Ewelina

zabawiasz sie moim spojrzeniem jakbyś pociągał sznurkami na których bezwładnie wiszę oczy ku tobie kieruję na chudych ramionach się wznoszę opadam nagle chwytasz mnie - sznurek szamocząc kciukiem

@Rafael Marius u mnie to chyba z wiekiem przyszło. Lubię swoje własne towarzystwo :) Choć oczywiście nie jest to stan permanentny a raczej przejściowy, aczkolwiek potrzebny.

@Nata_Kruk ponownie dziękuję za wnikliwą analizę tekstu. Podziwiam, że Ci się chce. Chyba to lubisz :) ale to dobrze, bo robisz to rzeczowo. Oczywiście wezmę Twoje uwagi pod rozwagę. W życiu potrzebny jest balans :) Pozdrawiam wiosennie.

@staszeko bardzo ciekawie ujęte. Nie ma ani jednego zadania za dużo ani za mało w tym tekście. Skłania do refleksji, co jest w dzisiejszym zabieganym świecie, cenne.

@Wędrowiec.1984 Wiesz, na szczęście są tacy którzy wcale nie pędzą. A przynajmniej wiedzą, że czasem warto się zatrzymać i pomyśleć. Dziś mam wrażenie, że ludzie nie mają czasu myśleć a może nawet boją się myśleć... Życie bez refleksji bywa łatwiejsze - dla tych co tak żyją.

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję serdecznie 😊 Pozdrawiam wiosennie

@Wędrowiec.1984 dziś tyle się wokół dzieje, że jestem tym mocno wyczerpana i po prostu muszę uciekać w ciszę, żeby nie zwariować :) Potrzebuję jej tak samo jak powietrza. Cieszę się, że mój tekst zadziałał na Ciebie kojąco. To nadaje sens mojej pracy.

@Wędrowiec.1984 dziękuję Ci serdecznie ❤️ Taki to dziś nastój mnie dopadł. Choć nie przeczę, że lubię schować się przed zgiełkiem świata i celebrować ciszę.

lubię być sama w szeleście myśli się zamknąć przed tobą i światem lubię wyszywać słowa niewypowiedziane i chować się za księżycem lubię siebie taką jaką stworzył mnie Ten od raju i jabłek lubię moje skrzydła zmiażdżone gdy los ze mnie zadrwił lubię też spojrzenia za mgłą ukryte w kształt łzy lubię sploty tętniącej krwi gdy serce czeka z nadzieją że na horyzoncie świata blask zacznie majaczyć lubię siebie taką

szukam symboli między wierszami wartkich wydarzeń które się przenikają jedno po drugim - wytrwale buszuję w słowach na przekór czasem - w gniewie wypowiedzianych w tym wiecznym chaosie życia próbuję odnaleźć siebie wykładam karty na stół z każdym dniem nowe rozdanie dziś miałam szczęście - wylosowałam miłość i ciebie ach pięknie rozkwitam jak długo... nie wiem jutro nowy dzień nowe przyniesie

@Nata_Kruk dziękuję serdecznie za tak wnikną analizę. Na pewno wszystko szczegółowo sobie przeanalizuję. Jestem wdzięczna. Pozdrawiam ciepło :)

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję 😊 Pozdrawiam serdecznie

@staszeko Mądrego to i posłuchać i poczytać wielka przyjemność. Będę się tego trzymać, tego balansu :)

@violetta dziękuję 😊

w moich dłoniach rozkwitłeś jak pąki jabłoni w sadzie rozłożyłeś ciało w gałęzie dębu choć dzień był zwyczajny pospolity codziennością rozproszona tobą niczym niespokojnym wiatrem tańczyłam spojrzeniami i ciałem rozmarzyłam się nie całkiem do naga - lecz zwiewnie w halce półprzezroczystej zakochana w tobie milczałam namiętnie choć tylko ustami i tak aż do samej nocy nabrzmiałej nieprzespaniem miałam wszystko w tej naszej zwykłej codzienności

@Leszczym obecnie wiele słów jest nadużywanych 🤔

@Leszczym z tym polubieniem to ja bym nie szalała :) Czyż nie wystarczy akceptacja? :)

@staszeko Postaram się :) Pozdrawiam serdecznie 😊

@staszeko wiele obowiązków, które mnie przygniotły odrobinę. Może nie będzie tak źle, aczkolwiek może być ciężko z aktywnością na forum. Zobaczymy :) oczywiście, mimo wszystko jestem dobrej myśli.

@staszeko ach, dziękuję za piękny i głęboki komentarz 😊 Aż żal, że rzadziej będę zaglądać na forum. Pozdrawiam wiosennie :)

@kwintesencja bardzo słusznie :) Wiosna potrafi niejednego wprawić w dobry nastrój. Pozdrawiam wiosennie :)

@Tectosmith dziękuję serdecznie :) Takie to zawoalowane pisanie o lęku przed przemijaniem. Pozdrawiam coraz wiosennej :) @iwonaroma dziękuję za ciekawy komentarz :) Pozdrawiam wiosennie

uciekam w śmierć kwiatów i roślin kiedy wzrastają - urodą swoją wabią a w końcu umierają i tak co rok a czasem częściej uciekam w nierzeczywiste śmierci - od ludzkich znacznie lżejsze uciekam w tornada barw i zapachów odurzam się życiem jak nieskończonym pięknem

@Tectosmith a Tu masz jednego na zdjęciu :) Pozdrawiam wiosennie :) @Rafael Marius pięknie :) Ach ta przygoda jest wdzięcznym obiektem fotografowania.

trzmiel usiadł na pąku jeszcze nierozkwitłym a ja wodzę oczami obłędnie - że niby jemu się przyglądam w sposób badawczy i nieco zawiły a wargi przy tym zagryzam od słońca spękane głowę przekrzywiam trzmiel macha skrzydełkami radośniej jakby na zawołanie - pod moim okiem i w cieniu ręki w locie tobie podanej i wtem trzmiel odfruwa raptownie a niebo chmurami zasnute pochmurza twoją twarz i w głowie myśli moje odchodzę w cień wysokiej jabłoni kładę się przy tobie jak zawsze na wspólny odpoczynek na miłe krótkie chwile