egzegeta

Gieesz, pytasz gdzie; no więc - wg mojej recepty - wszędzie tam, gdzie odrzucimy troski o pieniądz, a skupimy się na bliźnim. W naszym męskim przypadku na bliźniej :) Dziękuję

Marlettko, bardzo "dyplomatycznie" wybrnęłaś z tego wiersza, choć najzupełniej poprawnie - co ja piszę - bardzo dobrze :) Dziękuję Ci i pozdrawiam

co tak często gościsz w moim spokoju nie byłbym sobą gdybym ci nie powiedział tych kilku prostych słów które zwykle karmiąc nektarem po zmierzchu ciszę uwalniają z pęt gdy niebawem rozchylisz się na oścież - by nie uronić żadnej kropli i zaczniesz turkać chaotycznie coraz głośniej ja dyskretnie włączę twoje ulubione My Way nadejdzie wtedy czas odlotu wzniesiesz się na skrzydełkach wśród liliowych gron wisterii dopiero wówczas usłyszysz te słowa więc jeszcze nie teraz za chwilę

Pani Bożeno zauważyłem, że Pani podchodzi do treści wierszy od strony słownikowej, encyklopedycznej, naukowej; nie tędy droga. Miłosz powiedział:- Żeby napisać mądry wiersz trzeba wiedzieć więcej niż jest w nim wyrażone. Świadomość wyprzedza jakiekolwiek środki wyrazu. I trawestując tę wypowiedź można powiedzieć: - Żeby zrozumieć wiersz trzeba wiedzieć więcej niż jest w nim wyrażone. Świadomość wyprzedza jakiekolwiek środki wyrazu. Wiersz to nie rozprawa naukowa, to materia, którą się smakuje 9. (słownie; dziewiątym) zmysłem. Tu świadomość poetycka jest ważna, ale tę świadomość nie każdy posiada. Proszę poczytać mojego idola Tymoteusza Karpowicza, tam dopiero znalazłaby Pani pole do popisu, a jest to poezja najwyższej półki. Tam żurawie lecą tyłem(Odlatujący przylatujący), albo "zapalikuj nogami to miejsce gdzie zostałeś trawą może szum nauczy się pełzać"(Odpychanie znaczenia). Poezja to nie rozprawa naukowa!!!

Tak się pisze wiersze. Metaforom nie ma końca. Elfy bardzo by się ucieszyły, albo i już się cieszą:) Pozdrawiam Panią A.B.

Jeśli brzemienna we wnioski oczekuje co los przyniesie, to musi być przygotowana na wszystko - na dobro i na zło, na piękno i brzydotę, dlatego sprawdzanie nic nie wniesie ponad to, co los zdecyduje. Środkowa część jakby nieco zaprzydawkowana. Ale myśl przekazana w całości ma swój ładny, kobiecy sens. Pozdrawiam

Marlett święta prawda, nic dodać, nic ująć, tylko uściślam; przytulenia różne mają oblicza, jeden woli przytulić się do kotki drugi do myszki:). Dziękując pozdrawiam Cię serdecznie

Przepraszam, przeoczyłem ukrytej za obłoczkiem beta_b też bardzo Ci DZIĘKUJĘ :)

Marlett a są jeszcze kociczki i te są podobno najgroźniejsze befana_di_campi dziękuje za rozbudowany komentarz, w formie kontrpoezji, ale nie oponuję:) Justyno Adamczewska już drugi raz deprymuje mnie Twój komentarz; jaka poezja ? to jest wiersz, ja jestem tylko wierszopisem:) Cyt. - Potrzeba mieć talent aby dobrym zostać wierszopisem, ale sam geniusz tylko, na zaszczyt prawdziwego poety zasłużyć może. No i za kociaka też cuś się należy:)) Kocie Szarobury dzięki za wizualizację :) Dziękuję Wam jeszcze raz i jakżeby inaczej pozdrawiam

mieszka pod czwórką na pierwszym piętrze sama się wyprowadza na spacer niedaleko - na jedną nóżkę utyka dawniej wychodziła na łąki poza miasto by muskać maki bratki polne chabry dziwna – usposobienie artystki – wszystkim się zachwyca w drobiazgach szuka natchnienia dla mnie tajemnicą przypadkowo pokazano mi jej zdjęcie - zrobione en face - gęsty ciemny włos oblicze ładnie porzeźbione ale wzrok zatrzymał długo się wpatrywałem źrenice bystre czarne zdradliwe tak – to jest dzika kotka

Dałem serduszko za wiersz w obecnej postaci, jeśli zostanie zmieniony - serduszko zabieram.

A gdzie ja napisałem, że ten wiersz nie ma nic wspólnego z powieściami J. Wiśniewskiego.? Ani ja znam powieści J. Wiśniewskiego, ani Kowalskiego, ani Ixińskiego; to jest mój wiersz zainspirowany moim widzimisię. Wiersza nie trzeba rozumieć, wystarczy że się go czuje. A jeśli się go nie rozumie i nie czuje, to trudno. Nic w tym złego. Ja sztandarowy wiersza T. Karpowicza - Trudny las - do dziś staram się zrozumieć, ale mam trudności, ale ja go czuję. Dziękuję.

Oxyvio Bardzo DZIĘKUJĘ Pozdrowionka załączam

Justyno, bo mnie z lekka - zatkało. Dawno nie czytałam tak oryginalnych wersów i mocnych w swej wymowie. Bo to prawie aż całe życie w tych kilku wersach pokazane; życie czekające, tęskniące ..... gdzieś tam w bujnej wyobraźni tak skomponowane. Twój komentarz przystaje do tego wiersza, a że wiersz wrażliwością nasycony, to i wrażliwą naturę z lekka - zatkało.:) Bardzo dziękuję i pozdrawiam

Oxyvio nie, to nie dzieła Janusza Wiśniewskiego inspiracją tego wiersza, to wnikliwa obserwacja życia + spora porcja wyobraźni. Aha, pardon, trochę tu Leśmiana z jego ludzieńkami :) Dziękuję i pozdrawiam

befana_di_campi Jeszcze raz dziękuję i kłaniam się.

raczej wygrane - przez zwariowanego jazzmana :) thx

on mamę bardzo kochał ale mama jego ….to… o matko mimo dzielących setek kilometrów i papierów z różnymi pieczęciami wbrew czujnym osądom i względnej przyzwoitości pachnące róże podgrzewały dłonie muzyka wygaszała wzrok przyjazna sieć komórkowa niespożyte maile słowa - synonim wirtualnej fizyczności uparcie fruwały w obie strony Balzak wtedy zakochałby się w niej on dopiero wkraczał w wiek średni jedyne realia to postaci oprawione w format jpg - otwierane i zamykane do tego samego folderu tak płynęli samotnie w swoich łódeczkach jak dwoje ludzieńków u pana Bolesława gdy osiadł późnojesienny szron a wszystkie przeszkody ustały mieli uzgodnić to jedno wytęsknione z oniemienia z objawionej radości puls się zawiesił - nie na chwilę zamarł

Gdy się patrzy na słynne zdjęcie Kevina Cartera przedstawiające niedożywione dziecko, opodal czekającego sępa, a wszystko na tle afrykańskiej suszy i potem obejrzy zdjęcia z przepychem Dubaju to trudno znaleźć słowo na określenie stanu umysłów owiniętych w turban; ale to tak na marginesie powyższego. Przeczytałem kilka Twoich wierszy Autorze, wyraźnie odstają od złotych jesieni, kochania, pieprzenia o ogrodach kwiatowych, etc. :) Pozdrawiam

Ciekawie ujęta pora roku, tylko jak już rym (z którego wyrosłem:)) to dałbym: Psychoanalityk z plotkarskich portalów. Pozdrawiam

befana_di_campi nie znałem słowa Florilegium, ale od czego jest wiki, Nie, to nie antologia, a samotnik, singlowy twór sprzed lat. Dziękuję i pozdrawiam

befana_di_campi dziękuję za muzyczno-kwiatowy komentarz. Marlettko, myślisz, że Cię nie widzę zza różanecznika..:) kocie szarobury zgadzam się z tym stalaktytem. Gdybym to dziś pisał, prawdopodobnie byłby to twór bliższy stalagmitowi :) A i przerzutnie nieco by się zawęziły. Dziękuję Wam jak również Alicji Wysockiej oraz beta_bez_alfy. Pozdrawiam serdecznie

za różanecznikiem przepadnie dzień wzejdzie cisza wszystko nastroi do tętna mroku wtedy ja rozwinę się w maciejkę wonią zwabię pąsy mruczki fruwające amory głos zniżę do szeptu zaklętych muśnięć za różanecznikiem - jak co noc zwariowany jazzman zagra swoje take the A-train ten ogród wciągnie cię w wiolinowy trans teraz czeka na ciebie na twój koncert też chciałabym byś zagrał tak bez nut

Bardzo Dziękuję za - zainteresowanie komentarze ślady serduszkowe i czytanie. Pozdrawiam i zapraszam do Ogrodu kwiatowego

mewy z wrzaskiem w drodze do noclegu ledwie słyszalne morze i puls gdzieś daleko buczek mgłowy skojarzenie - na wydmach noc kolczasty rokitnik iskrzenie w zenicie bezładna liryka nad jeszcze ciepłym piaskiem tu firanka w poświacie latarni pachnąca hoja w półmroku na ścianie wyobraźnie z dobrą rozdzielczością zaczynają liturgię przy mięsistym kwieciu rozum już przegrany instynkt z intuicją w tańcu stroją skrzydła na kuszący wzlot coraz głośniej oddycha ciemność mewy śpią