Berenika97

@bazyl_prostBardzo dziękuję! Dla mnie cuda dzieją się codziennie - nawet ten ptak wydobywający się ze skorupy, i to, że dwoje ludzi może sprowadzić do istnienia nowego człowieka , i .... wiele innych, o kosmosie nie mówiąc. @Radosław Bardzo dziękuję! Ameryki też nie odkryłam, tylko na nią inaczej patrzę. :)

@Starzec Jesion nie mówi, ale działa - unosi gałąź. To może być gest protestu, pytania, a może po prostu bycia sobą, gdy wszyscy milczą. A może dlatego, że jesion należy do mniejszości gatunkowej - jest przecież w dąbrowie.

@iwonaroma Pytanie "czy jeśli liczę to patrzę?" sugeruje, że patrzenie i liczenie to nie to samo, a może nawet są ze sobą w konflikcie. Bo gdy pojawia się liczenie - czyli abstrakcja, analityczne podejście - "całość nagle pryska". Bardzo ciekawe!

@Simon Tracy Czytam surowy autoportret człowieka zmagającego się z egzystencjalnym cierpieniem i wyobcowaniem. Używasz bezlitosnego języka, nasyconego śmiertelnością i alienacją. Wiersz ma świetne metafory. W Twojej twórczości to nie jest zaskakujące , jeżeli chodzi o tematykę. Pozdrawiam.

@hollow man Zgadzam się!

@hollow man Rozumiem, ale to ich problem. Chociaż Hermaszewski - ateista, gdy powrócił z kosmosu - zmienił zdanie. Stwierdził, że wielu kosmonautów zmieniło zdanie w sprawach wiary - ale zawsze zmiana była w jedną stronę. Z niewiary w uwierzenie.

@MIROSŁAW C. W Twoim wierszu znikają granice - między ja i ty, ciałem i krajobrazem, erotyzmem a sacrum. Bardzo mi się podoba. :)

@hollow man Bardzo dziękuję! Niekoniecznie - mogą sobie przemyśleć. :))) @Migrena Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam najgoręcej! :)))

@infelia Twój wiersz zadziałał jak rodzinna fotografia - wesoła, chaotyczna, pełna miłości. Można go czytać z nostalgią i uśmiechem. A brakujące danie? Może symbol tego, że nawet w pełni zawsze czegoś brakuje. Albo po prostu ktoś za dużo pierogów zjadł. Pozdrawiam.

Bóg rozpostarł czas jak czarne płótno utkane z milczenia gwiazd umarłych rzekł - "to tylko chwila" - która od nieskończoności sączy się z Jego dłoni przemierza człowiek bezkres w którym materia i cień spierają się o prawo istnienia wąska ścieżka prowadzi go ku początkowi udającemu koniec, jakby istnienie było tylko pętlą zaciskającą się powoli wokół jego imienia trwa samotny w zdumieniu, jak ktoś, kto pragnie wyrwać się z kręgu - przerwać linię która zamyka się za nim bezszelestnie od pierwszego dnia stworzenia

@hollow man Wprawdzie nie palę, ale też lubię niektóre rzeczy przemyśleć. :))) Pozdrawiam! :)

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! :)

@hollow man Oczywiście! Bo tak naprawdę tego czasu mamy niewiele. A ludzie, jeszcze go skracają w rózny sposób - od wojen do zatruwania siebie.

@Starzec I to jest piękne - że nawet w gramatyce znajdujemy przestrzeń na nieskończone możliwości. Ciekawe co zrobi dziewiąty? Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. @hollow manDokładnie tak! Kiedyś czytałam artykuł pewnego fizyka brytyjskiego, który twierdził, że to, iż taki człowiek "zaistniał", z takimi wszelkimi cechami - to tak, jakby wygrał los na wielkiej loterii Wschechświata. Nie mogę odnaleźć tego artykułu, a szkoda. @iwonaromaSerdecznie dziękuję! :)

@hollow man Bardzo dobrze, że zostali - dla Ciebie! Bardzo dziękuję!

@bazyl_prostNie napisałam, że musi. Bagno nie musi być upiorne!!!!

@hehehehe Bardzo dziękuję! :)))

@hehehehe Bardzo dziękuję! :)))

@tie-break Dziękuję za profesjonalny komentarz! Pozdrawiam. @UtratabezStraty Życzę Ci, abyś nigdy nie spotkał się z tą chorobą. Bardzo dziękuję i pozdrawiam. @MIROSŁAW C. @Wakss @hollow man Serdecznie dziękuję!

@Omagamoga Wiersz wydaje się być zapisem potrzeby psychicznej- potrzeby mgły zamiast ostrości, zawieszenia zamiast działania, ciszy zamiast bodźców. To bardzo współczesne pragnienie w świecie, który ciągle coś wymaga. Podoba mi się. Świetna grafika - upiorne bagno i gęsta mgła. :)

@huzarc To niezwykły wiersz, trudny, gęsty, filozoficzny, balansujący na granicy języka i doświadczenia. Świetne jest zakończenie, bo sam wiersz staje się przykładem tego, co opisuje.

@A.Between Piękny!

@Wiechu J. K.Bardzo przepraszam! Postaram się tego więcej nie robić. :)

@Annna2Bardzo dziękuję! Rozumiem Cię! :) @infeliaBardzo dziękuję! A co na to inni domownicy? :)) @violettaBardzo dziękuję! Być może. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję za te słowa! Uważam, że zaistniałam na Ziemi przez przypadek. W rodzinie opowiada się, że mój brat, który urodził się 30 września, jak dowiedział się w szkole, że ciąża trwa 9 miesięcy - wpadł tego dnia do domu i krzyknął do mamy: "A ja wiem, kiedy mnie robiliście". To było 1 stycznia! A później , przez kolejne dni drążył temat - a gdyby to było 2 stycznia? Wóczas by ciebie nie było , tylko podobny chłopiec, a może dziewczynka - słyszał w odpowiedzi. A gdyby mama nie spotkała taty? A gdyby ..... i tak dalej. Ostatecznie uznał, że miał farta, bo ten drugi chłopak ani dziewczyna nie zaistnieli, tylko on miał takie szczęście. No i tu jest jeszcze sprawa gramatyki. Jesteśmy przypadkiem , więc możemy świat "deklinować" - zmieniać jego formę, nadawać mu różne znaczenia w zależności od kontekstu, perspektywy. Pozdrawiam :)))

@Wiechu J. K.Oczywiście, że żartowałam. Ponieważ jesteśmy w hydeparku, myślałam, że głupie żarty są dopuszczalne. Nie jestem pesymistką i fascynuje mnie świat mrówek. Po prostu, pomyślałam jak mrówka - robotnica, która transportuje cieżkiego żuczka i nie jest jej łatwo. Ale jeżeli to głupi komentarz, to go usunę. Pozdrawiam. :)