Oxyvia

Jacku, jak miło, że tak uważasz! Dziękuję serdecznie!

Kumpelka może nie, ale chimeryczna to tak :-))) O, chimerycznych jesieni (i innych kobiet) jest w literaturze na kopy - to wiadomo! Ale jesień-kumpelka i jesień-wiedźma to chyba rzadko spotykane zjawiska? :)))

Nie wszystko rozumiem w Twoim wierszu, Nato, ale jego atmosfera przemawia do mnie: chaos, lęki, znużenie, pośpiech, zagubienie. Tak odczuwam te słowa. I trafia do mnie pointa: też mam nadzieję, że ten wyścig szczurów nie zabije w nas poezji: uczuć i marzeń.

Nie tylko mężczyźni miewają takie chwile. :) Dziękuję za piosenkę.

Ha ha ha! Nie dziwię Ci się, że tracisz poczucie humoru o tej porze - najlepszy kabaret jednak nie powinien trwać tak długo. :))) Swoją drogą współczuję tym ludziom. Poważnie.

Ha ha ha! Czy ja jestem najjaśniejsza gwiazdą jego marzeń? Chyba nie, bo nie należę do kobiet łagodnych, które pozwalają sobie jeździć po nosie. :))) Ale widocznie mimo wszystko nie jest mu ze mną źle, bo od lat kilku jest ze mną i ciągle mówi, że mnie kocha. :) Dziękujemy za pozdrowienia i odpozdrawiamy serdecznie. Ja też mam nadzieję, że w końcu nas odwiedzisz. Fajnie byłoby z Tobą pogadać w realu. :) A nasze muzyczno-poetyckie wieczory na ogół podobają się ludziom, więc jest szansa, że i Ty nie byłbyś zawiedziony. Nie omieszkam Cię zaprosić. :)

Luule, dzięki za miłe słowa i wejście w świat wiersza. :) To srebro na skroniach to nie tylko jesień życia, ale i zwykły szron, jaki nierzadko trafia się jesienią. Dlatego mnie się ten kolor nie gryzie z barwami liści jesiennych. Ja także lubię ciepło domu jesienią i zimą, bo w tych porach roku najbardziej się to ciepło docenia. :))) Ciepło dosłowne, jak i ciepło rodzinne - własne miejsce na chłodnym świecie.

Befano, bardzo mi się podoba wiersz Gloinnen (o której niejedno słyszałam), a także Twoja recenzja. Zgadzam się z nią w pełni. A czy była już w poezji jesień-kumpelka? Jak ta moja? :)))

Andrzeju, dzięki za pochwalenie wiersza, a także za balladę - to jedna z moich ukochanych piosenek. :) Dwie jesienie? To znaczy, które dwie? Jakie?

Nato, dziękuję! Naprawdę rozpływam się cała, kiedy czytam takie miłe komentarze! A co do proponowanej zmiany... Dziękuję za pochylenie się nad wierszem, ale nie widzę sensu tej roszady - po co i dlaczego przestawiać te słowa? Nie gniewaj się, po prostu naprawdę nie rozumiem, dlaczego tak miałoby być lepiej?

Ooo, Befano, wymagająca Czytelniczko, dziękuję najserdeczniej! Jakże miło mi to czytać! :)))

Ach, Janko! Jak miło mi czytać tak wspaniały komentarz do mojego skromnego wierszyka! Dziękuję stokrotnie! :) Pozdrawiam serdecznie.

To podobnie jak ja - też mam mnóstwo pracy wczesna jesienią i późną wiosną, i wtedy nie piszę, bo praca wypełnia mój mózg i czas po brzegi. Ale w tym roku już się zaczynam wygrzebywać z tego powoli. :) I mnie też zrobiło się ciepło na sercu po przeczytaniu Twojego pierwszego posta tutaj. :))) Do następnego!

Dziękuję Wszystkim, którzy mi podarowali serduszka. :)

Bardzo mi miło, dziękuję pięknie. :) Odpozdrawiam serdecznie. :)))

Waldemarze, dziękuję stokrotnie za ten miły komentarz! Ja też mam nadzieję, że zajrzałam na dłużej. Bardzo bym chciała. Niestety czas nie chce się mnie słuchać i ciągle rwie do przodu jak głupi. :( Życzę pięknego, jesiennego wieczoru.

O, to bardzo się cieszę! :) Cieszę się, że wiersz Cię ujął i że "kobiece" przedstawienie jesieni - w końcu jestem kobietą i dobrze, że czasem coś uda mi się przedstawić kobieco. ;) Serdeczności.

Deonix, fajnie z Tobą pogadać, bo dawno Cię nie widziałam! :) Dlaczego stąd znikniesz? (Jeśli wolno spytać). Szkoda. Ale wrócisz, prawda? Dziękuję za miły komentarz do wiersza i ciepłe słowa. Strasznie mi miło. :))) Serdeczności.

Dlaczego nie znosisz jesieni? To cudna pora! Mam na myśli wczesną, kolorową jesień, słoneczna i wesołą, a nie tę późną, listopadowo-grudniową, kiedy spadną wszystkie liście i nie widać kolorów, jest wiecznie ciemno i pochmurnie, a cały świat jest mokry i lepki. Tego to chyba nikt nie lubi. Dziękuje za miłe słowa o wierszu. :)

Dzięki, MaksMaro. :) Ano, ja się nie nudzę z jesienią. :) Fajnie Cię tu znowu spotykać. :)))

Marcinie, dziękuję za wizytę i za miłe słowa. :) Postaram się częściej tu zaglądać. Naprawdę bym chciała.

Piękny wiersz. Rozumiem, że mowa o wspomnieniu z młodości, które uporczywie wraca jak wyrzut sumienia - jakaś zmarnowana szansa, odrzucona miłość, której żałuje się z perspektywy czasu. Niestety tak bywa. Wielu ludzi ma na koncie takie odrzucone szanse, których nie może sobie darować. Ale pocieszenie jest takie, że te dawne miłości są przez nas idealizowane i uświęcane we wspomnieniach. A rzeczywistość mogłaby się okazać czymś całkowicie innym.

Ha ha ha! Fajnie opisana awantura rodzinna. :))) Oczywiście wiem, że takie rzeczy śmieszą wyłącznie w literaturze, filmach i kabaretach. No cóż... Podobno "kto się lubi, ten się czubi". Ale nie zawsze. Pozdrawiam. :)

Ładny wiersz, trochę smutny. Mnie też żal starych domów i tego, co mieszkańcy w nich zostawili, a przede wszystkim ich wspomnień, które zabrali ze sobą... Mówi się, że stare domy maja duszę - to jest właśnie to coś nieuchwytnego, co zostaje w nich po wszystkich dawnych mieszkańcach. No i szkoda drzew, jeśli zdążyły na tych domach wyrosnąć.

Piękny wiersz, wyraża dokładnie to, co czułam, zanim spotkałam nareszcie Andrzeja - Kota Szaroburego. :)