Berenika97

@LeszczymWiem o tym. Sama czytam to, co jest aktualnie zamieszczane, bo rzeczywiście dużo jest tekstów. Dziś wrzucę część opowiadania napisanego na podstawie relacji kogoś z mojej rodziny. Piszę kronikę rodzinną, więc te moje opowiadania są właściwie "opowiadami wziętymi z życia".

@Nata_KrukBardzo dziękuję! Cieszę się, że wspomnienia bywają plasteliną do tworzenia, i że to się podoba. :) @LeszczymBardzo dziękuję! Może trochę prozy by się przydało, ale jakoś mi nie wychodzi. :)

@TylkoJestemOnaBardzo dziękuję! Rozumiem, co czujesz. @Nata_KrukBardzo dziękuję!

@MigrenaNo nie przesadzaj! Dziś mam dobry tylko humor. :)

@Alicja_WysockaDziękuję Alu! Czasami to zależy, komu składamy życzenia. Jak kochanemu - to porywa nas wena. :)💚 @Rafael Marius@TylkoJestemOna@Leszczym@Adam Zębala Piękne "dziękuję" za serduszka. 💚

@Marek.zak1Dziękuję za komentarz, ale może stwierdzenie Tatarkiewicza jest zbyt kategoryczne? 🤔 @Annna2Dziękuję! Pięknie to określiłaś. 💚 @MigrenaBardzo dziękuję! 💚 "Ależ bardzo proszę ! - przyniosę jeszcze kawę i czerwone jabłuszko" - to nie z Barei, ale z ...Bereniki. 🤭 @andrew Za ten promyk uśmiechu złocistego, ślę Ci serdeczne „dziękuję” z serca mego. 💛 Bardzo dziękuję! @Przytulia35Bardzo dziękuję! 💚 To, co piszesz — w sercu gra, więc w poezji talent masz.

@Migrena Zapachy - dużo by o nich pisać, już sam tytuł wprawił mnie w rozmarzenie, poczułam zapach dzieciństwa i domu, miłości i ogrodu. Ale wracając do tekstu, to masz niesamowity talent do budowania atmosfery i prowadzenia narracji. Bawi mnieTwój język - naturalny, żywy, pełen dosadnych określeń, ale jednocześnie poetycki w najlepszych momentach. Ten fragment o gwiazdach i dziewczynie z okolic czerwonego olbrzyma to czysta poezja wpleciona w prozę. A ta końcowa wizja postapokaliptyczna z Łajką - to genialne przejście od osobistej historii z perfumami do kosmicznej fantasmagorii jest śmiałe i bardzo udane. To ma w sobie coś, co sprawia, że chcę czytać dalej. Nie jeden by pisał o nutach i głębi Ty diabłu patelnią wybiłeś ząb z gęby Bo prawda nie w szkle lecz w gierkowskim torze I w Łajce, co warczy "A co .........!"

@Nata_KrukNosek na nosek - piękne wspomnienie, przyklejałam go też domownikom. :))

@DziadomirStaroświeckiA jednak "Nuż w bżuhu. Jednodńuwka futurystuw" nie przetrwał. Teraz futuryści działają na innej zasadzie. Luzik arbuzik - rel. :)

@UtratabezStratyPrzeczytałam, czekam na rozwój akcji. Taka drobnostka - W pierwszym zdaniu ostatniego akapitu powtórzyłeś "następnego dnia", trochę "zgrzytnęło", ale może tylko mnie. Pozdrawiam.

@andrew Pięknie i refleksyjnie o relacji z morzem jako świadkiem życia i przemijania.

@Alicja_Wysocka Choć gnębi zwątpienie, Czy słowa pasują, Twoje wiersze czytam Wspaniale smakują. Mają lekkość listków I trafność najczulszą, Więc pisz je „na oko”, Po prostu być muszą.

@Alicja_WysockaPięknie zakończyłaś. :) Bardzo dziękuję! Ja mam tak samo.

@Annna2 Ten wiersz to poetycki ukłon Annie German, podkreślający jej niezłomną postawę oraz osobistą tragedię. O Annie German, jej mennonickich i holendersko - niemieckich korzeniach i życiu, można by pisać bez końca. W Nowym Dworze Gdańskim odwiedziłam niewielkie Muzeum Żuławskie, w którym zebrano pamiątki po piosenkarce. W wierszu pięknie przedstawiłaś najważniejsze momenty jej życia. Bardzo podoba mi się metafora: "Eurydyki z wiatrem tańczące, co zabiera wszystko, by nic nie zostawić." Wydaje mi się, że jest to nie tylko nawiązanie do jej piosenki. To metafora ulotności życia i niemożności ucieczki przed śmiercią. Wiatr, który "zabiera wszystko, by nic nie zostawić", symbolizuje nieuchronność losu i jego siłę niszczącą. O Twoim wierszu można by dużo pisać, analizować, jest wspaniały. Każda jego część to niekończąca się opowieść o tej niezwykłej osobie, która "przekroczyła granicę, która przechodzi ludzkie pojęcie" za wcześnie. To bardzo piękny i wzruszający utwór.

@Maciek.J Nie wszystko, co leży w kartonie przeceny, jest martwe — czasami po prostu uśpione.

@Alicja_Wysocka Niezłe i ile daje możliwości. :) a myślisz że ja wiem jak sklecić te słowa jak zacząć od nowa gdy boli wciąż głowa

Życzę ci kochany: Rogalika złocistego Do herbaty o poranku Gdy rosa srebrzy trawniki Mglistych promieni Za oknem I w ogrodzie Koszyka jabłek Pachnących szczęściem Zerwanym o świcie Rubinowych zdarzeń I pod poduszką Kwiatów polnych z marzeń Strumienia co mieni się Topazem Gdy siedzisz Na ławce By wsłuchiwać się z zachwytem Jak szemrze i pluszcze Dotykając tęczy Letniego popołudnia Bez pośpiechu I opowieści przyjaciół o zmierzchu.

@infeliaMasz rację - mój jest mroczny, nie ma w nim nadziei. A Twój niesie nadzieje. Łączysz intymne doświadczenia ("tajemnice pocałunków i uścisków") z uniwersalnymi obrazami natury. Świetne metafory - "światło miękko tańczy z mrokiem", "kropla rosy drzemie, prawie chrapie". Piękna ta odpowiedź.

@infelia Zbudowałaś ciekawy wiersz o zmieniającej się atmosferze - od melancholijnego początku, przez obrazy przeszłości ukrytej w "kropli rosy", aż po nadzieję poranka. A życie, mimo swojej kruchości, wciąż rodzi "nowy taniec, nową pieśń". Bardzo ładny.

@Nata_KrukBardzo dziękuję! Może Anglik poczuł się wyróżniony? :))))

@Annna2Bardzo dziękuję! Dziecko urodziło się w piwnicy (bunkrze) i tam zmarło. @Jacek_SuchowiczBardzo dziękuję! Krucha linia to nie tylko front, to nadzieja że jutro dzieci będą się śmiały. @Rafael Marius@infelia@JWFBardzo dziękuję! Pozdrawiam.

Świat wstrzymał oddech a w piwnicy zaczęło się lato. Na dłoni zamiast zabawki — pierwszy oddech. Światło świecy odcina cień matki od cienia gruzu. Pierwszy krzyk rozrywa powietrze, które pachnie pyłem. W ciemności pulsuje światło, jeszcze nie wie, że jest kruche. Dostaje od Boga betonową linię życia.

@Corleone 11 Ten tekst to ciekawy eksperyment literacki. Najbardziej intrygującym elementem jest koncepcja "dusz" zamieszkujących ciała - "ojcodusza", "synodusza". Daje to tekstowi metafizyczny wymiar. Dialog jest żywy i przekonująco oddaje napięcie między pokoleniami, czuć tę atmosferę. Ciekawe jest też powolne odkrywanie, że syn wie więcej, niż przypuszczał ojciec. Tym razem muszę też napisać o tym, co mi nie pasuje. Czytam szybko, czasami udaje mi się czytać ze zrozumieniem. Ale w Twoim opowiadaniu musiałam się zatrzymywać i powtórnie czytać niektóre zdania od początku. Te zdania, które są przesadnie rozwlekłe, np."Stojąca tuż obok w synowskim ciele doświadczona dusza - równie doświadczona jak ojcowska". Poza tym fraza ""dusza zajmująca ciało biologicznie starsze" jest powtarzana. Tekst jest (jak się domyślam) fragmentem większej opowieści. Może warto by było trochę uprościć styl? Pozdrawiam.

@Maciek.JChciałam napisać,ale wyszło mi niezgrabnie: Nie niszczę pajęczyn, gdy widzę je rano w rogu pod sufitem - błyszczą rosą, każda nitka tkana cierpliwie i z planem, geometrią piękną, co serce unosi. Wiem, że to jak wiersz - długo powstawał, każde słowo ważne, każda zwrotka w miejscu, pająk-poeta nocą nad dziełem czuwał, by schwytać nie muchy, lecz cząstkę szczęścia. Uszanuję pracę, co w mroku powstała, pajęczą poezję w porannym świetle, bo każda pajęczyna ma duszę artysty i prawo do życia w tym wspólnym świecie.

@Agnieszka Charzyńska Koniu drogi, twój rodowód wspaniały, lecz zebra mądra w prostej swej odpowiedzi. Prawdę odkryła, że wolność dzika cenniejsza od sławy, niż służba ludziom.