciutkich form, Bożena! Masz jakąś rodzinę w Japonii? Pozdrawiam i buziam serdecznie! No i ... czekam na cynk, wiesz. ;-)

Piękny, klasyczny wiersz - takie cacka kocham najbardziej! Nastrój, uczucie, melodia, magia, baśń - to jest to! Buziaki, Babo! :-)

Emilu, a ja się bardzo cieszę, że go przeczytałeś. :-) Zgadzam się z każdym Twoim słowem: życie to wielki dar (a w nim największym darem jest miłość, która nie każdemu jest dana). Cóż... nawet niespełnione życie jest przecież ciągle życiem. I można się nim cieszyć. Mimo wszystko. Dziękuję Ci za koment i pochwałę formy - to dużo.

To właściwie jest proza... gdyby nie te puzzle. Ale to oklepana metafora, prawie tak oklepana, jak szept zmieniający się w szum wiatru. Dwa pozostałe Twoje wiersze są lepsze. Ten taki sobie. Tylko ładnie się kończy. Ale to proza. :-)

Dla mnie bardzo fajna humoreska, stylizacja na ludową, rymowaną opowieść, jakich wiele się słyszało jeszcze nie tak dawno po wsiach... Ubawiłam się. :-)))

Bardzo fajny wiersz! Świetny pomysł metafory! Robi wrażenie! Brzydotą porównania najbardziej! Naprawdę świetne!

Bardzo się cieszę, chociaż nie jestem pewna, czy powinnam - mam nadzieję, że nikogo nie zdemoralizowałam za bardzo, skłaniając do takich przemyśleń? ;-))) Pozdrawiam najserdeczniej Nową Czytelniczkę i zapraszam do następnego!

Sylwestrze, bardzo mi miło i odkłaniam się nisko. :-) Dziękuję.

Anno, bardzo serdecznie Ci dziękuję za tę wysoką pochwałę! Niegodnam aż takiej, ale miło to czytać! :-))) Ja również serdecznie pozdrawiam.

Ale Ty już masz jeden ślad tego, co piszesz i czujesz, i myślisz... Bardzo piękny ślad. Oby było ich jak najwięcej. Dziękuję, Monika. :-)

Krysiu, jak Ty mnie dobrze rozumiesz. Dziękuję, kochana. Pozdrawiam równie serdecznie. :-) Oxy.

Magdo - Tarownico! Dziękuję! Za Poetkę z dużej i Jedną też! :-))) Chociaż na pewno nie jedna. Nawet nie wiem, czy poetka? Buziaki!

Stasiu, jeśli Wy mi odpowiadacie i rozumiecie, co mówię, i jeszcze Wam się to podoba - to nie jestem głosem wołającym na puszczy. I to mnie bardzo cieszy! :-) Buziaki serdeczne!

O, kogo tu ponownie widzę! A ja właśnie komentowałam Twój wiersz, kiedy Ty komentowałeś mój! Jakbyśmy się umówili! :-))) Masz rację z tym przysłowiem, jednak to stwierdzenie jest metaforyczne. Możemy na tym świecie czuć się szczęśliwi bądź nieszczęśliwi, to zależy prawie wyłącznie od nas samych (prawie, bo jednak też nie całkowicie). Natomiast nikt z nas nie jest władny zmienić świata. A szczególnie tego, że natura wytwarza o wiele więcej wszystkiego, niż może się spełnić i rozwinąć do końca. Pozdrówki. :-)

Ja też staram się nie deptać żadnych zwierząt, nawet w miarę możliwości omijam rośliny. Bardzo dziękuję, Izo, za zrozumienie i za podobanie - ogromnie się cieszę. Wiem, że się rozumiemy - podobnie odczuwamy świat, widzę to od samego początku znajomości z Tobą. :-) Pozdrawiam serdecznie.

Trzeba czasem kogoś boleśnie wyrwać z marzeń nie w porę... Otrzeźwienie z reguły boli, ale im wcześniej, tym mniej. Pozdrawiam. :-)

Bardzo mi się podoba. No właśnie: już teraz razem rozgorzejmy albo wypal prawdę i odleć Nie ma nic gorszego, jak zawracanie komuś głowy i niezdecydowanie w tych sprawach. Jedna strona wie, czego chce i ma odwagę chcieć, więc się angażuje, żyje coraz bardziej dla tej drugiej osoby, a tamta... zwodzi, kokietuje, nic nie obiecuje, nie odpowiada ani "tak", ani "nie" - eee tam, to już lepiej spalić taką prawdę, nawet jeśli jest ona jakimś tam (słabym i tchórzliwym) uczuciem. Pozdrawiam serdecznie. :-)

Bardzo dziękuję za tak dobrą opinię o wierszu i za skojarzenie z Kimś takim jak von Trier!!! Ależ mnie to mile połaskotało w próżność! :-))) Nie czytałam "Antychrysta", bo go nie mogę dorwać. Ale bardzo bym chciała. Pozdrawiam także bardzo serdecznie. :-)