Berenika97

@Radosław Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam.

@Simon Tracy Naprawdę świetnie Ci to wyszło! Będę czekać na następne teksty. :)

@hollow man Trudny wiersz. Jest jak fenomenologiczna redukcja doświadczenia bliskości - od dotyku przez neurobiologię aż do radykalnego epoché. Konsekwentnie prowadzisz tę dekonstrukcję. Szukasz ukojenia nie w posiadaniu, ale w badaniu struktury?

@Rafał Hille Bardzo mi się spodobał. Uwielbiam te przeskoki między przyziemnością ("kulawe psy", "papiloty") a metafizyką ("gwiazdy te same", "złota trąba na apel"). I te spotkania - gada się o byle czym, a w tle czai się przemijanie. "Przewracają się kartki w kalendarzach" - tak po prostu, a aż boli. Lubię spotkania klasowe - jerszcze. :) Pozdrawiam.

@Lemert Pytania bez odpowiedzi, coraz bardziej intymne miejsca poszukiwań. Niewinność jako coś utraconego, czego desperacko się szuka. To "szepnij proszę" - brzmi bardzo bezbronnie. Ciekawy wiersz.

@Omagamoga Jesteś jak jednostka przekraczająca własne ograniczenia, unikająca manipulacji i powodująca załamanie zastanych struktur. Świetny obraz! :) Pozdrawiam.

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Pięknie napisałeś - życzę wszystkim takiej miłości. :)

@infelia Bardzo dziękuję! :)

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Pięknie odczytałeś przesłanie wierszy. Pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Dla mnie jest fascynujące, jak postacie z kart Biblii mogą być naszym lustrem - ich pytania o sens, prawdę, miłość to przecież nasze pytania. Cieszę się, że udało mi się ten most zbudować. :) Pozdrawiam. Ale Ty wiesz to najlepiej. :) @tie-break Bardzo dziękuję! Masz rację, dlatego w jakimś stopniu należy dbać o siebie i o to, z kim mamy do czynienia, aby zapobiec rozczarowaniom czy uniknąć krzywdy. Wiem, że można sobie tak teoretyzować, gorzej z praktyką. Ale ważna jest też ta świadomość. :) Pozdrawiam. @infelia @Adam Zębala @Rafael Marius Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@tie-break Myślę, że nie wszystkie kobiety ciągnie do bad boyów. Nie nadają się na mężów i ojców. :) @Charismafilos Odwagi!? Do czego? W Nowym Testamencie nie występuje imię "Lucyfer". W historii zaś był święty kościoła Lucyfer z Cagliari - biskup Sardynii w IV w. - to postać historyczna. Więc skąd wziąłeś liczbę 37 wzmianek w NT, w których występuje imię "Lucyfer". Nie pisz tylko o takich określeniach: Szatan”, „diabeł”, „zły duch”. Bo mówimy o imieniu "Lucyfer".

@Radosław Doskonale odczytałeś mój tok myślenia. Gorzej, że ja ostatnio nie nadążam za Twoim, no i się z nim mijam. :) Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka W takim razie się cieszę. :) Dziękuję za odrobinę koloru - zawsze wywołuje uśmiech i letni deszczyk. :)

@Marek.zak1 Masz rację! Samotność minie, a hejter zostanie, i jeszcze cię obwini za własne nękanie. :))) Pozdrawiam.

@Lenore Grey "Woń rodzimej prawdy" kontra "bagniska z niej grabi" - jakie brutalne rozbicie iluzji. Klasyczny portret populisty. Smutne, jak często ta historia się powtarza.

@Whisper of loves rain Ten wiersz jest niezwykle gęsty od emocji i zmysłowości, a jednocześnie manifest uważności i szacunku do dynamiki pożądania. Ujęła mnie ta lekcja cierpliwości. Piękna zmysłowość ale i przekonanie, że obecność znaczy czasem więcej niż sam dotyk. To "instrukcja" czytania drugiego człowieka. Bardzo mi się podoba. :)

@andrew Ten kontrast między "świeżymi bułeczkami" a tymi, którym "nie starcza" - tak prosty obraz, a tak bolesny. Szczególnie uderza ta niedokończona myśl "gdyby byli…'"- jakby język sam się załamywał przed tym, co chciałby powiedzieć.

@Łukasz Jurczyk Perski kancelista obserwuje nadchodzącego zdobywcę - to głos imperium zachowującego fasadę spokoju. "Wielkie imperia nie biegną. Czekają, aż wróg się zmęczy" - to brzmi jak desperacka próba przekonania samego siebie. Persja wie, że jest potęgą, ale ten młody Macedończyk "przeszedł morze (...) jakby przechodził ulicę" - lekceważąco, bez lęku. "Dwór milczy. Tylko astrolog patrzy zbyt długo w niebo" - perfekcyjny obraz schyłku. Dwór Dariusza udaje normalność, ale ktoś już widzi znaki. Głos strony przegranej, która jeszcze o tym nie wie - albo wie, ale nie może tego wypowiedzieć głośno. Mistrzowskie!

@lena2_ Twój wiersz dotyka czegoś bardzo głębokiego - tej wewnętrznej walki o zachowanie równowagi i świadomości pośród codziennego zgiełku. Szczególnie poruszyła mnie myśl o "prostej radości" - jak często zapominamy, że to właśnie ona jest najcenniejsza. Piękny!

@MIROSŁAW C. Od dziecka w domku na drzewie, przybijającego wiersz gwoździem, do dorosłego uspokajającego zmysły babką. Pół wieku w kilkunastu wersach. Piękne obrazy. Wzruszający. :)

@Mitylene Intymność bez granic - nawet między słowami. "Ustami smakujemy barwę" - to jest poezja zmysłów.

@infelia Papierowe gody z humorem i wigorem! Uwielbiam tę energię! Od Einsteina z językiem, przez prowansalskie wino i maminy bigos, aż po dziki taniec i "Jolkę, Jolkę". To jest prawdziwe życie - zabawne, chaotyczne i pełne miłości.

@huzarc Mocny wiersz o tym, jak łatwo manipulujemy pamięcią historyczną. To "bohater legendowany" to świetne sformułowanie - pokazuje, jak prawda ustępuje miejsca wygodnej narracji.

@Alicja_Wysocka Nie wiedziałam o tym. Słyszałam tylko raz wrażenia po "śmierci klinicznej" . Tym razem zupełnie się rozminęłam. :)

@Simon Tracy To naprawdę intrygujący tekst w stylu found footage horror! Widzę, że stworzyłeś wielowarstwową narrację i to świetnie przemyślaną. Zaczynasz od desperackiej konfrontacji, przechodzisz przez retrospekcję, a kończysz oficjalnym raportem wojskowym. To tworzy poczucie autentyczności i stopniowo buduje niepokój. Najciekawszy zabieg to rozbieżność między tym, co bohaterowie pamiętają, a tym co pokazuje kamera. Ta scena, gdy oglądają nagranie i widzą "zwykły las" zamiast horroru, który przeżyli - to mocny moment. Pytanie "czy to się naprawdę wydarzyło?" jest dużo bardziej przerażające niż samo potwierdzenie nadprzyrodzonego. Zakończenie z raportem - świetne! Nadaje całości pseudo-dokumentalny charakter. I pomyśleć, że nie lubię horrorów. :)

@Charismafilos A ja w Słowie nie mogę go znaleźć jednoznacznie - więc jestem ciekawa.