Łukasz Jurczyk

@Berenika97 Maluj sobie sny. Ja wolę krew w pucharze, byle była cudza. Gdy sakwa pusta, marzenia są jak dym – tylko szczypią w oczy. To nie takie proste. Aż się spociłem :)

@Berenika97 Pył to tylko brud. Zmyję go winem wieczorem, jeśli mi zapłacą.

@Berenika97 Świetne!!! Ten sam odcień. Tylko pieśni robią różnicę.

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Epizod wziąłem z Arriana. Podobno Aleksander czytając ten napis stwierdził, że równie dobrze mógłby być wyryty na grobie zwierzęcia :) Rdza ma cierpliwość. Wygrywa bez bitwy. Pozdrawiam serdecznie

@Christine Bardzo dziękuję!!! Śliczne miniaturki!! Bardzo adekwatne :) Nie mur pęka. Najpierw kruszy się człowiek. Woda nie jest wodą dopóki jej nie zabraknie. Prawda o ludziach? Sprawdź ich bez chleba. Pytasz o sny? Śnię studnię. Zawsze pustą. Pozdrawiam serdecznie :)

42. Grób Sardanapala (narrator: hypaspista) 1. Na kamieniu napis — jakby ktoś śmiał się z naszych marszów. 2. „Jedz, pij, baw się — reszta nie warta nawet tego”. 3. Tylko tyle, królu? Kilka słów na głazie, by opisać człowieka? 4. Kto to wyrzekł? Mądrość i strach mają wspólne echo. 5. Łatwo podsumować, gdy droga już za tobą. 6. Zrozumienie przychodzi zawsze wtedy, gdy zęby już wypadły. 7. Jedna ścieżka. Dla mędrca i dla głupca. Obaj dojdą do nocy. 8. A jednak te słowa idą za mną w marszu jak niechciany cień. cdn.

@Berenika97 To co zaczyna się jak intymny liryk o bliskości, która koi lęk, w połowie gwałtownie skręca w stronę niemal gotyckiego nihilizmu. Nie dajesz nadziei na poranek :) Bardzo nastrojowy wiersz!!! Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za jak zwykle świetny komentarz :) Śmierć Memnona położyła w zasadzie kres ofensywie floty perskiej na Morzu Egejskim. Zaś w samej Salmakidzie zanim pękną mury zaczynają pękać ludzie, jak bardzo często, gdy nie widać odsieczy i jak tytułowa nadzieja umiera. Pozdrawiam

41. Salmakida – Gdy umiera nadzieja (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Przyszła nowina — Memnon nie żyje. Nikt nie spytał jak. 2. Jedni modlili się, drudzy odmierzali wodę. Tak wygląda żałoba. 3. Ziarno w spichlerzu czerniało. Nadzieja też lubi pleśnieć. 4. Kiedy szczury przestają się bać, ty zaczynasz. 5. Bez wiary każdy szuka winy w cudzych oczach. 6. Już nie razem — tylko obok. To też rodzaj końca. 7. Braterstwo broni pęka szybciej niż gliniane dzbany. 8. Na murach cisza. Tylko gwiazdy liczą nas jak trupy. cdn.

@Berenika97 Piękny kosmiczny manifest wolności, choćby na peryferiach!! Odarty z imion. Jesteś po prostu bryłą wolną od luster. Cisza nie kłamie. Bo nic nie ma do dania. Oprócz spokoju. Pozdrawiam

@Berenika97 Przypomnę światu o tym popiele :)

@Berenika97 No cóż, hubris mu nie brakowało. A może spłonął od ognia, który w nim się cały czas palił.

@Berenika97 Jakby te przysłowie powstało specjalnie o nim :)

@Berenika97 Tak, to Ty masz rację :))) Aleksander zapomniał o jednym: Bogowie słuchają, obiecają więcej niż dadzą. :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Wybór do poematu wersji epizodu pomiędzy cięciem miecza a gmeraniem przy dyszlu był raczej oczywisty :) Trzeba przyznać, że Aleksandrowi nigdy nie brakowało pewności siebie, charakterystyczne dla ludzi, których bogowie kochają za bardzo :) Pozdrawiam

@Christine To bardzo cenna umiejętność. Gdy poezja rozświetla barwy życia :)

@Christine Zamiast pełnych goryczy wersów ulepiłaś coś optymistycznego. To naprawę fajne :)

@Christine Piękne!!

@Christine Serdecznie dziękuję!!! Dobro i zło — dwa profile jednego kamienia. Widziałem łaskę. Widziałem jej bliźniaka. Nie pytam już, która twarz prawdziwa. Obie patrzą. Najciszej boli chwila, gdy widzisz własną maskę. Pozdrawiam:)

@Christine Bardzo dziękuję!!! Gdyby się nie udało Aleksandrowi, to zapewne byśmy o tym się nie dowiedzieli :) Lubiłem tę historię. Jeszcze nie wiedziałem, że kłamie. Rozcinałem węzły. Wracały nocą. Każdy dzień zostawia cienką nitkę. Nie szukaj miecza. Tu nie ma co ciąć. Pozdrawiam:)

40. Węzeł gordyjski (narrator: hypaspista) 1. Jedno cięcie. Tak łatwo rozdzielić to, co nas wiąże. 2. Ilu z nas chciało tak przeciąć swoje losy, a nie potrafiło. 3. Gdyby miłość, żal i pamięć też miały włókna. 4. Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre — na czas. 5. Nie szukał drogi — sam nią był. Zrozumiałem to później. 6. Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał. 7. Od tej chwili świat wydawał się prostszy. Na krótko. 8. Mówią, że węzeł wiązał los Azji. A kto zwiąże nas? cdn.

@Berenika97 Niebezpiecznie przyjemny potrafi być moment, w którym przestaje nam zależeć. Zamiast dramatycznego krzyku, mamy tu „gładką kostkę” lodu pod językiem, która znieczula ból i zarazem odbiera smak światu. Świetnie uchwyciłaś ten stan, gdzie lęk przed końcem zostaje zastąpiony przez estetyczny, biały spokój. Bardzo mi się podoba! Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!! Chciałem przedstawić próbę wzajemnego zrozumienia dwóch ludzi z odmiennych kultur w tej klaustrofobicznej atmosferze oblężonej twierdzy. Pozdrawiam

39. Salmakida - Dwie maski jednego boga (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Dni jak muchy. Słońce zjada resztki naszej cierpliwości. 2. Z nudów uczysz się gadać z Persem — albo z kamieniami. 3. W jego religii ciemność ma imię. W naszej — tylko chłód. 4. Wierzy, że ogień zbawia. Ja widziałem, jak pali wioski. 5. Dobro, zło — dwie maski tego samego boga. 6. Czasem śmieje się, gdy mówię, że dusza to tylko cień. 7. Gdy wybuchło niebo, patrzył w ogień bez strachu. 8. Został po nim łuk, którego nie umiem napiąć. cdn.

@Berenika97 Świetnie napisana scena nieudanej randki. Zwykła prozaiczna sytuacja, ale pięknie namalowana. Nie licz godzin. Cień na zegarku nie ociepli dłoni. Niebo już pękło. Teraz czas na świt, który cię obmyje. Sukienka wciąż piękna. Jutro założysz ją dla samej siebie. Pozdrawiam