Łukasz Jurczyk

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Rola propagandy myślę, że była istotna, nawet w czasach analogowych :) Na tablicach triumf. Na drogach ucieczka. Słowa były miękkie. Porażka lubi inne imiona. Pozdrawiam @Nata_Kruk Przed Dariuszem jeszcze jedno takie zwycięstwo :) Pozdrawiam

48. Wolni od wszystkiego (narrator: kancelista perski) 1. Zwycięstwo wielkie. Tak wielkie, że król nie chce się nim chwalić. 2. Zbyt ciche kroki posłów. Zła nowina nie potrzebuje krzyku. 3. „Dzielni do końca”. Płacz wdów w Persepolis brzmi jednak inaczej. 4. „Szachinszach zbiera siły”. W rzeczywistości zbiera tylko resztki życia. 5. Wiatr niesie piasek. Zwiastun rzeźbiarza, co skruszy nasz tron. 6. Piszemy o słońcu. Ubieramy kłamstwo w jedwabne strofy. 7. Dźwięk lutni jak modlitwa. Bo na słowa bogowie dawno ogłuchli. 8. Jeszcze jedno zwycięstwo takie jak to — i będziemy wolni od wszystkiego. cdn.

@Berenika97 Dla mnie jest to wiersz o tym, jak brak nadziei zniekształca perspektywę spojrzenia na otaczający świat. Małe, wielkie dramaty obok nas. Nadzieja odchodzi. Świat zostaje bez ozdób. Najdziwniejsze — życie obok toczy tak samo. Pozdrawiam

@Nata_Kruk Babcie są zawsze takie same. A dzieciak zawsze za głupi by to docenić. Pozdrawiam

@Nata_Kruk W sumie... :)

@Nata_Kruk Dziękuję, ale myślę, że "potomni" takiej potrzeby mieć nie będą :) Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Cena wysoka, zapalił świat, który płonął długo po jego śmierci. Ale przyznać mu trzeba, że się nie oszczędzał, zawsze w pierwszym szeregu. Pędził naprzód. My za jego cieniem. Wtedy krzyczeliśmy. Teraz ciszej myślę. Czas przykrył pamięć jak piasek stare ślady. Pozdrawiam

47. Nad rzeką Pinaros (narrator: hypaspista) 1. W snach wraca rzeka. Po drugiej stronie czeka król Azji. 2. Aleksander rusza. Jak ogień po suchym lesie. 3. Za nim śmierć idzie grzecznie, jak sługa. 4. Cicha towarzyszka. Nie musi krzyczeć - wystarczy, że dotknie. 5. Falanga za królem. Ziemia jęczy, bo zna ten ciężar. 6. Tarcz tysiące — jedno serce, bez serca. 7. Nie myśl. Wtedy włócznia sama trafia. 8. Krew z rzeką miesza się. Nie ma znaczenia, która cieplejsza. 9. Padali pod nami. W błocie już nie było twarzy. 10. Wyciągnąłem hetajra*. Żył. Potem umarł. 11. Nie wiem, czyja ręka mnie ocaliła. Może moja. 12. Ktoś błagał w naszym języku. Przeklęte echo. 13. Dariusz ucieka. Nie wstyd, gdy wstyd ma koronę. 14. Walka milknie dopiero, gdy braknie sił krzyczeć. 15. Zmrok spływa z gór. Widma szukają swoich sandałów, a może duszy. 16. Niech wstanie dzień, żebym wiedział, że żyję. *Hetajrowie - ciężkozbrojna kawaleria macedońska. cdn.

@Berenika97 Piszesz, jak samotność jest oswajana rytuałami. Może jest to sposób na nią? Ale czy sama pamięć o poprzednim życiu może zastąpi życie po stracie? Świetnie oddajesz melancholijny wydźwięk utworu. Wynosisz śmieci. Dowody, że wciąż żyjesz. Ukradkiem, w mroku. Kroki na schodach. Echo kłamie najgorzej. Nic tam nie idzie. Pozdrawiam

@Christine Argiwczyk śmiał się głośno. Zawsze najgłośniej śmieją się młodzi. Spartanin miał tarczę jak mur. Po prostu stał i czekał, aż świat go rozdepcze. Tebańczyk mówił o honorze. Teraz milczy głęboko, karmiąc obce mrówki. Leżą tam wszyscy. W jednym, wspólnym błocie.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Historia uczy, tylko my się nie uczymy :) W noc przed bitwą każdy lud ma własny język modlitwy. Królewskie dary. Stosy spalonego mięsa. A bogowie wciąż głodni. Dariusz dał sto jagniąt. Ja dałem garść jęczmienia. Obaj straciliśmy świat. Pozdrawiam serdecznie :)

@Nata_Kruk Swojska ta ziemia. Przyjmie ptaki i popiół. Wszystko jej jedno. Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję za jak zwykle świetne podsumowanie! Ta część to wstęp wyroczni/chóru do bitwy pod Issos, która będzie w kolejnym fragmencie. Pozdrawiam @Nata_Kruk Dziękuję!! Dalej... też będzie fajnie :) Pozdrawiam

46. Król wojny i król królów 1. Świat się zwęża do doliny, której nikt nie znał. 2. Zbyt wiele sztandarów. Za mało miejsca dla dwóch słońc. 3. Król królów modli się, król wojny ostrzy miecz. 4. Dariusz zwołał narody. Będą gnić ramię w ramię, choć się nie znali. 5. Grecy po obu stronach. Zawsze znajdą powód, by zabić brata. 6. Bogowie milczą. Zbyt wielu ludzi mówi za nich. 7. Dwóch królów wierzy w przeznaczenie — każdy w swoje. 8. Wróżby różne, ale krew zawsze ma ten sam kolor. cdn.

@Berenika97 Wyspy szczęśliwe, czy Hyperborea - odwieczne imaginacje człowieka o raju na ziemi. Tyle lat minęło i jeszcze go nie znaleźliśmy :) Piękny temat i jeszcze piękniejszy wiersz. Nie wierz żeglarzom. Najpiękniejszy brzeg to ten pod stopami. Pozdrawiam

@Christine Granica cienka — między kłamstwem a nadzieją.

@Christine Bardzo dziękuję!!! Z tymi despotami masz pełną rację. Tylko, że mamy kilka tysięcy lat więcej doświadczenia w tym zakresie :) Choć pewnie i Dariusz miałby coś do powiedzenia na swoje usprawiedliwienie :) Prawda ma swój czas. On przyniósł ją wtedy, gdy potrzebowaliśmy wiary. Pozdrawiam

@vioara stelelor Szczyty kłamią. Zawsze mówią: „to już”, a znaczą „dalej” :)

@Berenika97 Król to jest słońce. Grek chciał je przyćmić cieniem, więc musiał zgasnąć. @vioara stelelor Bardzo dziękuję!!! Cieszę się, że znajdujesz dla siebie coś ciekawego w poemacie. W tej części osobiście lubię najbardziej 8 :) Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! A więc znasz tą historię. Cóż żal króla królów był trochę spóźniony :) Prawda to ostry nóż. Nie chwytaj za ostrze.

@Berenika97 Szukasz nieśmiertelności? Znajdziesz tylko kości, które wybieli słońce.

@Berenika97 Ten wiersz to chłodna, niemal kliniczna analiza relacji, która nigdy nie przekroczyła progu realności. I chyba o zmęczeniu byciem jedynym elementem, któremu w danej relacji/związku naprawdę zależy. Pięknie napisane!!! To nie jest człowiek. To tylko powidok snu. Nie marnuj ognia. Zimne ognisko. Choćbyś dmuchała wieki. Nie da ci żaru. Pozdrawiam

45. Charidemos* – O kilka słów za daleko (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza) 1. Mówią, że Persja szanuje mądrość. Może. Ale nie cierpliwość. 2. Powiedział królowi to, czego wszyscy bali się choćby pomyśleć. 3. Mówił o klęskach — o tym, co wisi nad nami jak cisza przed ciosem. 4. Wyliczał błędy, jakby dotykał struny napiętej przez los. 5. Nie obraził króla — tylko odarł go ze złudzeń, a to gorsze. 6. Władcy nienawidzą luster — a on postawił je na środku sali. 7. Śmierć jego była szybka — bo przeznaczenie nie lubi marnować czasu. 8. Nikt nie zaprotestował — tchórzostwo też jest formą rozsądku. *Charidemos - ateński najemnik, następca Memnona z Rodos. cdn.

@Christine Cofnąć się o krok... To taniec, nie bitwa, mój smutny przyjacielu :)

@Christine Bardzo dziękuję!!! Najłatwiejsza bitwa — ta, którą ktoś już przegrał. Nie bali się śmierci. Bali się, że zostali sami. Zwycięstwo bywa podarunkiem od cudzej rozpaczy. Pozdrawiam @Berenika97 Znam to, Persie. Mój dom to tabor w marszu, twój – dym na wietrze.