Robert Witold Gorzkowski

Swoją drogą nie masz litości dla aktorów, moim zdaniem tylko Ewa Demarczyk by podołała - fantastycznie ślizgasz się po dykcji jestem zachwycony jak lekko a zarazem trudno się to czyta w sensie recytuje.

@Berenika97 mnie trudno jest wiele rzeczy pojąć i wtedy pozostaje wiara dziecka nie analizuję a przyjmuję z wiarą.

@tie-break a mnie się bardzo podoba te gazele nad wodopojem płochliwe i piękne zwierzęta wprowadzają u mnie spokój i powodują jak u źródła przejrzystość przekazu - pięknie.

@Wochen piękna poezja cieszę się że zajrzałem.

@KOBIETA zmieniłem czy jest lepiej?

@Marek.zak1 tak też brakuje mi wierszy Jacka. @Berenika97 dziękuję Bereniko.

@Waldemar_Talar_Talar prawdziwie napisane

@huzarc niestety i ja też szyję worek tylko dla siebie już dawno wycofałem się z życia politycznego. Nie oglądam telewizji ani nie słucham radia nieraz coś z internetu wpadnie. Będę więc wszystkim zaskoczony.

@Wakss wiem o czym piszesz co prawda ja tylko przeziębiony ale trzeci dzień jestem na antybiotyku i głowa mało mi nie odpadnie od kaszlu i zasmarkania. Świetny wiersz przynajmniej dla mnie.

@Annna2 :)) dzięki

@huzarc na dworzu coraz zimniej, więc coś na ocieplenie klimatu.

Czas ponad rozedrganie ponad orzeźwienie rzeka gładzi rozpalone ciała wynurzając pęcherzyki powietrza. Oblepiają twoją skórę pokutnie posępnie a ja ponad wszystko unoszę w palcach twoje ciało w ten rozgrzany sierpniowy poranek. Nosisz moją bluzę ciepło poranka otula twoje imię otaczasz się pięknem ale to one w niej wyglądają. Na mokrym czarnym materiale jak odcisk dziecka spragnionego pokarmu jak krople zimy zwilżają spiechrzchłe usta ten co widział nigdy nie zapomni. Uniesie wspomnienie głęboko zazdrośnie tłumnie aż do szału aż do wariactwa ukojenia światłem. Twój oddech sprawia że słodycz którą znałem nie niesie już takiej rozkoszy tej co na zgubę jak wyuzdanie pali. A ruchy jak gwiazd wybuchy z ich eksplozją na podniebieniu na strzelistym firmamencie tak niebieskim jak oczu twoich śnienie. W ich wnętrzu płonę a na powrót z tej otchłani z blaskiem odsinieję.

@Annna2 Aniu wzruszyłaś tak pięknie piszesz o swojej miłości do mamy. Nie znajduję słów pocieszenia ale wiedz że i mnie nie jest obce to uczucie. Obiecuję że podczas Wigilii włączę do modlitwy pamięć o twojej mamie. Prace przy albumie Maryjnym idą pełną parą.

@Berenika97 nie wiem dlaczego ale skojarzyłem ten wiersz z wierszami huzarc tylko o niebo lżejszy błądzący po kosmosie naszej wyobraźni. Metafory tak gęsto nie wiszą ale równie trafnie godzą w moją podświadomość. Czyżby „jak gwiazdy umierają z ręki człowieka.” wieszczyło to koniec naszej cywilizacji?

@Marek.zak1 i to są wartościowe rady!

@Marek.zak1 dreszcz mnie przeszdł wypisz wymaluj moja znajoma. Najpierw czekanie że ukochany odejdzie od żony. A teraz staropanieństwo na emeryturze u boku mamy. Przykro patrzeć.

@Rafał Hille tak, wiersz prawdziwy do bólu to znak naszych czasów proste słowa opisujące codzienność większości z nas a w swej prostocie genialny - trafia do mojej wyobraźni.

@A.Between bardzo mi się wiersz podoba. Lekko napisany słowa same wpadają do głowy i płyną jak znana muzyka. Wiersz mnie uspakaja i sprawia że chcę go czytać na okrągło. Jeszcze do niego wrócę. A treść chyba każdy może się pod nią podpisać kto pisze już kilkadziesiąt lat - często do szuflady.

@KOBIETA nie miałem w życiu lepszego roku. Zwrot o 180 stopni. Pomimo trudów wiem że żyję pełnią życia. Wszystko wyszło; wszystko w końcu dopiąłem. Po fatalnym 2024 przyszedł w końcu ten rok na który tak długo czekałem. I też nie piłem szampana! w Sylwestra byłem w domu. Wiersz bardzo mi się podoba. Lubię horoskopy i mandale.

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję

@Marek.zak1 dzięki

@Christinedziękuję.

@Berenika97 jakoś tak źle przyjąłem puenty w dwóch wcześniejszych erekcjatach.

Świat dziś fiknął przed oczami gdym ją ujrzał przed śniadaniem przyszła do mnie niespodzianie z pierwszym info na ekranie. Ach co to jest za figura już w swych myślach stroszę pióra jak ten konik żwawo skaczę jeszcze dzisiaj ją zobaczę. Włoski długie piękne lico nosek mały piersi sycą oczka słodkie jak w art dziele usta kuszą – oszaleję. I z pośpiechem profil klikam bo już moja ta dziewica teraz kibić mierzę szczupłą na królewnie mojej futro. Idę biegnę miłość kręci trzymam serce na uwięzi kwiaty gubię ludzi mnóstwo toż to ona jest jak bóstwo. Już fontanna lśni znajoma już ocieram krople z czoła już majaczy się figura nie to panna roi w chmurach. Wzrok swój zniżam i lustruję gdzie jest moje kocie lube wtem czarowność myśl rozpala na bilbordzie ona cała. Ale z boku głos otrzeźwia stoi przy mnie jakaś wiedźma w uszy płyną ostre słowa jam królowa z . . . . . . . . . . . . . . . . Photoshop'a

@Annna2 Aniu to jest chyba sonet bo ja się za bardzo nie znam na tych formach wiem tylko że mnie się podoba.