Łukasz Jurczyk

92. Król bez królestwa (narrator: hypaspista) 1. A jednak ruszamy — poza granice sił, za cieniem Dariusza. 2. Gonić człowieka łatwo. Gonić widmo trudniej. 3. Bogowie lubią ludzi, którzy biegną mimo wszystko. 4. Nocą koń pada, a my pijemy z kałuż i śladów. 5. Na końcu świata smak błota jest taki sam. 6. Wieści o zdradzie. Król Azji stał się więźniem własnych ludzi. 7. Pościg przyspiesza. Nawet pył trudno dogonić. 8. Widziałem go z daleka — Persja mieściła się na jednym wozie. 9. Nie królewski orszak, lecz stado umierających. 10. W środku — Dariusz, z ustami pełnymi krwi i pyłu. 11. Podobno błagał o wodę. Nie słyszałem. 12. Ktoś zasłonił go płaszcze­m — ostatni dar od losu. 13. Mówią, że gdy Aleksander przybył zapłakał. Może. Nie widziałem łez. 14. Zanim odszedł, nakazał pogrzeb jak dla brata. 15. Braterstwo z martwym nic nie kosztuje. 16. Tak kończy się władza — w kurzu, który nie zna imion. cdn.

@Berenika97 To nieistotny epizod dla samej historii, ale dla poszczególnych żołnierzy musiał być to potężny dylemat :)

@Nata_Kruk Kiedy zabierają nam nasze łąki, zegarmistrz staje się bezsilny.

@Berenika97 Maska zbyt ciasna. Uśmiech udaje, że żyjesz, gdy w środku ucieka tlen. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Zbliżający się koniec Dariusza był typowy dla wszystkich upadków władców absolutnych. Musisz sam rozliczyć się z losem, nikt już na końcu nie poda ci ręki. Król ma tysiąc ludzi. Coraz mniej wierzy w ich tysiąc serc. Pozdrawiam

91. Granice, które nosimy w sobie (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Uciekamy w ciszy. Cóż powiedzieć, gdy świat nie słucha? 2. Dwór się kruszy — tak działa natura: słabe łamie się pierwsze. 3. Gdy wiara w wodza gaśnie, każdy szuka światła, gdziekolwiek jest. 4. Jedni wybierają nowych panów. Inni nowych bogów. 5. To, co się rozpada, rozpadało się już dawno — my tylko patrzymy. 6. Najemnik zna granice. Najpierw rozpoznaje je w sobie, potem na mapie. 7. Lojalność jest drogą. Idę nią, póki nie przecina jej przepaść. 8. Nie zdradzam, ale i nie zginę za to, co już umarło. cdn.

@Poet Ka Możesz tam wrócić, możesz nawet usiąść na tej samej sofie, ale kurz na twoich butach będzie już inny ...

@Poet Ka Bardzo dziękuję !!! Serca z żelaza też rdzewieją :) @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! W Ekbatanie Aleksander zwolnił wojska sojusznicze do domu, równocześnie oferując chętnym do pozostania bardzo wysoki żołd czym wielu skusił. Macedończycy takiej oferty nie dostali, zapewne ku ich niezadowoleniu :) O bucie w Opis oczywiście także będzie :) Król był hojny. Zwłaszcza cudzymi marzeniami. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Fajnie, że coś zostaje na dłużej ...

@Berenika97 Zegara nie oszukasz. Lecz możesz udawać dziś, że wieczność to wy. Pozdrawiam

90. Starzy młodzieńcy (narrator: Agrianin) 1. Król dał wybór — a to trudniejsze niż rozkaz. 2. Nikt nie nauczył żołnierza odpowiadać samemu sobie. 3. Patrzyliśmy na tych, co odchodzą — i widzieliśmy siebie. 4. Podniosłem włócznię. Bo w ciszy nie umiem spać. 5. Zatrzymać się znaczy usłyszeć wszystko, co zgubiliśmy. 6. Kochał nas chyba tak, jak wojownik kocha swój stary nóż. 7. Dom karmi serce. Żołd karmi wszystko inne. 8. Zostaliśmy — starzy młodzieńcy z sercami jak żelazo. cdn.

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Ale co zrobić, gdy sam nauczyciel jest zagubiony? :) Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Persepolis - niczym ofiara całopalna. Bo po co niszczyć własny już pałac? Nazywali to sprawiedliwością. Ogień nie zna takiego słowa. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Utwór o wstrzemięźliwości sumienia. Lekcja pokory wobec własnych, kategorycznych sądów.

@Christine Bardzo dziękuję !!! Jedna znała głód. Druga znała pałace. Obie strach.

@Berenika97 Ewa w tym kontekście też mi przyszła do głowy :) Inne kultury, a kobieta i tak ściąga nieszczęścia :)

@Berenika97 Słodki smak. Głupiec szuka w tym wad, Mądry pije do dna. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!! Zemsta jest słowem, którym ludzie przykrywają własne pragnienia. Pozdrawiam @Christine Bardzo dziękuję !!! Płomień nie odróżnia świątyni od stajni ani króla od psa. Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!! U Diodora prowydorką spalenia Persepolis była hetera Tais z Aten. Jeżeli tak, to tylko podziwiać jej oddanie ojczyźnie :) Wielki Aleksander. Podbił cały świat, by ogrzać sobie dłonie. Pozdrawiam

89. Płomień i pieczęć (narrator: perski kancelista) 1. Zgliszcza mówią więcej niż nasze kroniki. 2. Ogień był trzeźwy, choć wszyscy byli pijani. 3. Zrabowano świątynie, ale bogowie nie krzyczeli. 4. Pieczęć — ostatnia rzecz, która wierzy w Szachinszacha. 5. Już nic nie trzeba dodawać — świat zrozumiał. 6. Znów zbudują. Znów uwierzą. Znów spalą. 7. Uczyłem syna pisać. Powiedział: „Po co? Świat i tak się zmienia”. 8. Mądrość młodych — krótsza niż wiersz. cdn.

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Dołączanie tubylców do kręgu administracji rodzącego się imperium Aleksandra, podobnie jak do formacji wojskowych, jest w źródłach dobrze poświadczone. Rodziło to widoczne napięcia pomiędzy nimi (tj. Macedończykami i Persami), co też wynika ze źródeł historycznych. Natomiast żaden historyk nie pochylił się nad tym, jak mogło być to odbierane na najniższym szczeblu - mieszkanek taboru, które nagle musiały dzielić przestrzeń, zarobek i lojalność żołnierzy z perskimi kobietami, które miały przewagę „egzotycznego luksusu”. Pozwoliłem sobie wypełnić tę lukę :) Bóg zszywa szmaty, myśli, że z dwóch różnych nędz stworzy czysty jedwab. Pozdrawiam

88. Ogień Persepolis (narrator: hypaspista) 1. Zaczęło się od żartów. Potem wino, potem ogień. 2. Runęły kolumny. Mówią — za Ateny. A przecież nikt nie pamięta. 3. Zemsta dla kogo? Ci, co zginęli, nie widzą płomieni. 4. Ogień oczyszcza — tak mówią ci, którzy sami nie płoną. 5. Na popiele deptają tanecznym krokiem. Święto zwycięzców. 6. Dym przesłania gwiazdy. Może bogowie też wstydzą się patrzeć. 7. Tyle krwi, by ktoś mógł wznieść toast za zwycięstwo. 8. Tak kończy się zemsta — i zaczyna pustka. cdn.

@Berenika97 Nóż uderza w dno. Wydrapie z nas resztki dnia. Czysty, pusty plac. Pozdrawiam

87. Naczynia, które nie pękają (narrator: markietanka) 1. Złoto w oczach, miód w głosie — i jad pod językiem. 2. Ich biodra mówią więcej niż nasze słowa. I chłopcy słuchają. 3. Mówią, że wierne. To znaczy — zawsze komuś innemu. 4. Zawsze czyste. Jak dzbany, które nigdy nie pękają. 5. Niech mówią, że młode. Ale to moje dłonie goją blizny. 6. Zasypiają z nimi, ale krzyczą w nocy moje imię. 7. Każda z nich zna cenę ciała. Nie każda duszy. 8. Nie boję się młodości. Ona też kiedyś zardzewieje. cdn.

@Berenika97 Jesteśmy postaciami z Bruegla, uwięzionymi w garniturach i zmuszonymi do tańca, który dyktuje nam system :) Sztuczny, wieczny ruch. Choćbyś biegł ze wszystkich sił, nie opuścisz ram. Pozdrawiam

@Christine Bardzo dziękuję !!! Nie pytaj o sprawiedliwość. Nawet bogowie omijają to słowo.

@Christine Bardzo dziękuję !!! Właśnie tak ją chciałem ująć. Rozgoryczoną, ale nie złamaną. Dziecko przy piersi. Kobieta przy ogniu. Tak powstają twierdze.

@Christine Bardzo dziękuję !!! Imperia nie mają sumienia, mają tylko apetyt. Ślepe szczenięta. Wiedzą, jak milczeć w nocy, gdy dorośli krzyczą.