Berenika97

@infeliaBardzo dziękuję! 💚

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Doprawdy, jesteś zbyt miła, bo ja, tak jak pisałaś w "Przystanku pod wierszem" "Pogubiłam swe wiersze, po pierwsze: w kwiatach polnych po drugie: w chwilach nieudolnych po trzecie: w liściach spadających po czwarte: niechcący" I jeszcze, w przeciwieństwie do Ciebie, ich nie odnalazłam. :) Przynajmniej tak się czuję. Pozdrawiam 💙

@LeszczymBardzo dziękuję! Chyba wszystko zależy od dojrzałości relacji. Na początku jest jakiś rodzaj "gry". :) @Robert Witold GorzkowskiBardzo dziękuję! :)

schylone wierzby spłukują lato z włosów pieni się burza *** wicher przegina bzy kursywą pisane zbyt giętkie kości

@JWF O!, to ciekawe co tu piszesz. Na początku sama klikałam "dziękuję", bo myślałam, że tak trzeba. A tu się okazuje, że "dziękuję" nie ma wartości. Trudno to zrozumieć. Przestałam to robić, bo zauważyłam, że nikt nie dziękuje, tylko klika w serduszka. Przepraszam wobec tego wszystkich, którym "wysłałam puchar".

@Alicja_Wysocka Ileż w tym wierszu romantycznej nostalgii i delikatności! Alu, nie na darmo jesteś z krainy czarów - stworzyłaś tu magiczną chwilę - gdy wszystko wydaje się możliwe. Pięknie połączyłaś elementy natury z emocjami - te bzy przy drodze, szafirowe cienie, śpiące psy, cykady i rosa. To wszystko tworzy bardzo plastyczny obraz letniego wieczoru. Ten wers "niespełnienie drży misterią" to prawdziwa perełka. Dla mnie wiersz ma w sobie coś z impresjonizmu - te zmysłowe wrażenia. Śliczny!

@Jacek_Suchowicz Ta dama z Rozkoszy była mądra, wiedziała, że banan: Banan żółty, wesoły pan, na śniadanie świetny plan. Witaminy w sobie chowa, daje humor wciąż od nowa.

@Kamil Olszówka Jestem pod wrażeniem! Bardzo trafne zestawienia i klarowność myśli wywołuje refleksję nad rozwojem ludzkiej cywilizacji. Myślę, że jest jedno, co się nie zmieniło - człowiek pierwotny też grzebał swoich zmarłych i oddawał im cześć. Prawdopodobnie wierzył w życie pozagrobowe. Tekst - super!

@infelia Super, w Twoim stylu. Przypomniałaś, jak dobrze jest sięgnąć do albumów i pooglądać stare zdjęcia "Zdjęcia to latarnie magiczne wielkiej mocy, Rzucają blask na nasze noce i dni." Masz rację! Naprawdę świetny wiersz!

@viola arvensisDziękuję! Niedługo będziemy mogli założyć klub miłośników filozofa Seneki. :)))

@Starzec Wczoraj z mgłą się rozmyło, dziś i jutro – w dłoniach zaraz pył, czas igra z nami wesoło, a my w tej grze nie mamy sił.

@FaLcorNBardzo dziękuję! @Nata_KrukBardzo dziekuję! Nigdy nie wiem, co może zainspirować, bo mamy tyle różnych bodźców. Najbardziej życie, emocje, natura - czasami też literatura. :) @viola arvensisBardzo dziękuję!

@viola arvensisBardzo dziękuję! :)

@Wochen Pragniesz ciszy - ulgi, bo ona jest ważniejsza niż słowa. Bardzo mi się podoba.

@Migrena Pewnie masz rację. Napisałam tylko o korporacji z Twojego wiersza. A o pracy w jednej, chyba wyjątkowej, mam informacje z pierwszej ręki. :) Pozdrawiam.

@Nata_KrukŚwietne, obrazowe i wywołujące emocje. Aż poczułam ten chłód i krople deszczu. Nie wiem, dlaczego wcześniej przeoczyłam. :)))

@MIROSŁAW C. Wiersz niesie ze sobą atmosferę przemijania i melancholii, wiersz bardzo refleksyjny. Podoba mi się.

@MigrenaAleż beznadzieja w tej korporacji! Druzgocący obraz "człowieka w formacie A4". W wierszu czuć emocje - ukryte tuż pod skórą- złość, frustracja, smutek. Świetny, sugestywny wiersz z mocnymi obrazami i porównaniami: "czas spływa jak brudna woda", "resztki marzeń z majonezem", "ludzie w garniturach - ślepe ryby". Są niesamowite! Tak jak cały wiersz! Super!

@Leo Krzyszczyk-Podlaś To niezwykle delikatny i zmysłowy wiersz - jak gdyby język sam stał się strumieniem. Szczególnie piękne jest personifikowanie brzozy jako siostry - to nadaje drzewu bliskość i czułość. Piękny!

@viola arvensis Moja Droga, bo to Twoja zasługa - tak pięknie i mądrze piszesz, że tylko czytać i delektować się. :)

@Jacek_SuchowiczBardzo dziękuję! :) @PatixsonBardzo dziękuję! :)

@JWFOj zimne są te poranki sierpniowe, a haiku ładne. Ciekawe zdjęcie. :)

@Gerber Twój wiersz zatrzymuje. Nie daje przejść obojętnie, bo pokazuje, jak łatwo nam odsunąć od siebie cudzy ból i jak szybko usprawiedliwiamy ciszę własnych domów. W prostych słowach stawiasz przed nami kontrast: nasz „nadmiar zbędnego czasu” i ich „dogorywanie między zgliszczami”. To uderza jak cios.

@Alicja_Wysocka Napisałaś piękny melancholiczny i nostalgiczny wiersz - czuć w nim tęsknotę za kimś, kto może się zmienił lub oddalił, ale wierzysz w trwałość tego, co najważniejsze w drugim człowieku. Te metafory - "szelest skrzydeł złożonych na dnie szuflady", "goniąc króliczka odkrywam, że to czas biegnie" - to niezwykłe obrazy. Szczególnie podoba mi się obraz gry w zielone, gdy "liście już dawno opadły" - to pięknie oddaje próbę powrotu do czegoś, co już minęło. Super!

@MigrenaOczywiście, że wybaczam. Tylko się zainspirowałam jego niektórymi myślami. A sam filozof zaintrygował mnie już jakiś czas temu. Żył w XIX w, a zaczęli go łączyć z faszyzmem - i to mnie denerwowało. :))) Dziękuję i pozdrawiam. @Alicja_WysockaTo nie przypadek, to intuicja. :) @[email protected]@infeliaBardzo dziękuję!